การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความเร่งรีบ กวินและบุญพานออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืดของวันรุ่งขึ้น พวกเขาเช่ารถยนต์คันหนึ่ง และมุ่งหน้าไปยังจังหวัดทางภาคใต้ตามเบาะแสที่ได้จากคุณหญิงนภา ตลอดเส้นทาง กวินนั่งนิ่งอยู่ข้างคนขับ สายตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง สวนปาล์มสลับกับทุ่งนาเขียวขจีค่อยๆ เลือนหายไป กลายเป็นภาพของถนนที่ทอดยาวไปสู่จุดหมายที่ยังคลุมเครือ "คุณกวินครับ" บุญพานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "คุณกวินกำลังคิดอะไรอยู่ครับ" กวินหันมามองบุญพาน "ผมกำลังคิดถึงแม่ครับ" เขาตอบ น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย "ผมไม่เคยรู้เลยว่าท่านต้องเผชิญกับความยากลำบากมากขนาดไหน" "ผมเข้าใจครับ" บุญพานกล่าว "เรื่องราวในอดีตมันซับซ้อนจริงๆ" "คุณบุญพาน... คุณคิดว่าลินดาคนนั้น... เธอจะรู้เรื่องอะไรบ้างครับ" กวินถาม "ผมหวังว่าเธอจะรู้ความจริงทั้งหมดครับคุณกวิน" บุญพานตอบ "ถ้าเธอเป็นคนที่ทำงานใกล้ชิดกับท่านประธานจริงๆ เธอก็อาจจะรู้เรื่องราวเบื้องหลังทั้งหมด" "และถ้าเธอเป็นคนที่คุณหญิงนภาพูดถึง... ที่เคยหายตัวไป" กวินต่อ "มันอาจจะหมายความว่า... เธออาจจะกำลังถูกใครบางคนตามหาอยู่" "นั่นเป็นสิ่งที่ผมกังวลที่สุดครับคุณกวิน" บุญพานกล่าว "เราต้องระมัดระวังตัวให้มากที่สุด" "ผมรู้แล้วครับ" กวินตอบ "แล้ว... คุณบุญพาน พอจะทราบไหมครับว่าทำไมคุณหญิงนภาถึงไม่ยอมบอกเราเรื่องลินดาตั้งแต่แรก" บุญพานถอนหายใจเบาๆ "ผมคิดว่า... คุณหญิงอาจจะยังคงกลัวในบางสิ่งบางอย่างครับ" เขาตอบ "หรือบางที... อาจจะมีเรื่องราวบางอย่างที่เธอเองก็ไม่สามารถลืมเลือนได้" "เรื่องราวที่ทำให้เธอต้องแบกรับมันไว้คนเดียวมาตลอด..." กวินพึมพำ รถยนต์วิ่งไปตามถนนเรื่อยๆ ผ่านเมืองเล็กเมืองน้อย สลับกับธรรมชาติที่สวยงาม ท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มยามเย็น บ่งบอกว่าพวกเขาใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว เมื่อมาถึงจังหวัดทางใต้ พวกเขาใช้เวลาอีกระยะหนึ่งในการสอบถามข้อมูลจากคนในท้องถิ่น บุญพานมีทักษะในการเข้าหาผู้คน และสามารถดึงข้อมูลจากชาวบ้านได้อย่างเป็นธรรมชาติ "ผมได้ข้อมูลมาแล้วครับคุณกวิน" บุญพานกล่าวหลังจากพูดคุยกับหญิงชราคนหนึ่งในตลาด "มีหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ไปประมาณ 30 กิโลเมตร ชื่อว่า... บ้านแสงดาว" "บ้านแสงดาว..." กวินทวนชื่อ "ฟังดูมีความหวังดีนะครับ" "หญิงชราคนนั้นบอกว่า... หมู่บ้านนี้มีคนอาศัยอยู่ไม่มากนัก และส่วนใหญ่เป็นชาวประมง" บุญพานเล่าต่อ "และที่สำคัญ... เธอเคยได้ยินว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งย้ายเข้ามาอยู่ที่นั่นเมื่อไม่นานมานี้ เธอดูแปลกแยกจากคนในหมู่บ้าน และมักจะเก็บตัวอยู่เงียบๆ" "น่าจะเป็นเธอแน่ๆ" กวินกล่าวด้วยความตื่นเต้น "ผมก็หวังเช่นนั้นครับ" บุญพานตอบ "แต่เราต้องระมัดระวังตัว เพราะเราไม่รู้ว่าเธอจะตอบสนองอย่างไร" พวกเขาเดินทางต่อไปยังบ้านแสงดาว ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนเป็นป่าชายเลนและทะเลสาบน้ำเค็ม บรรยากาศเริ่มเงียบสงบมากขึ้น เมื่อมาถึงหมู่บ้านบ้านแสงดาว สิ่งแรกที่พวกเขาเห็นคือบ้านเรือนไม้หลังเล็กๆ ตั้งเรียงรายอยู่ริมทะเล ชายหาดทอดยาวออกไปจนสุดสายตา เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ "ดูเงียบสงบดีนะครับ" กวินกล่าว "ใช่ครับ" บุญพานตอบ "แต่เราต้องหาตัวเธอให้เจอ" พวกเขาลงจากรถและเริ่มสอบถามชาวบ้านอีกครั้ง แต่ละคนให้ข้อมูลที่แตกต่างกันไป บางคนไม่เคยเห็นหน้าคนแปลกหน้า บางคนก็เห็นผู้หญิงที่บุญพานอธิบายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่สามารถบอกที่อยู่ได้แน่ชัด "เราต้องลองไปหาตามบ้านที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้าง หรือไม่ค่อยมีคนอาศัย" บุญพานแนะนำ ทั้งสองคนเดินสำรวจไปตามถนนในหมู่บ้าน แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมา ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่น แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย หลังจากเดินไปได้สักพัก พวกเขาก็สังเกตเห็นบ้านหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ค่อนข้างห่างจากหมู่บ้าน ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นใหม่ แต่ก็มีลักษณะที่ดูเก่าแก่และทรุดโทรมกว่าหลังอื่นเล็กน้อย "บ้านหลังนั้นดูน่าสงสัยนะครับ" กวินชี้ไปที่บ้านหลังนั้น "ผมก็คิดเหมือนกันครับ" บุญพานตอบ "ลองเข้าไปดูกัน" ทั้งสองคนเดินเข้าไปใกล้บ้านหลังนั้น สังเกตเห็นว่ามีสวนผักเล็กๆ อยู่ด้านข้าง และมีเสื้อผ้าตากอยู่หลายชุด "มีคนอยู่แน่ๆ ครับ" บุญพานกระซิบ กวินเดินตรงไปที่ประตูบ้าน และเคาะเบาๆ "มีใครอยู่ไหมครับ" เขาตะโกนถาม เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านใน ประตูบ้านค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่ง ดวงตาของเธอฉายแววเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมีความสงสัย "ใครคะ" เสียงของเธอแหบพร่า กวินและบุญพานมองหน้ากันอย่างมีความหวัง "คุณ... คุณลินดา ใช่ไหมครับ" บุญพานถามอย่างนุ่มนวล หญิงสาวคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองพวกเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง "พวกคุณเป็นใคร" "ผมชื่อบุญพานครับ ส่วนนี่คุณกวิน" บุญพานแนะนำตัว "เรามาจากกรุงเทพฯ เรามีเรื่องอยากจะพูดคุยกับคุณลินดาเป็นการส่วนตัวครับ" "เรื่องอะไร" ลินดาถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ "เป็นเรื่องเกี่ยวกับ... อดีตของคุณ" กวินกล่าว "เกี่ยวกับคุณประธาน" ทันทีที่กวินเอ่ยชื่อ "คุณประธาน" ดวงตาของลินดาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอจ้องมองกวินและบุญพานอย่างพิจารณา ราวกับกำลังประเมินว่าพวกเขาเป็นใคร และต้องการอะไรจากเธอ "ฉันไม่รู้จักคุณประธาน" ลินดาตอบเสียงแข็ง แต่แววตาของเธอกลับฉายแววสั่นไหว "คุณลินดาครับ" บุญพานกล่าวอย่างเห็นอกเห็นใจ "เรารู้ว่าคุณรู้ความจริงทั้งหมด" ลินดาเงียบไป เธอถอยหลังเข้าไปในบ้านเล็กน้อย ราวกับจะปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก "ฉัน... ฉันไม่มีอะไรจะบอกพวกคุณ" เธอกล่าว "คุณลินดาครับ" กวินก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย "ผมคือลูกชายของท่านประธาน" คำพูดของกวินทำให้ลินดาถึงกับผงะ เธอจ้องมองใบหน้าของกวินอย่างพิจารณา ราวกับพยายามค้นหาความคล้ายคลึงบางอย่าง "คุณ... คุณคือลูกของคุณประธานจริงๆ หรือ" เธอถาม น้ำเสียงสั่นเครือ "ครับ" กวินตอบ "ผมมาที่นี่เพื่อต้องการทราบความจริงทั้งหมด" ลินดาปล่อยมือออกจากประตู เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง "ฉัน... ฉันไม่คิดว่าจะมีใครตามหาฉันเจอ" "คุณหญิงนภาก็ฝากมาครับ" บุญพานกล่าว "เธออยากจะขอโทษคุณ" "ขอโทษ..." ลินดาพึมพำ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "เธอ... เธอยังจำฉันได้อยู่หรือ" "คุณลินดาครับ" กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ได้โปรด... เล่าความจริงทั้งหมดให้พวกเราฟังเถอะครับ" ลินดามองใบหน้าของกวินและบุญพาน เธอเห็นความจริงใจในแววตาของพวกเขา และรู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องปลดปล่อยความลับที่เก็บงำมานาน "เข้ามาข้างในก่อนเถอะค่ะ" เธอกล่าว "ฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง" ทั้งสามคนเดินเข้าไปในบ้านหลังเล็กๆ นั้น บรรยากาศภายในดูเรียบง่าย แต่ก็สะอาดสะอ้าน มีเพียงเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นที่จำเป็น ลินดาจัดหาที่นั่งให้กวินและบุญพาน ก่อนจะไปรินน้ำใส่แก้วให้ "ขอบคุณค่ะ" กวินกล่าว เมื่อทุกคนนั่งลง ลินดาก็สูดหายใจลึกๆ ราวกับเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอดีตอีกครั้ง "เรื่องราวทั้งหมดมันเริ่มต้นเมื่อหลายปีก่อน..." ลินดาเริ่มเล่า เสียงของเธอค่อยๆ แผ่วเบาลง แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด