แสงแดดยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำลง ทาบทอเงายาวเหยียดไปทั่วบริเวณสวนอันร่มรื่นของคฤหาสน์ กวินยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาของเขามองเหม่อไปยังผืนน้ำในสระที่สะท้อนภาพของท้องฟ้าสีทองอร่าม คำพูดของคุณหญิงนภาดังสะท้อนอยู่ในหัวของเขาตลอดเวลา ความจริงที่ว่าเขาเกิดมาจากความไม่สมบูรณ์ของความรัก และมารดาของเขาต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใดในอดีต เป็นเรื่องราวที่หนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ทับถมอยู่ในอก ยากจะหายใจ "คุณกวินคะ" เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำลายภวังค์ของเขา มินตราเดินเข้ามาใกล้ พร้อมถาดที่วางแก้วชาสมุนไพรและจานขนมเล็กๆ น้อยๆ กวินหันกลับมามองด้วยแววตาที่ยังคงฉายความสับสน "ครับ มินตรา" "ดิฉันเห็นคุณนั่งอยู่นานแล้วค่ะ นึกว่าคุณจะอยากได้อะไรรองท้องสักหน่อย" เธอยื่นถาดให้เขาพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่พยายามจะสื่อถึงความห่วงใย "ขอบคุณครับ" กวินรับแก้วชามาจิบ รู้สึกถึงความอุ่นที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง "วันนี้คุณหญิงอาการเป็นอย่างไรบ้างครับ" เขาถามพลางวางแก้วชาลง "คุณหญิงท่านพักผ่อนแล้วค่ะ หลังจากพูดคุยกับคุณกวินเมื่อเช้า ท่านดูอ่อนเพลีย แต่ก็ดูเหมือนจะสบายใจขึ้นนะคะ" มินตราตอบ พลางจัดหมอนอิงที่พนักพิงของม้านั่งให้เขา "ผม... ผมยังคงรู้สึกสับสนอยู่มาก มินตรา" กวินยอมรับอย่างตรงไปตรงมา "เรื่องราวที่คุณหญิงเล่า มัน... มันเหนือความคาดหมายของผมไปมาก" มินตรานั่งลงข้างๆ อย่างนอบน้อม "ดิฉันเข้าใจค่ะ เป็นเรื่องที่ยากจะทำใจรับได้จริงๆ" "มารดาของผม... ท่านต้องผ่านอะไรมาบ้าง" กวินพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบา "ผมไม่เคยรู้เลยว่าชีวิตท่านจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดขนาดนี้" "ความจริงบางครั้งก็โหดร้ายเสมอค่ะคุณกวิน" มินตรากล่าว "แต่การที่คุณกวินได้ล่วงรู้ความจริงนี้ ก็อาจจะทำให้คุณกวินเข้าใจและให้อภัยในสิ่งที่เกิดขึ้นได้นะคะ" "ให้อภัย... คุณหญิงนภา หรือบิดาของผม" กวินถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขมขื่น "ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำได้ไหม" "การให้อภัยเป็นเรื่องของเวลาและการยอมรับค่ะคุณกวิน" มินตราปลอบ "บางทีคุณอาจจะต้องใช้เวลาทำความเข้าใจกับมันอีกสักหน่อย" บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากทางเดิน มินตราเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีสงสัย "ใครกันคะ เวลานี้แล้ว" เธอพึมพำ กวินเองก็หันไปมองตามทิศทางที่มินตรามอง และพบกับบุญพานที่กำลังเดินตรงมาหาเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่กวินไม่สามารถอ่านได้ "คุณบุญพาน" กวินทักทาย "มีอะไรหรือครับ" บุญพานหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากวิน ก้มศีรษะเล็กน้อย "ผมมีเรื่องจะเรียนปรึกษาคุณกวินครับ" "เรื่องอะไรครับ" กวินถาม "เป็นเรื่องเกี่ยวกับ... คดีความของท่านประธานเมื่อหลายปีก่อนครับ" บุญพานกล่าว เสียงของเขาทุ้มต่ำลงเล็กน้อย "ผมบังเอิญไปเจอเอกสารบางอย่างเข้า ซึ่งอาจจะเกี่ยวข้องกับ... พยานปากสำคัญในคดีนั้น" กวินเลิกคิ้วด้วยความสนใจ "พยานปากสำคัญ? คุณหมายถึงใคร" "ก็คือ... ผู้หญิงที่เคยทำงานใกล้ชิดกับท่านประธานสมัยที่ท่านประธานยังเด็กน่ะครับ" บุญพานตอบ "ผมเชื่อว่าเธอคนนั้นน่าจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมดได้" มินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "ผู้หญิงคนนั้น... ดิฉันเคยได้ยินชื่อท่านผ่านๆ มาบ้างค่ะ แต่ไม่เคยทราบรายละเอียด" "ผมเองก็ไม่ทราบรายละเอียดมากนักครับ" บุญพานกล่าว "แต่เอกสารที่ผมเจอ มันทำให้ผมเชื่อว่าเธอคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ และอาจจะรู้ความจริงทั้งหมด" กวินเริ่มรู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่าง "คุณแน่ใจหรือครับว่าข้อมูลนี้เชื่อถือได้" "ผมค่อนข้างมั่นใจครับคุณกวิน" บุญพานตอบ "ผมได้สืบหาประวัติของเธอคนนั้นมาบ้างแล้ว และพบว่าเธอเคยหายตัวไปอย่างลึกลับหลังเกิดเหตุการณ์นั้น แต่เมื่อไม่นานมานี้ มีข่าวลือว่ามีผู้พบเห็นเธออยู่ที่ต่างจังหวัดแห่งหนึ่ง" "แล้วคุณคิดว่าเราจะหาตัวเธอเจอได้อย่างไร" กวินถาม "ผมพอจะมีเบาะแสอยู่บ้างครับ" บุญพานกล่าว "แต่ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณกวิน" "ความช่วยเหลืออะไร" "ผมอยากให้คุณกวินช่วยพาผมไปพบกับคุณหญิงนภาครับ" บุญพานกล่าว "ผมเชื่อว่าคุณหญิงน่าจะรู้จักผู้หญิงคนนั้นดี และอาจจะพอทราบเบาะแสที่อยู่ของเธอ" กวินลังเลเล็กน้อย "คุณหญิงท่านเพิ่งจะพักผ่อน คุณบุญพาน" "ผมเข้าใจครับ" บุญพานรีบกล่าว "แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญมากครับคุณกวิน ถ้าเราสามารถหาตัวเธอเจอได้ เราอาจจะได้ความจริงทั้งหมดกลับคืนมา และอาจจะสามารถกอบกู้ชื่อเสียงของท่านประธานกลับคืนมาได้ด้วย" กวินมองหน้าบุญพาน เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของบุญพาน และรู้สึกได้ถึงความจริงใจที่บุญพานมีต่อบิดาของเขา "ก็ได้ครับ ผมจะพาคุณไปพบคุณหญิง" หลังจากนั้น กวินก็พาบุญพานเดินเข้าไปในเรือน ระหว่างทาง บุญพานก็ยังคงพยายามซักถามรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตของตระกูลนี้จากกวินเท่าที่จะทำได้ แต่กวินเองก็ยังคงมีข้อมูลไม่มากนัก เมื่อมาถึงห้องของคุณหญิงนภา มินตราเป็นผู้เข้าไปแจ้งก่อน กวินและบุญพานรออยู่ด้านนอกด้วยความเงียบ ไม่นานนัก มินตราก็ออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม "คุณหญิงให้พบค่ะ" กวินและบุญพานเดินเข้าไปในห้อง คุณหญิงนภานั่งอยู่บนเตียง มองดูทั้งสองคนด้วยสายตาที่อ่อนโยน "มีอะไรหรือจ๊ะ บุญพาน" "ผมมีเรื่องสำคัญจะเรียนปรึกษาคุณหญิงครับ" บุญพานกล่าว "ผมได้พบเอกสารบางอย่างที่ทำให้ผมเชื่อว่า... ผู้หญิงที่เคยทำงานใกล้ชิดกับท่านประธานเมื่อหลายปีก่อน ยังมีชีวิตอยู่ และผมเชื่อว่าเธอคนนั้นอาจจะรู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับคดีของท่านประธาน" คุณหญิงนภาพยักหน้าช้าๆ "ฉันพอจะเดาออกว่าเธอคนนั้นเป็นใคร" "คุณหญิงทราบหรือครับว่าเธออยู่ที่ไหน" บุญพานถามอย่างมีความหวัง "ฉันเคยทราบข่าวคราวของเธออยู่บ้าง" คุณหญิงนภาตอบ "แต่ก็เป็นเรื่องที่นานมาแล้ว" "ผมพอจะมีเบาะแสบางอย่างครับคุณหญิง" บุญพานรีบกล่าว "แต่ผมต้องการคำยืนยันจากคุณหญิง" คุณหญิงนภาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันควรจะบอกเรื่องนี้หรือไม่" "คุณหญิงครับ" กวินรีบกล่าว "ผมอยากจะทราบความจริงทั้งหมด ผมอยากจะกอบกู้ชื่อเสียงของบิดาผม" คุณหญิงนภามองกวินด้วยความเห็นใจ "ฉันเข้าใจนะกวิน" เธอกล่าว "แต่เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คิด" "ไม่ว่ามันจะซับซ้อนแค่ไหน ผมก็อยากจะรู้ครับ" กวินยืนกราน คุณหญิงนภามองบุญพาน แล้วกลับมามองกวินอีกครั้ง "เอาล่ะ... ฉันจะบอกสิ่งที่ฉันรู้" บุญพานและกวินเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ "ผู้หญิงคนนั้น... ชื่อว่า ลินดา" คุณหญิงนภาเอ่ยชื่อ "เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาดและมีความสามารถมาก" "เธอเป็นใครครับคุณหญิง" บุญพานถาม "เธอเป็น... คนสนิทของท่านประธานสมัยที่ท่านยังเป็นหนุ่ม" คุณหญิงนภาตอบ "เธอช่วยงานท่านประธานหลายอย่าง และเป็นที่ไว้ใจของท่านมาก" "แล้ว... เธอหายไปไหนครับ" กวินถาม "หลังจากเกิดเรื่อง... คดีของท่านประธาน" คุณหญิงนภาเงียบไปครู่หนึ่ง "เธอหายตัวไปอย่างลึกลับ ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน" "แต่ผมเชื่อว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ครับคุณหญิง" บุญพานกล่าว "และผมก็เชื่อว่าเธอคือคนที่จะช่วยเราได้" "ฉันเองก็หวังเช่นนั้น" คุณหญิงนภาตอบ "ฉันเคยได้ยินข่าวคราวของเธออยู่บ้างผ่านทางเพื่อนเก่าคนหนึ่งที่อยู่ต่างจังหวัด" "คุณหญิงพอจะทราบไหมครับว่าเธออยู่ที่จังหวัดไหน" บุญพานถามอย่างกระตือรือร้น "ฉัน... ฉันจำชื่อจังหวัดไม่ได้เสียแล้ว" คุณหญิงนภาตอบ "มันนานมากแล้วจริงๆ" บุญพานดูผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความหวัง "แต่... ฉันจำได้ว่าเพื่อนของฉันเคยพูดถึงหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากชายทะเล" คุณหญิงนภาเสริม "ที่นั่นมีคนอาศัยอยู่ไม่มากนัก และส่วนใหญ่เป็นคนเก่าแก่" "หมู่บ้านเล็กๆ ริมทะเล..." บุญพานพึมพำ "ผมจะลองสืบหาดูครับ" "ถ้าคุณเจอเธอ" คุณหญิงนภาหันไปหากวิน "บอกเธอด้วยว่า... ฉันขอโทษ" กวินมองคุณหญิงนภาด้วยความสงสัย "ขอโทษเรื่องอะไรครับ" คุณหญิงนภาส่ายหน้าช้าๆ "เรื่องในอดีต... เรื่องที่ฉันไม่ได้บอกเธอ" บุญพานเห็นว่าคุณหญิงนภาเริ่มอ่อนเพลีย จึงรีบกล่าวลา "ผมขอบคุณคุณหญิงมากครับ ผมจะรีบออกตามหาเธอให้เร็วที่สุด" หลังจากออกมาจากห้องของคุณหญิงนภา กวินและบุญพานก็เดินกลับออกมาที่สวน "ผมจะรีบเดินทางไปต่างจังหวัดทันทีครับคุณกวิน" บุญพานกล่าว "ผมจะไปด้วย" กวินตอบทันที "ไม่ดีกว่าครับคุณกวิน" บุญพานรีบปฏิเสธ "เรื่องนี้อาจจะอันตราย และผมไม่อยากให้คุณกวินต้องเข้าไปเสี่ยง" "ผมเป็นลูกชายของท่านประธาน ผมต้องรู้ความจริง" กวินยืนกราน "ผมจะไปด้วย" บุญพานมองกวินด้วยความประหลาดใจ แต่ก็เข้าใจในความมุ่งมั่นของเขา "ถ้าอย่างนั้น... ก็ตามใจคุณกวินครับ แต่ผมขอให้คุณกวินระมัดระวังตัวให้มากที่สุด" "ผมจะระวังครับ" กวินตอบ "แล้ว... คุณบุญพาน คิดว่าลินดาคนนี้... เกี่ยวข้องอะไรกับแม่ของผมหรือเปล่าครับ" บุญพานเงียบไปครู่หนึ่ง "ผมไม่แน่ใจครับคุณกวิน แต่... ถ้าเธอคือคนที่คุณหญิงนภากล่าวถึง... และทำงานใกล้ชิดกับท่านประธาน... มันก็อาจจะมีอะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงกันได้ครับ" คำพูดของบุญพานยิ่งทำให้กวินรู้สึกถึงความไม่สบายใจ ภาพของมารดาที่ต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดเพียงลำพัง ยิ่งวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา เขาต้องรู้ความจริงทั้งหมด ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดสักเพียงใดก็ตาม