เช้าวันต่อมา บุญพานตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้ง เธอพยายามคิดทบทวนเรื่องราวที่กวินเล่าให้ฟังเมื่อวานนี้ ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้เธอสับสนและไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง "คุณพานคะ" เสียงของแม่บ้านดังขึ้น "คุณกวินฝากการ์ดมาให้ค่ะ" บุญพานรับการ์ดใบเล็กมาเปิดอ่าน ข้อความในนั้นเรียบง่าย แต่ทำให้ใจของเธอเต้นแรง "วันนี้ผมมีธุระที่ต้องไปจัดการ ผมจะกลับช่วงเย็นนะครับ ดูแลตัวเองด้วยนะครับ" บุญพานวางการ์ดลงบนโต๊ะ เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่กวินไม่ได้อยู่ที่นี่วันนี้ ทำให้เธอมีเวลาที่จะคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ได้อย่างเต็มที่ เธอเดินไปที่ห้องทำงานของกวินที่เธอไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้าไป เธอรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ความสงสัยที่มีมากกว่านั้นก็ผลักดันให้เธอทำเช่นนั้น ภายในห้องทำงานกว้างขวาง ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา โต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะเต็มไปด้วยเอกสารและรูปถ่ายต่างๆ บุญพานเดินเข้าไปสำรวจอย่างระมัดระวัง สายตาของเธอสะดุดเข้ากับรูปถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนมุมโต๊ะ เป็นรูปของกวินกับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าสวยงาม ดวงตาเปล่งประกาย เธอสวมชุดแต่งงาน บุญพานรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นเมื่อเห็นรูปนั้น "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น" บุญพานพึมพำ เธอหยิบรูปนั้นขึ้นมาดูอย่างละเอียด ใบหน้าของผู้หญิงในรูปดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด ราวกับเธอเคยเห็นมาก่อน ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็เปิดออก เสียงฝีเท้าดังเข้ามาทำให้บุญพานสะดุ้ง เธอรีบวางรูปถ่ายลง และหันไปเผชิญหน้ากับคนที่เข้ามา เป็นกวิน เขาเดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าของเขาฉายแววตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นบุญพานอยู่ที่นั่น "คุณพาน... คุณเข้ามาทำอะไรที่นี่" กวินถาม เสียงของเขาแสดงถึงความไม่พอใจ "ฉัน... ฉันแค่เข้ามาดู" บุญพานแก้ตัวอย่างตะกุกตะกัก กวินเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น สายตาของเขากวาดมองไปทั่วโต๊ะทำงาน และหยุดลงที่รูปถ่ายใบนั้น "คุณเห็นมันแล้วใช่ไหม" กวินถาม เสียงของเขาเรียบเฉย แต่บุญพานสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้น บุญพานพยักหน้าอย่างช้าๆ "ใครคือผู้หญิงคนนั้นคะ" บุญพานถาม เสียงของเธอสั่นเครือ กวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "เธอ... คือภรรยาเก่าของผม" "ภรรยาเก่า" บุญพานทวนคำ "แต่... ฉันไม่เคยเห็นรูปคุณกับเธอมาก่อนเลย" "เราเลิกกันไปนานแล้ว" กวินว่า "และผมไม่อยากให้คุณต้องมารู้เรื่องพวกนี้" "แล้วทำไมคุณถึงยังเก็บรูปเธอไว้" บุญพานถาม "คุณยังรักเธออยู่หรือเปล่า" กวินส่ายหน้า "ไม่ครับ" เขาว่า "ผมรักคุณ" คำพูดของกวินทำให้บุญพานสับสนยิ่งกว่าเดิม เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของเขาได้มากน้อยแค่ไหน "แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฉันเรื่องนี้" บุญพานถาม "ทำไมคุณถึงปิดบังฉัน" "ผมแค่... ไม่อยากให้คุณเสียใจ" กวินตอบ "ผมไม่อยากให้คุณคิดมาก" "แต่คุณกำลังทำให้ฉันคิดมากอยู่ดี" บุญพานบอก "คุณกำลังทำให้ฉันไม่ไว้ใจคุณ" กวินเดินเข้ามาใกล้บุญพานมากขึ้น เอื้อมมือมาจับใบหน้าของเธอเบาๆ "ผมขอโทษนะ" เขาว่า "ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง" กวินเริ่มเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ของเขากับภรรยาเก่า เรื่องราวที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและการสูญเสีย เขาเล่าถึงการนอกใจ การโกหก และความผิดพลาดที่เกิดขึ้น บุญพานฟังเรื่องราวของกวินด้วยความเงียบ เธอรู้สึกสงสารเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกโกรธที่เขาปิดบังความจริงจากเธอ "ฉันไม่เข้าใจ" บุญพานพูด "ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฉันเรื่องนี้เลย" "ผมกลัว" กวินสารภาพ "ผมกลัวว่าคุณจะทิ้งผมไปเหมือนที่เธอทำ" บุญพานมองกวินด้วยสายตาที่ซับซ้อน เธอรู้สึกสับสนในใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับเขาดี "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคุณได้มากแค่ไหน" บุญพานบอก "คุณโกหกฉันมาตลอด" "ผมขอโทษจริงๆ" กวินว่า "ผมจะพยายามพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณ" บุญพานถอนหายใจเบาๆ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอก็รู้ว่าความเชื่อใจระหว่างเธอกับกวินได้สั่นคลอนไปแล้ว