เสียงน้ำไหลเอื่อยๆ จากลำธารที่อยู่ไม่ไกลนัก ดังแว่วมาตามลมเย็นๆ ยามบ่าย กวินนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ที่ตั้งอยู่ริมเรือน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้นานาชนิดที่ปลูกประดับประดาอยู่รอบๆ ลอยมาปะทะจมูก ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูผ่อนคลาย แต่สำหรับกวินแล้ว ความสงบนี้กลับยิ่งทำให้หัวใจของเขากระตุกเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม เขาเหลือบมองไปยังทางเดินที่ทอดยาวเข้าไปยังตัวเรือน บรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยความหวังและความหวาดหวั่นระคนกัน เขาได้นัดหมายกับคุณหญิงนภาที่นี่ เพื่อหวังว่าจะได้คำตอบบางอย่างที่เขาตามหามานาน ไม่นานนัก หญิงสูงวัยในชุดไทยสีเรียบสง่างามก็ปรากฏกายขึ้น เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง แต่แววตาของเธอกลับฉายแววเศร้าสร้อยและอ่อนล้า กวินลุกขึ้นยืนทันที เขารู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "คุณหญิงนภา" กวินกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบที่สุด หญิงสูงวัยยิ้มบางๆ "คุณกวิน" เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย "นั่งก่อนสิคะ" ทั้งสองนั่งลงบนม้านั่งไม้ที่อยู่ใกล้กัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ มีเพียงเสียงของธรรมชาติที่ดังอยู่รอบๆ "ขอบคุณที่ให้เกียรติมาพบค่ะ" คุณหญิงนภากล่าวขึ้นก่อน "ดิฉันทราบว่าคุณคงมีเรื่องมากมายที่อยากจะถาม" "ใช่ครับคุณหญิง" กวินตอบ ใบหน้าของเขาจริงจัง "ผมได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง ซึ่งเป็นจดหมายของมารดาของผม" ทันทีที่กวินเอ่ยคำนี้ ดวงตาของคุณหญิงนภาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอพยักหน้าช้าๆ ราวกับจะบอกว่าเธอรู้ดีอยู่แล้ว "ในจดหมายฉบับนั้น มีการกล่าวถึงท่านด้วยครับ" กวินพูดต่อ "กล่าวถึงเรื่องราวในอดีตที่ผมไม่เคยล่วงรู้มาก่อน" คุณหญิงนภาก้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่วางประสานกันอยู่บนตัก "ดิฉันรู้ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "มารดาของคุณคงจะเก็บความทุกข์เอาไว้มากสินะคะ" "ผมไม่เข้าใจครับ" กวินยอมรับ "มารดาของผมเสียชีวิตไปนานแล้ว แต่ผมเพิ่งจะได้รับจดหมายฉบับนี้ และมันเปิดเผยความจริงบางอย่างที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน" "ความจริงบางอย่าง..." คุณหญิงนภากล่าวซ้ำ "บางครั้งความจริงก็โหดร้ายเกินกว่าที่เราจะรับไหว คุณกวิน" "ผมพร้อมที่จะรับฟังครับ" กวินยืนยัน คุณหญิงนภาสูดหายใจลึกๆ ราวกับรวบรวมความกล้า "มารดาของคุณ... คุณนลินี เป็นผู้หญิงที่น่าสงสารมากค่ะ" เธอเริ่มเล่า "เธอรักคุณภากรณ์มาก แต่คุณภากรณ์... เขาก็รักดิฉัน" กวินเงียบ เขาพยายามประมวลผลคำพูดของคุณหญิงนภา นลินีรักบิดา แต่บิดากลับรักคุณหญิงนภา "คุณภากรณ์ไม่เคยรักคุณนลินีเลยใช่ไหมครับ" กวินถาม เสียงของเขาแข็งกระด้างขึ้นเล็กน้อย คุณหญิงนภามองมาที่กวิน น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "เขาแต่งงานกับคุณนลินีเพราะหน้าที่และความรับผิดชอบค่ะ" เธอยอมรับ "แต่หัวใจของเขา... อยู่ที่ดิฉัน" ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่างของกวิน เขาไม่เคยคิดเลยว่าความสัมพันธ์ของพ่อแม่เขาจะเป็นเช่นนี้ "แล้วทำไมท่านทั้งสองถึงไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะครับ" กวินถามต่อ "และทำไมผมถึงไม่เคยเห็นท่านมาก่อนเลย" "เรื่องมันซับซ้อนค่ะ" คุณหญิงนภาถอนหายใจ "คุณภากรณ์เป็นคนดี เขารู้ว่าคุณนลินีตั้งครรภ์ และเขาก็รู้สึกผิด" "ตั้งครรภ์?" กวินถามเสียงหลง "หมายความว่าผม..." "ใช่ค่ะ" คุณหญิงนภาพยักหน้า "คุณเกิดมาจากการแต่งงานที่ถูกกำหนดไว้ ไม่ใช่ความรัก" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของกวิน เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าชีวิตของเขาเริ่มต้นขึ้นมาด้วยความรู้สึกผิดของบิดา "แต่ถึงอย่างนั้น คุณภากรณ์ก็รักคุณนะคะ" คุณหญิงนภากล่าวต่อ "เขาดูแลคุณนลินีและคุณอย่างดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้" "แล้วทำไมท่านถึงต้องแยกทางกัน" กวินถามอีกครั้ง "ดิฉัน... ถูกบังคับให้ไป" คุณหญิงนภากล่าว น้ำตาไหลอาบแก้ม "ครอบครัวของดิฉันไม่ยอมรับความสัมพันธ์นี้ และคุณภากรณ์... เขาก็ถูกกดดันอย่างหนัก" "ใครเป็นคนบังคับครับ" กวินถามอย่างร้อนรน "คุณตาของคุณภากรณ์ค่ะ" คุณหญิงนภาตอบ "ท่านเป็นคนเข้มงวดมาก ท่านไม่เคยยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้น" "แล้วเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับมารดาของผมล่ะครับ" กวินถามถึงสิ่งที่ติดค้างในใจมาตลอด "ทำไมท่านถึงต้องเสียชีวิตอย่างโดดเดี่ยว" คุณหญิงนภาหลับตาลง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณนลินี... เธอเป็นโรคค่ะ" "โรคอะไรครับ" "โรคหัวใจ" คุณหญิงนภาตอบ "มันเป็นโรคประจำตัวของเธอมาตั้งแต่เด็กๆ" กวินอึ้ง เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย มารดาของเขาป่วยหนักถึงเพียงนี้เชียวหรือ? "คุณภากรณ์พยายามหาทางรักษาให้คุณนลินีอย่างเต็มที่แล้วนะคะ" คุณหญิงนภากล่าวต่อ "แต่โรคของเธอ... มันรุนแรงเกินไป" "แล้วทำไมเขาไม่บอกผม" กวินถามเสียงสั่น "ทำไมต้องโกหกผมว่าเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ" "เพราะท่านตาของคุณภากรณ์ค่ะ" คุณหญิงนภาอธิบาย "ท่านตาของเขาไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นที่โจษจัน ท่านคิดว่าการเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุจะดีกว่า" ความโกรธแค้นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของกวิน เขาไม่สามารถยอมรับได้ว่าชีวิตของมารดาถูกบิดเบือนความจริงไปขนาดนี้ "แล้วท่านล่ะครับ" กวินถาม "ทำไมท่านถึงไม่เคยปรากฏตัวเลย" "ดิฉัน... ไม่กล้าค่ะ" คุณหญิงนภาตอบ "หลังจากที่คุณภากรณ์เสียชีวิต ดิฉันก็เสียใจมาก ดิฉันพยายามติดต่อคุณนลินีหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ" "แล้วจดหมายฉบับนี้ล่ะครับ" กวินถาม "ท่านเป็นคนส่งให้ผมหรือเปล่า" คุณหญิงนภามองกวินด้วยสายตาที่เศร้าสร้อย "ไม่ใช่ค่ะ" เธอตอบ "ดิฉันไม่เคยส่งจดหมายฉบับนั้น" กวินขมวดคิ้ว เขาเริ่มสับสนอีกครั้ง ถ้าคุณหญิงนภาไม่ใช่คนส่ง แล้วใครกันแน่? "แต่ดิฉันก็รู้ว่าใครเป็นคนส่ง" คุณหญิงนภากล่าวต่อ "และดิฉันก็รู้ความจริงทั้งหมดที่มารดาของคุณอยากจะบอกคุณ" กวินรีบเงยหน้าขึ้นมองคุณหญิงนภา "ใครครับคุณหญิง" "บุญพานค่ะ" คุณหญิงนภาตอบ กวินตะลึงงัน "บุญพาน! เป็นไปได้อย่างไร" "บุญพานเขารู้ความจริงทุกอย่างค่ะ" คุณหญิงนภาอธิบาย "เขาเป็นคนที่รักและภักดีต่อคุณนลินีมากที่สุด เขาเห็นคุณนลินีทุกข์ทรมานมาตลอด เขาจึงตัดสินใจส่งจดหมายฉบับนั้นให้คุณ" กวินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เขาไม่เคยคิดเลยว่าบุญพาน คนสนิทของเขาจะเป็นผู้ที่เก็บงำความลับนี้ไว้ "เขาทำไปเพราะหวังดีกับคุณจริงๆ ค่ะ" คุณหญิงนภากล่าว "เขาอยากให้คุณได้รู้ความจริง และได้แก้ไขทุกอย่าง" กวินนั่งนิ่ง เขาไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไป ความจริงที่ได้รับยิ่งทำให้เขาสับสนและเจ็บปวด เขาต้องกลับไปทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้นอีกครั้ง