แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง ปลุกบุญพานให้ตื่นจากการหลับใหล เธอขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงความสดชื่นที่กลับคืนมาหลังจากเมื่อคืนที่ผ่านมา แม้จะยังมีอาการปวดเมื่อยอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมมาก "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพาน" เสียงของแม่บ้านดังมาจากนอกประตู "คุณกวินฝากบอกว่า ให้เตรียมตัวนะคะ อีกสักพักจะมารับไปทานข้าว" บุญพานพยักหน้ารับ "ค่ะ" เธอตอบพลางลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง เปิดม่านออก มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าแจ่มใส ไร้เมฆหมอก เป็นวันที่ดูสดใส หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ บุญพานก็ลงมาที่ห้องรับแขก เธอเห็นกวินนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายกว่าเมื่อวานมาก "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณกวิน" บุญพานทักทาย กวินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ยิ้มบางๆ "อรุณสวัสดิ์ครับคุณพาน" เขาว่า "พร้อมแล้วนะครับ" "ค่ะ" บุญพานตอบ พวกเขาออกเดินทางจากคฤหาสน์หลังใหญ่ออกไป กวินขับรถพาเธอไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมทะเล ร้านอาหารแห่งนั้นตกแต่งอย่างสวยงาม บรรยากาศเงียบสงบ และมองเห็นวิวทะเลที่สวยงาม "ที่นี่สวยมากเลยค่ะ" บุญพานเอ่ยชม "ผมรู้ว่าคุณชอบทะเล" กวินบอก "ผมเลยพามาที่นี่" พวกเขาเดินเข้าไปในร้าน และนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง พนักงานเสิร์ฟนำเมนูมาให้ พวกเขาเลือกสั่งอาหารตามปกติ แต่บรรยากาศระหว่างพวกเขากลับดูอึดอัดเล็กน้อย "คุณพาน" กวินเอ่ยขึ้นหลังจากที่อาหารมาเสิร์ฟ "ผมอยากจะคุยกับคุณเรื่องหนึ่ง" บุญพานเงยหน้าขึ้นมองเขา "เรื่องอะไรคะ" "ผม... ผมรู้ว่าคุณคงอึดอัดกับการอยู่ที่นี่" กวินว่า "ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่ได้มีเจตนาจะกักขังคุณนะ" "แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่น" บุญพานตอบเสียงเรียบ "คุณบอกเองว่าฉันต้องอยู่ที่นี่" "ผมแค่... อยากให้คุณปลอดภัย" กวินอธิบาย "หลังจากเกิดเรื่องวันนั้น ผมเป็นห่วงคุณมาก" "เรื่องวันนั้น..." บุญพานพึมพำ "เรื่องที่ฉันถูกทำร้ายเหรอคะ" กวินพยักหน้า "ใช่ครับ" เขาว่า "ผมไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นกับคุณอีก" "แต่คุณก็ไม่ได้บอกความจริงกับฉัน" บุญพานตัดพ้อ "คุณโกหกฉัน" "ผมขอโทษ" กวินเอ่ย "ผมแค่... ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง" "แล้วเรื่องที่ฉันต้องมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ" บุญพานถาม "คุณจะให้ฉันอยู่ที่นี่ตลอดไปเหรอคะ" กวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ผมจะให้คุณอยู่ที่นี่จนกว่าผมจะมั่นใจว่าคุณปลอดภัยจริงๆ" "แล้วเมื่อไหร่คุณจะมั่นใจล่ะคะ" บุญพานถาม "ฉันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดไปนะ" "ผมรู้" กวินตอบ "แต่ตอนนี้... มันยังไม่ถึงเวลา" บุญพานก้มหน้าลงมองอาหารของเธอ เธอรู้สึกสับสน เธอไม่รู้ว่ากวินกำลังคิดอะไรอยู่ ทำไมเขาถึงทำแบบนี้ เขาต้องการอะไรจากเธอ "คุณกวินคะ" บุญพานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ฉันอยากจะรู้ความจริงทั้งหมด" กวินถอนหายใจเบาๆ "ผมรู้ว่าคุณอยากรู้" เขาว่า "แต่บางที... การไม่รู้ก็อาจจะดีกว่า" "แต่ฉันไม่เชื่อแบบนั้น" บุญพานบอก "ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันถึงถูกทำร้าย และทำไมคุณถึงต้องพาฉันมาอยู่ที่นี่" กวินมองบุญพานด้วยสายตาที่ซับซ้อน "ผมจะบอกคุณ" เขาว่า "แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่โกรธผมนะ" บุญพานพยักหน้า "ฉันสัญญา" "เรื่องมันเริ่มจาก..." กวินเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต เรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจของครอบครัวเขา เรื่องราวที่เต็มไปด้วยการหักหลัง การทรยศ และการแก้แค้น เขาเล่าถึงศัตรูที่คอยจ้องจะทำลายเขา และเล่าว่าบุญพานอาจตกเป็นเป้าหมายของศัตรูเหล่านั้น "คุณ... คุณไม่เคยบอกฉันเลย" บุญพานพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "คุณปล่อยให้ฉันใช้ชีวิตอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว" "ผมไม่อยากให้คุณต้องมารับรู้เรื่องพวกนี้" กวินว่า "ผมอยากให้คุณใช้ชีวิตอย่างมีความสุข" "แต่คุณกำลังปิดบังฉัน" บุญพานบอก "คุณกำลังทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนโง่" "ผมขอโทษ" กวินย้ำ "ผมแค่... ไม่อยากให้คุณต้องตกอยู่ในอันตราย" บุญพานส่ายหน้าช้าๆ เธอรู้สึกเสียใจที่กวินไม่ไว้ใจเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เข้าใจความห่วงใยของเขา "แล้ว... คุณจะทำยังไงต่อไปคะ" บุญพานถาม "ผมจะปกป้องคุณ" กวินตอบอย่างมั่นใจ "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้" "แต่ฉันก็อยากจะมีชีวิตของฉันเอง" บุญพานบอก "ฉันอยากจะทำงาน อยากจะมีอิสระ" "ผมรู้" กวินว่า "ผมจะพยายามหาทางให้คุณได้ใช้ชีวิตอย่างที่คุณต้องการ" หลังจากนั้น พวกเขาก็นั่งทานอาหารกันต่อด้วยความเงียบ บุญพานรู้สึกสับสนในใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อกวินหรือไม่ แต่เธอก็รู้สึกขอบคุณเขาที่ดูแลเธอ เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ บุญพานก็ขอตัวขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก เห็นกวินยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับจะเฝ้ามองเธออยู่ตลอดเวลา "เขาจะปกป้องฉันจริงๆ หรือเปล่า" บุญพานพึมพำกับตัวเอง "หรือว่าเขาแค่ต้องการควบคุมฉัน" เธอไม่รู้คำตอบ แต่เธอก็รู้ว่าชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนไป