"บุญพาน" กวินเรียกชื่อคนสนิทที่กำลังยืนรออยู่ด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด บุญพานก้มหน้าลงเล็กน้อย รอฟังคำสั่งจากเจ้านาย เขารู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ โดยเฉพาะหลังจากที่กวินได้อ่านจดหมายของมารดาแล้ว ทุกอย่างที่เคยดูเหมือนจะลงตัวกลับพลิกผันจนน่าใจหาย "ข้าต้องการให้เจ้าไปพบกับคุณหญิงนภา" บุญพานเงยหน้าขึ้นมองกวิน ดวงตาฉายแววสงสัยระคนตกใจ "คุณหญิงนภาหรือขอรับท่านกวิน? เหตุใดท่านจึงต้องการพบกับท่านผู้นั้นเล่าขอรับ" "ไม่ต้องถามมาก" กวินตัดบท ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "เพียงแต่ไปบอกท่านว่า ข้าต้องการพบท่านเป็นการส่วนตัวในวันพรุ่งนี้ที่เรือนริมน้ำตอนบ่ายสามโมงตรง บอกท่านด้วยว่าข้ามีเรื่องสำคัญมากที่อยากจะปรึกษา" "ขอรับท่านกวิน" บุญพานรับคำอย่างนอบน้อม แม้จะยังคงเต็มไปด้วยคำถามในใจ แต่เขาก็เข้าใจดีว่าหน้าที่ของเขาคือการทำตามคำสั่งของเจ้านาย "แล้วข้าจะเรียนให้ท่านทราบหากท่านหญิงนภากล่าวอันใดกลับมาขอรับ" "ดี" กวินพยักหน้า "และบุญพาน" เขาเรียกอีกครั้งขณะที่บุญพานกำลังจะก้าวออกไป "ข้าต้องการให้การพบปะครั้งนี้เป็นความลับที่สุด เจ้าเข้าใจนะ" "เข้าใจขอรับ ท่านกวิน" บุญพานตอบรับอย่างหนักแน่น "จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด" เมื่อบุญพานออกไปแล้ว กวินก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง เขากำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่สามารถขาดสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ จดหมายของมารดาได้เปิดเผยความจริงบางส่วนที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน ภาพของอดีตอันขมขื่นและความลับที่ถูกซุกซ่อนไว้กำลังผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ จนยากจะต่อต้าน เขาเหลือบมองภาพถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ เป็นภาพของมารดาในวัยสาว ยิ้มแย้มสดใส เคียงข้างชายหนุ่มที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน มารดาของเขาเคยมีความสุขเช่นนี้หรือ? แล้วทำไมสุดท้ายเธอถึงต้องจบชีวิตลงด้วยความทุกข์ทรมานเช่นนั้น? ความตายของมารดาที่ถูกปิดบังด้วยคำลวงต่างๆ นานา ยิ่งทำให้กวินสับสนและโกรธแค้น "คุณหญิงนภา" ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในความคิดของเขาอีกครั้ง หญิงสาวผู้เป็นที่รักของบิดา ผู้ซึ่งมีบทบาทสำคัญในอดีตของครอบครัวนี้ จดหมายของมารดาได้กล่าวถึงท่านผู้นี้ในแง่มุมที่น่าสงสัย และกวินก็รู้สึกได้ว่าเธออาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมด เขานั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่าง มองออกไปยังสวนกว้างที่ทอดไกลออกไป ท่ามกลางความมืดมิดของราตรี มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องสว่างเป็นบางส่วน สะท้อนให้เห็นถึงความเงียบสงัดและความอ้างว้างของคฤหาสน์หลังนี้ "ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร ข้าก็จะตามหาให้เจอ" กวินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น เขาจะไม่ยอมให้ความตายของมารดาต้องสูญเปล่าอีกต่อไป เขาจะต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมด แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า กวินใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องทำงาน ปลุกปั่นความคิดและวางแผนการต่างๆ เขาต้องระมัดระวังทุกย่างก้าว เพราะเขารู้ดีว่ามีบางคนที่ต้องการให้ความลับยังคงถูกฝังอยู่ตลอดไป "ท่านกวินขอรับ" เสียงของบุญพานดังขึ้นที่หน้าประตู "ข้ากลับมาแล้วขอรับ" กวินหันไปมอง "เป็นอย่างไรบ้าง" "ข้าได้พบกับคุณหญิงนภาแล้วขอรับ" บุญพานตอบ "ท่านรับปากว่าจะมาพบท่านตามเวลาที่นัดไว้" "แล้วคุณหญิงนภาท่านกล่าวอันใดบ้าง" กวินถามอย่างกระวนกระวาย "ท่านไม่ได้กล่าวอันใดมากนักขอรับ เพียงแต่ถามถึงท่านกวินด้วยความเป็นห่วง" บุญพานรายงาน "แต่ข้าสังเกตเห็นบางอย่างขอรับ" "สังเกตเห็นอะไร" "ข้าเห็นแววตาของท่านขอรับ มันดูเศร้าหมองและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด" บุญพานเล่า "เหมือนกับว่าท่านกำลังแบกรับความลับบางอย่างไว้" กวินขมวดคิ้ว "ความรู้สึกผิดอย่างนั้นหรือ" "ขอรับ" บุญพานพยักหน้า "และท่านยังถามถึงจดหมายที่ท่านได้รับอีกด้วยขอรับ" "ท่านรู้เรื่องจดหมายได้อย่างไร" กวินถามเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "ข้าไม่ทราบขอรับ" บุญพานตอบ "แต่ท่านถามว่า 'จดหมายฉบับนั้นเป็นอย่างไรบ้าง' ด้วยน้ำเสียงที่... เหมือนกำลังรอฟังคำตอบ" กวินนั่งนิ่ง ความคิดในหัวของเขาสับสนยิ่งกว่าเดิม คุณหญิงนภาจะรู้เรื่องจดหมายของมารดาได้อย่างไร? หรือว่าท่านจะเป็นผู้ส่งจดหมายฉบับนั้นมาให้เขา? เป็นไปได้หรือไม่ว่าความจริงที่ถูกซ่อนไว้จะเกี่ยวข้องกับท่านโดยตรง? "เอาล่ะบุญพาน" กวินกล่าว "ข้าต้องการให้เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เราอาจจะต้องเจอเรื่องที่ไม่คาดฝัน" "ขอรับท่านกวิน" บุญพานรับคำด้วยสีหน้าจริงจัง กวินเดินไปที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง เขายกภาพถ่ายของมารดาขึ้นมามอง ใบหน้าของหญิงสาวในภาพยังคงยิ้มแย้ม แต่ในสายตาของกวิน มันกลับดูเศร้าสร้อย ราวกับกำลังสื่อสารบางอย่างถึงเขา "ท่านแม่" กวินกระซิบ "ลูกจะทำทุกอย่างเพื่อเปิดเผยความจริง" เขากำหมัดแน่น ความรู้สึกเด็ดเดี่ยวถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เขาจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกลวงเขาอีกต่อไป เขากำลังจะเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายที่สุด แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยการสูญเสียบางสิ่งบางอย่างก็ตาม