แสงแดดยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำลง ทาบทอเงายาวเหยียดไปทั่วบริเวณสวนอันร่มรื่นของคฤหาสน์ กวินยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาของเขามองเหม่อไปยังผืนน้ำในสระที่สะท้อนภาพของท้องฟ้าสีทองอร่าม คำพูดของคุณหญิงนภาดังสะท้อนอยู่ในหัวของเขาตลอดเวลา ความจริงที่ว่าเขาเกิดมาจากความไม่สมบูรณ์ของความรัก และมารดาของเขาต้องทนทุกข์ทรมานกับโรคประจำตัวที่ไม่มีใครล่วงรู้ มันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส "บุญพาน..." กวินเอ่ยชื่อคนสนิทของเขาเบาๆ ขณะที่บุญพานเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีที่สังเกตเห็นความผิดปกติของเจ้านาย "ท่านกวินขอรับ" บุญพานถามด้วยความเป็นห่วง "ท่านเป็นอะไรไปขอรับ" กวินหันไปมองบุญพาน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและคำถามที่รอคอยคำตอบ "เมื่อสักครู่ ข้าได้พบกับคุณหญิงนภา" กวินกล่าว "และนางก็ได้บอกความจริงบางอย่างกับข้า" บุญพานยืนนิ่ง รอฟังอย่างตั้งใจ "นางบอกว่า... จดหมายฉบับนั้น... เป็นเจ้าที่ส่งให้ข้า" กวินพูด เสียงของเขาแหบพร่า บุญพานก้มหน้าลงเล็กน้อย ยอมรับชะตากรรม "ขอรับท่านกวิน" "ทำไม" กวินถามเสียงแข็ง "ทำไมเจ้าถึงไม่บอกข้าตรงๆ" "กระผม... กระผมไม่ทราบจะเริ่มต้นอย่างไรขอรับ" บุญพานตอบ "และกระผมก็กลัวว่าท่านจะรับไม่ได้" "รับไม่ได้อย่างนั้นหรือ" กวินแค่นเสียง "เจ้าคิดว่าข้าจะรับความจริงที่ว่ามารดาของข้าเสียชีวิตไปทั้งๆ ที่ถูกหลอกลวงเช่นนี้ได้หรือ" "กระผมขออภัยด้วยใจจริงขอรับท่านกวิน" บุญพานกล่าว "แต่กระผมเห็นท่านแม่ของท่านทุกข์ทรมานมาตลอด ท่านป่วยหนัก แต่ท่านกลับเก็บงำความลับไว้เสมอ" "ป่วยหนักอย่างนั้นหรือ" กวินถาม "นางป่วยเป็นอะไร" "ท่านเป็นโรคหัวใจขอรับ" บุญพานตอบ "เป็นมาตั้งแต่เด็กๆ และอาการก็หนักขึ้นเรื่อยๆ" กวินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดหัวใจของเขา เขานึกถึงรอยยิ้มของมารดา รอยยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยบางครั้ง มันคงเป็นเพราะความเจ็บปวดที่เธอต้องทนแบกรับอยู่ "แล้วท่านตาของข้าล่ะ" กวินถามต่อ "ทำไมท่านถึงปล่อยให้เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นนี้" "ท่านตาของท่านเป็นคนหัวโบราณและมีอำนาจมากขอรับ" บุญพานอธิบาย "ท่านไม่เคยเห็นด้วยกับการแต่งงานของท่านกวินภากรณ์กับท่านนลินี และท่านก็อยากให้เรื่องราวทั้งหมดถูกปกปิดไว้" "แล้วเรื่องการเสียชีวิตของมารดาข้าล่ะ" กวินถาม "ทำไมเขาถึงต้องโกหกข้า" "ท่านตาของท่านคิดว่าการเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุจะดีกว่าการเปิดเผยว่าท่านแม่ของท่านป่วยหนัก" บุญพานตอบ "ท่านกลัวเรื่องอื้อฉาว และกลัวว่าชื่อเสียงของตระกูลจะเสียหาย" กวินเงียบไปอีกครั้ง เขาพยายามทำความเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังความตายของมารดา จะมีเรื่องราวที่ซับซ้อนและเจ็บปวดถึงเพียงนี้ "แล้วคุณหญิงนภาล่ะ" กวินถาม "ท่านบอกความจริงกับเจ้าหรือ" "คุณหญิงนภานางก็รู้ความจริงทั้งหมดขอรับ" บุญพานกล่าว "นางเป็นคนที่ท่านกวินภากรณ์รัก แต่ถูกบังคับให้แยกจากกัน" "บังคับอย่างนั้นหรือ" "ขอรับ ท่านตาของท่านกวินภากรณ์เป็นผู้บงการเรื่องทั้งหมด" บุญพานเล่า "ท่านไม่ยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างท่านกวินภากรณ์กับคุณหญิงนภา และท่านก็บังคับให้ท่านนลินีแต่งงานกับท่านกวินภากรณ์" กวินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างจัง เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเขาจะเริ่มต้นขึ้นมาด้วยความไม่สมบูรณ์และความเจ็บปวดของผู้อื่น "แล้วเจ้าล่ะบุญพาน" กวินถาม "เจ้าอยู่กับมารดาของข้ามานาน เจ้าไม่เคยรู้สึกสงสัยในเรื่องราวที่เกิดขึ้นเลยหรือ" "กระผมสงสัยมาตลอดขอรับ" บุญพานตอบ "แต่กระผมไม่กล้าถาม ท่านแม่ของท่านก็ไม่เคยปริปาก" "ทำไมถึงไม่ปริปาก" "ท่านคงไม่อยากให้กระผมต้องมารับรู้เรื่องราวที่เจ็บปวดเช่นนั้นกระมังขอรับ" บุญพานตอบ "และท่านก็กลัวท่านตาของท่าน" กวินหลับตาลง เขาพยายามปล่อยวางความโกรธแค้นที่กำลังถาโถมเข้ามา เขารู้ว่าตอนนี้เขาต้องทำใจให้สงบ และคิดถึงสิ่งที่ต้องทำต่อไป "ข้าเข้าใจแล้วบุญพาน" กวินกล่าว "ขอบใจเจ้าที่บอกความจริงกับข้า" บุญพานเงยหน้าขึ้นมองกวิน น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "กระผมขอโทษที่ทำให้ท่านต้องเจ็บปวดขอรับ" "ไม่เป็นไร" กวินตอบ "ความเจ็บปวดครั้งนี้ จะทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น" เขาลุกขึ้นยืน และเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกอีกครั้ง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม แสงดาวเริ่มปรากฏขึ้นทีละดวง "ข้าจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด" กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกลวงข้าอีกต่อไป" บุญพานมองตามกวินด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง เขาเชื่อมั่นว่าเจ้านายของเขาจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง และจะนำพาความยุติธรรมกลับคืนมาสู่ครอบครัวนี้ "ท่านจะทำอย่างไรต่อไปขอรับ" บุญพานถาม "ข้าจะไปพบท่านตาของข้า" กวินตอบ "ข้าจะเผชิญหน้ากับเขา และจะถามเขาถึงความจริงทั้งหมด" กวินหันกลับมามองบุญพาน "เตรียมรถให้ข้าด้วย" บุญพานพยักหน้ารับ "ขอรับท่านกวิน" เมื่อบุญพานออกไปแล้ว กวินก็หยิบภาพถ่ายของมารดาขึ้นมามองอีกครั้ง รอยยิ้มของเธอในภาพยังคงอบอุ่น แต่ในสายตาของกวิน มันกลับเต็มไปด้วยเรื่องราวที่รอคอยการเปิดเผย "ท่านแม่" กวินกระซิบ "รอหน่อยนะ... ลูกจะนำความยุติธรรมมาให้" ค่ำคืนนั้น กวินตั้งใจแน่วแน่ที่จะเผชิญหน้ากับอดีตที่ซ่อนเร้น และจะนำความจริงที่ถูกบิดเบือนให้กลับมาปรากฏอีกครั้ง