แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมายังคฤหาสน์หลังเก่า บรรยากาศที่เคยเงียบสงัดกลับดูคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด กวินเดินไปมาอยู่ในห้องทำงานของเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล เขาใช้เวลาตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาคิดทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่ได้รับจดหมายของมารดา "บุญพาน" กวินเรียกชื่อคนสนิทที่กำลังยืนรออยู่หน้าประตู "ฉันจะออกไปข้างนอกสักครู่" บุญพานรีบเดินเข้ามา "คุณกวินจะไปไหนครับ" "ฉันมีนัด" กวินตอบเสียงเครียด "นัดกับคนที่จะให้คำตอบบางอย่างกับฉัน" "คุณกวินจะไปพบใครครับ" บุญพานถามอย่างเป็นห่วง "ผมจะไปด้วยนะครับ" "ไม่ได้ บุญพาน" กวินส่ายหน้า "คนๆ นี้บอกให้ฉันไปคนเดียว...และเขาจะบอกทุกอย่างให้ฉันรู้" "แต่...แต่คุณกวินครับ..." บุญพานพยายามจะคัดค้าน "มันอันตรายเกินไปนะครับ" "ฉันรู้" กวินตอบ "แต่นี่คือโอกาสเดียวที่ฉันจะมี...ที่จะเข้าใจทุกอย่าง" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองบุญพานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉันจะระวังตัวให้ดีที่สุด...และถ้ามีอะไร...ฉันจะรีบติดต่อกลับมา" กวินเดินออกจากคฤหาสน์ไป ทิ้งให้บุญพานยืนมองตามหลังไปด้วยความเป็นห่วง เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจของกวินครั้งนี้จะนำพาไปสู่สิ่งใด แต่เขาก็ได้แต่ภาวนาให้คุณกวินปลอดภัย กวินขับรถมาตามเส้นทางที่คุ้นเคยไปยังสวนสาธารณะริมทะเลสาบ เขามาถึงก่อนเวลานัดเล็กน้อย เขาจอดรถไว้ที่มุมหนึ่งของลานจอดรถ และเดินไปนั่งที่ม้านั่งริมทะเลสาบ สายลมเย็นๆ พัดพาเอากลิ่นอายของน้ำและความสดชื่นมาให้ แต่ในใจของกวินกลับเต็มไปด้วยความกระสับกระส่าย เขาเหลือบมองนาฬิกา เวลาเที่ยงตรงกำลังจะมาถึง เขาเริ่มสังเกตผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างระแวดระวัง ทุกใบหน้า ทุกการกระทำ ดูน่าสงสัยไปเสียหมด ทันใดนั้นเอง ชายสูงอายุคนหนึ่ง สวมหมวกปีกกว้างและแว่นตาดำ เดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ เขาไม่ได้รีบร้อน แต่ทุกย่างก้าวดูมั่นคง "คุณกวินใช่ไหมครับ" ชายคนนั้นเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ กวินพยักหน้า "คุณคือ..." "ผมคือคนที่มารดาของคุณฝากฝังให้ดูแลความลับนี้" ชายคนนั้นกล่าว "ผมชื่อสมชาย" "คุณสมชาย" กวินเอ่ยชื่อ "คุณรู้จักแม่ของผม" "ผมรู้จักคุณหญิงมานาน...นานก่อนที่คุณกวินจะเกิดเสียอีก" สมชายตอบ "ผมเป็นคนสนิทของท่าน...และผมก็รู้เรื่องราวทั้งหมด...ที่เกิดขึ้น" "ผม...ผมต้องการทราบความจริงทั้งหมด" กวินกล่าวเสียงสั่นเครือ สมชายพยักหน้า "ผมจะบอกคุณ...แต่คุณต้องสัญญาว่า...จะรับฟังทุกอย่าง...โดยไม่ตัดสิน" "ผมสัญญา" กวินตอบอย่างหนักแน่น สมชายเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตอย่างละเอียด เขาเล่าถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างบิดาของกวินกับบุคคลสำคัญในวงการธุรกิจ ซึ่งมีความขัดแย้งกันอย่างรุนแรง บิดาของกวินถูกกดดันอย่างหนัก และมีแผนการร้ายที่จะโค่นล้มเขา "คุณหญิงสินะครับ" สมชายเล่าต่อ "ท่านรู้ว่าความปลอดภัยของคุณกวินกำลังตกอยู่ในอันตราย...ท่านจึงตัดสินใจที่จะ...ที่จะสร้างเรื่องราวขึ้นมา...เพื่อทำให้ทุกคนเชื่อว่าท่านหนีไป...ท่านทิ้งคุณกวินไป...เพื่อล่อให้ศัตรูตายใจ" "แล้ว...แล้วพ่อของผมล่ะครับ" กวินถาม "ทำไมท่านถึงยอมให้แม่ของผมทำแบบนั้น" "ท่านถูกบังคับ...และท่านก็เชื่อว่า...นั่นคือทางเดียวที่จะรักษาชีวิตของคุณกวินไว้ได้" สมชายอธิบาย "ท่านไม่ต้องการให้คุณกวินต้องตกเป็นเป้า...และท่านก็ต้องการให้มารดาของคุณ...มีโอกาสที่จะ...ที่จะปกป้องคุณกวินในทางของท่านเอง" "แล้ว...แล้วแม่ของผมอยู่ที่ไหนครับ" กวินถามด้วยความหวัง สมชายส่ายหน้าช้าๆ "น่าเสียดาย...ที่เรื่องราวมันไม่ได้จบลงง่ายๆ อย่างนั้น" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง หายใจลึกๆ "หลังจากที่คุณหญิงจากไป...ศัตรูของท่านก็ยังคงตามล่า...และพวกเขาก็ยังคงต้องการ...ตัวของคุณกวิน" "หมายความว่า..." กวินเริ่มรู้สึกหนาวเหน็บ "ใช่ครับ" สมชายยืนยัน "มารดาของคุณ...ท่านต้องใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ...เพื่อปกป้องคุณ...ท่านไม่สามารถติดต่อกับคุณได้เลย...เพราะกลัวว่า...จะถูกตามรอย" "แต่...ทำไมท่านถึงเขียนจดหมายทิ้งไว้" กวินถาม "ทำไมท่านไม่...ไม่พยายามกลับมา" "ท่านเขียนจดหมายไว้...เผื่อว่าวันหนึ่ง...คุณกวินจะค้นพบมัน...และเข้าใจในสิ่งที่ท่านต้องทำ" สมชายตอบ "ส่วนเรื่องที่ท่านไม่กลับมา...เป็นเพราะ...ท่านเสียชีวิตไปแล้ว...เมื่อหลายปีก่อน...จากอุบัติเหตุ...ที่...ที่น่าจะเป็นอุบัติเหตุ" คำพูดสุดท้ายของสมชายเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของกวิน เขาทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งอย่างหมดแรง ภาพใบหน้าอันอ่อนโยนของมารดาปรากฏขึ้นในความทรงจำ เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของมารดาจะจบลงอย่างน่าเศร้าและโดดเดี่ยวเช่นนี้ "ไม่จริง..." กวินพึมพำ "ผม...ผมไม่อยากเชื่อ" "ผมเข้าใจดีว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับ" สมชายกล่าว "แต่ผม...ผมได้เก็บความจริงบางอย่างไว้...ซึ่งอาจจะเป็นหลักฐาน...ที่พิสูจน์ได้" สมชายล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน และหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาส่งให้กวิน "ในนี้...มีบันทึกส่วนตัวของคุณหญิง...และเอกสารบางอย่าง...ที่ผมเก็บรักษาไว้" สมชายบอก "คุณจะพบคำตอบ...ที่คุณกำลังตามหา...และคุณอาจจะ...รู้ว่าใครคือคนที่อันตรายที่สุด...ในเวลานี้" กวินรับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาจ้องมองสมชายด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเสียใจ ความขอบคุณ และความสงสัย "ผม...ผมจะทำอย่างไรต่อไป" กวินถาม "คุณต้องตัดสินใจเอง" สมชายตอบ "แต่จำไว้...ความจริง...มักจะมาพร้อมกับอันตรายเสมอ" สมชายกล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งกวินให้นั่งอยู่ตามลำพัง ท่ามกลางสายลมและเสียงคลื่นของทะเลสาบ ซองเอกสารในมือของเขากลายเป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเขากับอดีต และเป็นความหวังเดียวที่จะนำพาเขาไปสู่อนาคตที่แท้จริง