ความมืดมิดยามค่ำคืนปกคลุมทั่วทั้งคฤหาสน์หลังเก่า บรรยากาศเงียบสงัดราวกับถูกกลืนกินด้วยความวังเวง กวินนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องทำงาน แสงไฟสลัวๆ ส่องลอดออกมาจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ทาบทอเงาบนใบหน้าของเขาที่ยังคงฉายแววครุ่นคิด จดหมายของมารดาที่วางอยู่ตรงหน้า ยังคงเป็นสิ่งเดียวที่ครอบงำจิตใจของเขาตลอดทั้งวัน เขาพยายามทบทวนทุกเหตุการณ์ที่ผ่านมา ทุกความทรงจำเกี่ยวกับพ่อและแม่ ทุกคำพูดที่เคยได้ยินจากคนรอบข้าง แต่ยิ่งคิด ก็ยิ่งรู้สึกสับสนและหลงทาง ความจริงที่มารดาเปิดเผยนั้นเปรียบเสมือนจิ๊กซอว์ที่ยังขาดหายไปอีกหลายชิ้น เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ทำให้กวินสะดุ้งเล็กน้อย "ใครน่ะ" เขาถามเสียงห้วน "ดิฉันเองค่ะ คุณกวิน" เสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความอ่อนล้าดังตอบกลับมา กวินจำเสียงนั้นได้ทันที "คุณน้าอรุณี" เขาพึมพำอย่างแปลกใจ "เข้ามาสิครับ" ประตูค่อยๆ แง้มเปิดออก เผยให้เห็นร่างของอรุณี ชายาคนรองของบิดา ยืนสง่าอยู่ตรงหน้า แม้จะอยู่ในชุดนอนที่ดูเรียบง่าย แต่ออร่าความงามและความสง่าของเธอก็ยังคงเปล่งประกาย "ดึกมากแล้วนะคะ คุณกวินยังไม่นอนอีกหรือคะ" อรุณีเอ่ยถาม ขณะที่ก้าวเข้ามาในห้อง และปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา "ผม...ผมยังนอนไม่หลับครับ" กวินตอบอย่างตรงไปตรงมา "มีเรื่องที่ต้องคิดมากหน่อย" อรุณีมองกวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "เรื่องจดหมายของคุณหญิงสินะคะ" เธอพูดขึ้นอย่างคาดไม่ถึง "ฉันเห็นคุณกวินดูเครียดมากตั้งแต่เมื่อวาน" กวินเงยหน้าขึ้นมองอรุณีทันที ความประหลาดใจฉายชัดในดวงตา "คุณน้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไรครับ" อรุณีเดินมานั่งลงบนโซฟาตัวยาวตรงข้ามกับกวิน เธอยกมือขึ้นลูบแขนเสื้อที่ดูเหมือนจะเย็นเฉียบ "ฉัน...ฉันก็แค่เดาเอาค่ะ" เธออมยิ้มเล็กน้อย "คุณหญิงสินะคะ เป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีต และก็เป็นคนที่คุณกวินไว้ใจมากที่สุด...ฉันเดาว่าเมื่อคุณกวินค้นพบความจริงบางอย่าง...ก็คงจะรู้สึกแบบนี้" คำพูดของอรุณีทำให้กวินยิ่งรู้สึกสับสน เธอรู้เรื่องจดหมายได้อย่างไร และที่สำคัญ...คำว่า "คนที่คุณกวินไว้ใจมากที่สุด" มันทำให้เขานึกถึงคำเตือนในจดหมายของมารดาขึ้นมาทันที "คุณน้า...คุณน้าแน่ใจนะคะว่าแค่เดา" กวินถามเสียงค่อยลง เขาพยายามสังเกตสีหน้าและท่าทีของอรุณีอย่างละเอียด อรุณีหัวเราะเบาๆ "คุณกวินคะ...เราอยู่ด้วยกันมานาน...ฉันพอจะรู้ว่าอะไรทำให้คุณกวินไม่สบายใจ" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง มองกวินด้วยสายตาที่ดูจริงจังขึ้น "แต่...บางที...การปล่อยวางอดีต...อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดนะคะ" "ปล่อยวาง...มันไม่ง่ายเลยครับ" กวินตอบ "โดยเฉพาะเมื่ออดีตนั้น...มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเรื่องโกหก" "ความจริงบางอย่าง...มันก็หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่คนๆ หนึ่งจะแบกรับได้นะคะ" อรุณีกล่าว "บางที...การไม่รู้...อาจจะดีกว่าการรู้ก็ได้" คำพูดของอรุณีเหมือนจะมีความหมายแฝงเร้น กวินรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีที่ดูอ่อนโยนของเธอ "คุณน้าหมายความว่าอย่างไรครับ" กวินถามตรงๆ อรุณียิ้มบางๆ "ฉันหมายความว่า...บางที...เรื่องราวในอดีต...ก็ควรจะปล่อยให้มันผ่านไป...และเราควรจะอยู่กับปัจจุบัน...และมองไปถึงอนาคต" เธอเอื้อมมือไปวางบนแขนของกวินเบาๆ "คุณกวินคะ...คุณเป็นเหมือนลูกของฉันคนหนึ่ง...ฉันเป็นห่วงคุณจริงๆ" ความรู้สึกอบอุ่นจากสัมผัสของอรุณีไม่ได้ช่วยให้กวินรู้สึกสบายใจขึ้นเลย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกหวาดระแวงมากขึ้นไปอีก คำพูดของเธอ ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าให้เขาล้มเลิกการค้นหาความจริง "ขอบคุณครับคุณน้า" กวินพูดเสียงเรียบ "แต่ผม...ผมจำเป็นต้องรู้ความจริงทั้งหมด" อรุณีถอนหายใจเบาๆ "ถ้าคุณกวินตัดสินใจแล้ว...ฉันก็คงห้ามอะไรไม่ได้" เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน "แต่ฉันอยากจะเตือนคุณกวินไว้นะคะ...บางที...ความจริง...ก็อาจจะอันตรายกว่าที่เราคิดก็ได้" "อันตราย...คุณน้ากำลังหมายถึงใคร" กวินถามอย่างรวดเร็ว อรุณีส่ายหน้าช้าๆ "ฉันไม่ทราบจริงๆ ค่ะ" เธอตอบ "แต่ฉันรู้สึกได้...ว่าบรรยากาศในบ้านหลังนี้...มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว" เธอเดินออกจากห้องไป ทิ้งกวินให้นั่งนิ่งอยู่กับความคิดของตนเอง คำเตือนของอรุณี ยิ่งเพิ่มความสงสัยและความไม่ไว้วางใจในใจของเขา เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน จดหมายของมารดาที่บอกให้ระวังคนที่ไว้ใจที่สุด และคำเตือนของอรุณีที่บอกว่าความจริงอาจเป็นอันตราย กวินมองไปยังประตูที่อรุณีเพิ่งเดินจากไป เขาไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใจเธอหรือไม่ หรือว่าเธอคือคนที่มารดาของเขาเตือนไว้กันแน่ ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น กวินรีบหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหล" เขากล่าว "คุณกวินใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย "ผมมีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้คุณกวินทราบเกี่ยวกับจดหมายที่คุณได้รับ" กวินใจเต้นระรัว "คุณเป็นใคร" "ผมคือคนที่...คนที่มารดาของคุณไว้วางใจให้เก็บความลับบางอย่างไว้" เสียงปลายสายกล่าว "และผมคิดว่า...ถึงเวลาแล้วที่คุณกวินจะได้รู้ความจริงทั้งหมด" "คุณจะบอกอะไรผม" "ผมจะบอกคุณทุกอย่าง...แต่ไม่ใช่ทางโทรศัพท์" เสียงปลายสายตอบ "เราต้องพบกัน...ในที่ที่ปลอดภัย" "เราจะพบกันที่ไหน" กวินถามอย่างร้อนรน "พรุ่งนี้...เวลาเที่ยงตรง...ที่สวนสาธารณะริมทะเลสาบ" เสียงปลายสายกล่าว "มาคนเดียว...และอย่าบอกใคร" สายตัดไปทันที กวินวางโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความหวาดหวั่น เขาไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร แต่เขาคือความหวังเดียวที่จะไขปริศนาทั้งหมดนี้ได้