"เรื่องราวทั้งหมดมันเริ่มต้นเมื่อหลายปีก่อน..." ลินดาเริ่มเล่า เสียงของเธอค่อยๆ แผ่วเบาลง แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ในตอนนั้น ฉันทำงานเป็นเลขานุการส่วนตัวของคุณประธาน ท่านเป็นคนดีมากนะ เขาใจดีกับทุกคน และเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล ฉันชื่นชมท่านมาก" เธอกล่าวพลางมองไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังย้อนนึกถึงภาพในอดีต "แต่... มีอยู่คนหนึ่งในตระกูลที่ฉันไม่เคยไว้ใจเลย" ลินดาหยุดเล็กน้อย "เขาคือ... คุณมนตรี" กวินและบุญพานมองหน้ากันอย่างมีความหมาย ชื่อมนตรีเป็นชื่อที่กวินเคยได้ยินจากคุณหญิงนภาว่าเป็นพี่ชายของบิดา "คุณมนตรี... เขามีความทะเยอทะยานสูงมาก" ลินดาเล่าต่อ "เขาอยากจะครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างในตระกูล และเขาไม่เคยเห็นคุณค่าของใครเลย" "ตอนนั้น... มีเรื่องของการทำธุรกิจที่สำคัญมากๆ กำลังจะเกิดขึ้น" ลินดาอธิบาย "และคุณประธานกำลังจะได้เซ็นสัญญาลับกับนักลงทุนต่างชาติ ซึ่งจะทำให้ตระกูลของเราก้าวหน้าไปอีกขั้น" "แต่คุณมนตรี... เขากลัว" ลินดาเอ่ย "เขากลัวว่าถ้าคุณประธานประสบความสำเร็จ เขาจะไม่มีโอกาสได้ขึ้นเป็นใหญ่" "แล้วคุณมนตรีทำอย่างไรครับ" กวินถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตึงเครียด "เขา... เขาเริ่มปล่อยข่าวลือ" ลินดาตอบ "ข่าวลือที่ว่าคุณประธานมีปัญหาเรื่องสุขภาพจิต เขาจ้างคนมาสร้างหลักฐานปลอมๆ เพื่อทำให้ดูเหมือนว่าคุณประธานไม่สามารถบริหารงานได้" "ผมไม่น่าเชื่อ..." กวินพึมพำ "และที่เลวร้ายที่สุด..." ลินดาหยุดเล็กน้อย "เขา... เขาใส่ร้ายฉัน" "ใส่ร้ายคุณ?" กวินถามด้วยความตกใจ "ใช่ค่ะ" ลินดาตอบ "เขาปล่อยข่าวว่าฉัน... ฉันมีความสัมพันธ์ชู้สาวกับคุณประธาน และกำลังจะพรากคุณประธานไปจากภรรยาของเขา" "คุณหญิงนภา..." กวินกล่าว "ใช่ค่ะ" ลินดาตอบ "คุณหญิงนภานั้น... ท่านก็เป็นเหยื่อของคุณมนตรีเหมือนกัน ท่านถูกปั่นหัวจนเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความจริง" "แต่... แต่ความจริงแล้ว..." ลินดาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉัน... ฉันและคุณประธาน... เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกันเท่านั้น" "แล้ว... แล้วเรื่องของฉันล่ะครับ" กวินถามด้วยความสงสัย "ผม... ผมเกิดมาได้อย่างไร" ลินดาเงยหน้าขึ้นมองกวิน น้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณกวิน... เรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนกว่านั้นมาก" "คุณประธาน... ท่านรักคุณหญิงนภามาก" ลินดาอธิบาย "แต่... ในช่วงเวลาที่ท่านกำลังมีปัญหาเรื่องสุขภาพจิตจากการถูกใส่ร้าย ท่านก็รู้สึกโดดเดี่ยวมาก" "และในตอนนั้นเอง..." ลินดาหยุดเล็กน้อย "ฉัน... ฉันก็กำลังมีปัญหาของฉันเอง" "ปัญหาอะไรครับ" กวินถาม "ฉัน... ฉันกำลังตั้งครรภ์ค่ะ" ลินดาตอบ "แต่... พ่อของเด็ก... เขาไม่ใช่คุณประธาน" กวินถึงกับอึ้ง เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาได้ยินนั้นเป็นความจริงหรือไม่ "พ่อของเด็ก... เป็นใครครับ" กวินถาม ลินดาหลับตาลงอย่างเจ็บปวด "เขา... เขาเป็นคนที่ฉันรักมาก" "แต่... เมื่อฉันบอกเขาว่าฉันตั้งครรภ์ เขา... เขากลับทิ้งฉันไป" ลินดาเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันเหลือตัวคนเดียว และกำลังจะกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว" "ในตอนนั้น... คุณประธานก็กำลังเผชิญกับปัญหาหนัก" ลินดาอธิบายต่อ "เขาถูกบีบให้ต้องออกจากตำแหน่ง และถูกกล่าวหาในคดีต่างๆ นานา" "คุณมนตรี... เขาทำทุกอย่างเพื่อให้คุณประธานเสียชื่อเสียง" ลินดาเล่า "และฉัน... ฉันก็ถูกบีบให้ต้องยอมรับผิดในข้อหาต่างๆ ที่ฉันไม่ได้ทำ" "แต่... คุณประธาน... ท่านรู้ความจริง" ลินดาเอ่ย "ท่านรู้ว่าฉันบริสุทธิ์" "แล้วทำไมท่านถึงไม่ปกป้องคุณล่ะครับ" กวินถาม "ท่าน... ท่านถูกบีบจากคุณมนตรี" ลินดาอธิบาย "คุณมนตรีข่มขู่ว่าจะเปิดโปงเรื่องส่วนตัวของคุณประธาน ทำให้ท่านไม่สามารถปกป้องฉันได้" "และ... ในที่สุด..." ลินดาหยุดหายใจ "คุณประธาน... ท่านได้ขอร้องให้ฉัน... รับผิดแทนท่านในบางข้อหา" "รับผิดแทนท่าน?" กวินทวนคำ "ใช่ค่ะ" ลินดาตอบ "ท่านบอกว่า... ท่านจะดูแลฉันและลูกให้ดีที่สุด" "และ... คุณประธาน... ท่านก็รักฉัน" ลินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป "ไม่ใช่ในฐานะคนรัก... แต่ในฐานะ... เพื่อน" "ท่านเห็นฉันเป็นเหมือนน้องสาว... เป็นเหมือนคนที่ท่านต้องปกป้อง" ลินดาอธิบาย "และในตอนนั้น... ท่านก็กำลังต้องการคนที่จะคอยเป็นกำลังใจให้ท่าน" "ส่วนเรื่อง... เรื่องที่คุณกวิน..." ลินดาหันมามองกวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก "คุณกวิน... คือลูกของฉัน" กวินถึงกับอ้าปากค้าง เขาไม่สามารถประมวลผลข้อมูลทั้งหมดได้ "ฉัน... ฉันตั้งครรภ์โดยบังเอิญ" ลินดาอธิบาย "และพ่อของเด็ก... เขาหายตัวไป" "คุณประธาน... ท่านเห็นฉันลำบาก" ลินดาเล่า "ท่านสงสารฉัน และท่านก็... ท่านก็อยากจะมีทายาท" "ท่าน... ท่านขอให้ฉัน... ยกคุณกวินให้ท่าน" ลินดาเอ่ย น้ำตาไหลอาบแก้ม "ท่านสัญญาว่าจะดูแลคุณกวินเหมือนลูกแท้ๆ และจะให้ทุกอย่างที่คุณกวินต้องการ" "ส่วนฉัน... ฉันก็ต้องยอมรับผิดในบางข้อหา และต้องหายตัวไปจากชีวิตของทุกคน" ลินดาเล่าต่อ "เพราะถ้าฉันยังอยู่ที่นี่... คุณมนตรีก็จะคอยตามล่าฉัน" "คุณหญิงนภานั้น... ท่านเข้าใจผิดมาตลอด" ลินดาอธิบาย "ท่านคิดว่าฉันมีความสัมพันธ์กับคุณประธาน และกำลังจะพรากสามีไปจากท่าน" "แต่จริงๆ แล้ว... ฉัน... ฉันแค่ต้องการที่หลบภัย" ลินดาเอ่ย "และคุณประธาน... ท่านก็ให้ที่หลบภัยแก่ฉัน" "ท่าน... ท่านรักคุณหญิงนภามาก" ลินดาเน้นย้ำ "และท่านก็ต้องการปกป้องครอบครัวของท่าน" "แต่... การที่ท่านรับฉันมาดูแล... มันก็ยิ่งทำให้คุณหญิงนภาเข้าใจผิดมากขึ้น" ลินดาเอ่ย "และนั่น... ก็ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาร้าวฉาน" "แล้ว... พ่อของผมล่ะครับ" กวินถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ "เขาคือใคร" ลินดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "เขา... เขาคือคนที่คุณไม่เคยรู้จัก" "เขา... เป็นคนธรรมดา" ลินดาอธิบาย "เขาไม่ใช่คนรวย ไม่ใช่คนมีอิทธิพล" "ฉัน... ฉันเจอเขาโดยบังเอิญ" ลินดาเล่า "เรามีความสัมพันธ์กันเพียงชั่วข้ามคืน" "และเมื่อฉันบอกเขาว่าฉันตั้งครรภ์... เขาก็หายตัวไป" ลินดาเอ่ย "เขาไม่ต้องการรับผิดชอบอะไรทั้งสิ้น" "คุณประธาน... ท่านรู้เรื่องนี้" ลินดาเอ่ย "แต่ท่านก็ตัดสินใจที่จะรับดูแลฉันและลูก" "ท่าน... ท่านทำเพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูล" ลินดาอธิบาย "และเพื่อปกป้องฉัน" "แต่... สิ่งที่ท่านทำ... มันกลับยิ่งทำให้เรื่องราวเลวร้ายลง" ลินดาเอ่ย "มันทำให้คุณหญิงนภาเจ็บปวด และทำให้ทุกคนเข้าใจผิด" "และเมื่อเกิดคดีของคุณประธานขึ้น... ฉันก็ต้องยอมรับผิดแทนท่านในบางข้อหา" ลินดาเล่า "เพื่อแลกกับการที่ท่านจะดูแลฉันและลูก" "ฉัน... ฉันต้องหายตัวไป... เพื่อความปลอดภัยของฉัน และเพื่อความปลอดภัยของลูก" ลินดาเอ่ย "ฉันไม่อยากให้คุณมนตรีรู้ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่" "ฉัน... ฉันมาอยู่ที่นี่... เพื่อซ่อนตัว" ลินดาเอ่ย "เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่" กวินนั่งฟังอย่างเงียบๆ เขาพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานานหลายปี บัดนี้ได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว "แล้ว... คุณมนตรี... ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ" กวินถาม "ฉันไม่ทราบค่ะ" ลินดาตอบ "หลังจากที่ฉันหายตัวไป... ฉันก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับเขาอีกเลย" "คุณประธาน... ท่านเสียชีวิตไปเมื่อไม่นานมานี้" ลินดาเอ่ย "และฉัน... ฉันก็เพิ่งจะทราบข่าว" "แล้ว... ทำไมคุณถึงยอมรับผิดแทนท่านครับ" กวินถาม "เพราะ... เพราะท่านมีบุญคุณกับฉันมาก" ลินดาตอบ "ท่านช่วยชีวิตฉัน และท่านก็ให้โอกาสฉันได้มีชีวิตอยู่กับลูก" "และ... ฉันก็เชื่อว่า... ท่านไม่ได้ทำผิดจริงๆ" ลินดาเอ่ย "แต่ท่านถูกใส่ร้ายจากคุณมนตรี" "คุณหญิงนภาก็... ท่านก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน" ลินดาเอ่ย "ท่านถูกหลอกใช้ และถูกทำให้เข้าใจผิด" "ฉัน... ฉันเสียใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น" ลินดาเอ่ย "ฉันขอโทษที่คุณกวิน... ที่ทำให้คุณต้องมารับรู้เรื่องราวที่เจ็บปวดเช่นนี้" กวินมองหน้าลินดา เขาเห็นความเจ็บปวดในแววตาของเธอ และรู้สึกเห็นใจ "ผม... ผมเข้าใจครับ" กวินกล่าว "ขอบคุณครับ... ที่คุณเล่าความจริงให้ผมฟัง" บุญพานนั่งฟังอย่างเงียบๆ เขารู้สึกสงสารลินดา และเห็นใจกวินเป็นอย่างมาก "แล้ว... ตอนนี้... คุณหญิงนภา... ท่านสบายดีไหมครับ" ลินดาถามด้วยความเป็นห่วง "คุณหญิงท่าน... ท่านก็ยังคงมีอาการป่วยอยู่บ้างครับ" กวินตอบ "แต่ท่านก็ดูดีขึ้นหลังจากที่ได้พูดคุยกับผม" "ฉัน... ฉันอยากจะพบท่านอีกครั้ง" ลินดาเอ่ย "ฉันอยากจะขอโทษท่านด้วยตัวเอง" "ผมจะพาคุณไปพบคุณหญิงนภาครับ" กวินกล่าว ลินดามองกวินด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณค่ะคุณกวิน" การเดินทางกลับกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยความเงียบ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ และการยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น ความจริงอันดำมืดที่ซ่อนเร้นมานานหลายปี บัดนี้ได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว และมันกำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิต