ใบหน้าของกวินซีดเผือดราวกับกระดาษหลังจากอ่านจดหมายของมารดาจบ โลกทั้งใบของเขาสั่นคลอน ความจริงที่ถูกเปิดเผยนั้นหนักหนาเกินกว่าที่เขาจะรับไหว "คุณกวินครับ เป็นอะไรไป" บุญพานถามอย่างกังวล เมื่อเห็นอาการของคุณนาย "บุญพาน...เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด...มันซับซ้อนกว่าที่ฉันคิดไว้มาก" กวินกล่าว เสียงแหบพร่า "หญิงสาวคนนั้น...เธอคือ...เธอคือ..." กวินหยุดพูดไป เขาต้องการเวลาประมวลผลทุกอย่างที่เขาเพิ่งได้รับรู้ จดหมายของมารดาได้เปิดเผยความลับที่ดำมืดของตระกูล ที่ถูกซ่อนเร้นมานานหลายชั่วอายุคน "เธอคือใครครับคุณกวิน" บุญพานถามอย่างอดทนรอ "เธอคือ...คุณยายทวดของฉันเอง" กวินกล่าวในที่สุด "และชายปริศนาคนนั้น...เขาคือ...ผู้ที่พยายามจะปกป้องความลับของตระกูล" บุญพานอ้าปากค้างด้วยความตกใจ "คุณยายทวดเหรอครับ! แล้ว...แล้วทำไมเธอถึงมาปรากฏตัวในตอนนี้" "ในจดหมายอธิบายไว้" กวินกล่าว "ยายทวดของฉัน...เธอเคยมีเรื่องราวที่น่าเศร้าเกิดขึ้นในอดีต เกี่ยวกับความรักที่ผิดหวัง และการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ เธอถูกเข้าใจผิด และถูกขับไล่ออกจากตระกูลไป ทำให้เธอต้องอยู่อย่างหลบซ่อน" "แล้วกล่องแห่งความทรงจำนั้นล่ะครับ" บุญพานถาม "กล่องนั้น...มันคือสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ ที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอ" กวินอธิบาย "แม่ของฉัน...เธอรู้เรื่องราวทั้งหมดมาตลอด แต่เธอไม่กล้าที่จะเปิดเผย เพราะกลัวว่าจะกระทบต่อชื่อเสียงของตระกูล และกลัวว่าจะทำให้ฉันต้องเผชิญกับอันตราย" "อันตราย?" บุญพานทวนคำ "ใช่" กวินพยักหน้า "มีบางคนในตระกูล...ที่ต้องการจะปิดปากทุกคนที่รู้เรื่องนี้ พวกเขาต้องการจะเก็บความลับนี้ไว้ตลอดไป" "แล้วชายปริศนาคนนั้น...เขาเป็นใครครับ" บุญพานถามอีกครั้ง "เขาคือ...ผู้พิทักษ์ความลับของตระกูล" กวินกล่าว "เขาได้รับมอบหมายให้ดูแลกล่องแห่งความทรงจำ และคอยขัดขวางไม่ให้ใครก็ตามที่พยายามจะเปิดเผยความจริง" "แสดงว่าเขา...เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเรา" บุญพานกล่าว "ไม่เชิง" กวินแก้ไข "เขาทำไปเพราะหน้าที่ แต่หญิงสาวคนนั้น...คุณยายทวดของฉัน...เธอต้องการจะพิสูจน์ความจริง เธอต้องการให้ฉันได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด" "แล้วทำไมเธอถึงต้องมาเอาของไปจากเรา" บุญพานยังคงมีคำถาม "เพราะเธอรู้ว่าฉันกำลังจะค้นพบความจริง" กวินกล่าว "เธอต้องการให้ฉันเป็นคนไขปริศนาด้วยตัวเอง" กวินมองไปรอบๆ ห้องลับอีกครั้ง ความมืดที่เคยปกคลุมกลับดูเหมือนจะสว่างไสวขึ้นมาในใจของเขา เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว ความสับสนและความสงสัยที่เกาะกุมจิตใจมานานได้ถูกคลี่คลายลง "ฉันต้องไปหาเธอ" กวินกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ฉันต้องอธิบายให้เธอเข้าใจ" "แต่เราจะไปหาเธอได้ยังไงครับ" บุญพานถาม "ฉันไม่รู้" กวินยอมรับ "แต่ฉันต้องพยายาม" กวินหยิบกระดาษจดหมายของมารดาขึ้นมา เขาอ่านข้อความสุดท้ายอีกครั้ง "ลูกรัก แม่เชื่อว่าลูกจะสามารถตัดสินใจได้ถูกต้องเสมอ จงกล้าหาญและเผชิญหน้ากับความจริง แม้ว่ามันจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม" กวินหลับตาลง เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรง ความมุ่งมั่นที่จะไขความจริงผลักดันให้เขากล้าที่จะเดินหน้าต่อไป "บุญพาน" กวินหันไปมองเพื่อนสนิท "เราต้องตามหาหญิงสาวคนนั้นให้เจอ" "ผมจะช่วยเต็มที่ครับคุณกวิน" บุญพานตอบรับด้วยความภักดี กวินเดินออกจากห้องลับ เขาเดินไปที่ห้องทำงานอีกครั้ง เขาเปิดลิ้นชักและหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งออกมา เป็นรูปของมารดาของเขาเมื่อครั้งยังสาว ใบหน้าของเธอยิ้มแย้ม แต่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย "แม่ครับ ผมเข้าใจแล้ว" กวินกระซิบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาต้องติดต่อคนที่เขารู้จัก เพื่อขอความช่วยเหลือในการตามหาหญิงสาวลึกลับคนนั้น "สวัสดีครับ ผมกวิน..." กวินเริ่มต้นบทสนทนา เขาอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้น พร้อมทั้งขอให้ผู้รับสายช่วยตามหาบุคคลที่ใส่ชุดโบราณและมีรอยแผลเป็นที่ขมับซ้าย หลังจากวางสาย กวินก็ถอนหายใจยาว เขารู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ การเปิดเผยความลับของตระกูลเป็นเพียงก้าวแรก เขาจะต้องเผชิญหน้ากับอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่รออยู่เบื้องหน้า "เราจะทำยังไงต่อครับคุณกวิน" บุญพานถาม "เราจะตามหาเธอ" กวินตอบ "และเมื่อเราเจอเธอ เราจะหาคำตอบทั้งหมดที่ค้างคาใจ" กวินมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาดูอบอุ่นขึ้นกว่าเดิม เขาเชื่อว่าความจริงที่เขาค้นพบในวันนี้ จะนำพาเขาไปสู่หนทางที่ถูกต้อง และช่วยเยียวยาทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยผิดพลาดไป "ฉันจะไม่ยอมให้ความลับนี้ถูกฝังกลบอีกต่อไป" กวินกล่าวอย่างหนักแน่น "ฉันจะเปิดเผยทุกอย่างให้ทุกคนได้รับรู้"