กวินมองบุญพานด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่ความตึงเครียดในห้องทำงานกลับยิ่งทวีคูณขึ้น บุญพานรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวกำลังถูกบีบอัด ความรู้สึกสับสนปนเปไปกับความเจ็บปวดที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "คุณ... คุณแต่งงานแล้วเหรอคะ" บุญพานถามเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงสั่นเครืออย่างปิดไม่มิด กวินถอนหายใจยาว "ผมเคยแต่งงานครับ แต่เราหย่ากันไปนานแล้ว" เขาตอบ พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "และรูปนั้น... มันเป็นเพียงอดีตที่ผมไม่อยากให้คุณต้องมาเห็น" "แต่คุณบอกฉันว่าคุณเป็นห่วงฉัน" บุญพานสวนกลับ น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น "คุณบอกว่าคุณต้องการให้ฉันปลอดภัย แต่คุณกลับปิดบังเรื่องสำคัญแบบนี้กับฉัน" "ผมไม่ได้ปิดบัง" กวินแก้ต่าง "ผมแค่... ยังไม่ถึงเวลาที่จะบอกคุณ" "แล้วเมื่อไหร่จะเป็นเวลาที่เหมาะสมคะ" บุญพานถามกลับ ใบหน้าของเธอซีดเผือด "เมื่อฉันรู้ความจริงจากปากคนอื่นอย่างนั้นเหรอคะ" กวินเดินเข้ามาหาบุญพานช้าๆ มือของเขาเอื้อมไปสัมผัสแขนของเธอเบาๆ แต่บุญพานสะบัดแขนออก ราวกับว่าสัมผัสของเขากำลังแผดเผา "คุณพาน ผมขอโทษ" กวินกล่าว "ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมควรจะบอกคุณตั้งแต่แรก" "ความผิดของคุณมันมากกว่าแค่การไม่บอกค่ะ" บุญพานพูด เสียงของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง "คุณหลอกฉัน คุณทำให้ฉันเชื่อใจคุณ แล้วคุณก็หักหลังความเชื่อใจนั้น" "ผมไม่ได้หักหลังคุณนะ" กวินพยายามอธิบาย "ผมแค่... ต้องการปกป้องคุณ" "ปกป้องฉันจากการรู้ความจริงเหรอคะ" บุญพานหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น "นั่นไม่เรียกว่าปกป้องค่ะ นั่นเรียกว่าการควบคุม" "ผมไม่ได้ควบคุมคุณ" กวินปฏิเสธ "ผมแค่... กลัว" "กลัวอะไรคะ" บุญพานถาม มองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างต้องการคำตอบ "กลัวว่าคุณจะเป็นอันตราย" กวินพูด "หลังจากเกิดเรื่องวันนั้น ผมกลัวเหลือเกินว่าจะมีใครเข้ามาทำร้ายคุณอีก" "แล้วการที่คุณพาฉันมาอยู่ที่นี่ โดยที่ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันจริงๆ มันทำให้ฉันปลอดภัยขึ้นตรงไหนคะ" บุญพานถาม "ฉันเหมือนนักโทษในคฤหาสน์ของคุณ" "ผมไม่ได้ต้องการให้คุณรู้สึกแบบนั้น" กวินว่า "ผมแค่อยากให้คุณปลอดภัย" "แต่ความปลอดภัยที่แลกมาด้วยการสูญเสียอิสรภาพและถูกหลอกลวง มันก็ไม่ต่างอะไรกับการไม่มีความปลอดภัยเลย" บุญพานพูด น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "คุณพรากทุกอย่างไปจากฉัน แล้วคุณก็มาบอกว่าคุณห่วงฉัน" กวินยืนนิ่ง มองบุญพานด้วยความเจ็บปวด เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้เธอเข้าใจ เขาติดอยู่ในวังวนของความลับและความหวาดกลัว เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ แต่กลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกแย่ลงไปอีก "ผม... ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง" กวินตัดสินใจ "ผมจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณฟัง" บุญพานเช็ดน้ำตาที่ไหลริน "คุณแน่ใจเหรอคะ" "ผมแน่ใจ" กวินพยักหน้า "คุณสมควรที่จะรู้ความจริงทั้งหมด" เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับบุญพาน "ผู้หญิงในรูปนี้ชื่อ ลลิตา" กวินเริ่มต้น "เธอคือภรรยาของผม" "คุณเพิ่งบอกว่าหย่ากันไปไม่ใช่เหรอคะ" บุญพานขัดขึ้น "ใช่ครับ" กวินตอบ "แต่เธอก็ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของอดีตที่ผมไม่สามารถลืมได้" "แล้วทำไมเธอถึงใส่ชุดแต่งงานคะ" บุญพานถาม "เรากำลังจะแต่งงานกัน" กวินเล่า "แต่ก่อนที่จะถึงวันนั้น... เกิดเรื่องขึ้น" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ "ลลิตา... เธอถูกฆาตกรรม" คำพูดของกวินทำเอาบุญพานแทบยืนไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ภาพของผู้หญิงในรูปถ่ายนั้นกลับมาติดตาเธออีกครั้ง แต่คราวนี้กลับแฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว "ฆาตกรรม" บุญพานทวนคำ เสียงของเธอแหบพร่า "ใคร... ใครเป็นคนทำคะ" กวินมองบุญพาน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธแค้น "ผมไม่รู้" เขาตอบเสียงลอดไรฟัน "แต่ผมสาบานว่าจะต้องหาตัวคนร้ายมาลงโทษให้ได้" "แล้วเรื่องนี้... มันเกี่ยวกับฉันยังไงคะ" บุญพานถามอย่างหวาดระแวง "ทำไมคุณถึงพาฉันมาอยู่ที่นี่" "เพราะคุณ... อาจจะตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน" กวินตอบ "ผมได้รับข่าวมาว่าคนที่ฆ่าลลิตา... กำลังจะตามล่าคนที่เกี่ยวข้องกับเธอ" "เกี่ยวข้อง?" บุญพานขมวดคิ้ว "ฉันไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อนเลย" "นั่นคือสิ่งที่ผมกังวล" กวินอธิบาย "ผมได้รับข้อมูลมาว่า... คุณอาจจะมีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้" "ฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องทั้งนั้น!" บุญพานตะโกนเสียงดัง "ฉันเป็นใคร คุณก็ไม่เคยบอกฉันเลย! คุณบอกแค่ว่าฉันถูกทำร้าย แล้วก็พาฉันมาขังไว้ที่นี่!" "ผมไม่ได้ขังคุณ" กวินพยายามปลอบ "ผมแค่... พยายามปกป้องคุณ" "แล้วทำไมคุณไม่บอกความจริงทั้งหมดกับฉันตั้งแต่แรกคะ" บุญพานถาม น้ำตาไหลอาบแก้ม "ถ้าคุณบอกฉันว่าคุณกำลังตามหาฆาตกรของภรรยาเก่า แล้วคุณสงสัยว่าฉันอาจจะตกอยู่ในอันตราย ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตรงๆ" "เพราะผมกลัว" กวินยอมรับ "ผมกลัวว่าคุณจะหนีไป ผมกลัวว่าคุณจะตกเป็นเป้าหมายทันทีที่รู้เรื่อง" "แต่ตอนนี้... ฉันก็รู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ดี" บุญพานพูด "การที่คุณปิดบังฉัน มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกหวาดระแวงและไม่ไว้ใจคุณ" กวินมองบุญพานด้วยความรู้สึกผิด เขาเดินเข้าไปหาเธออีกครั้ง คราวนี้บุญพานไม่ได้สะบัดแขนออก เขาค่อยๆ โอบกอดเธอไว้ "ผมขอโทษจริงๆ ครับคุณพาน" กวินกระซิบข้างหูเธอ "ผมสัญญาว่าจะอธิบายทุกอย่างให้คุณเข้าใจ ผมจะปกป้องคุณจนถึงที่สุด" บุญพานซบหน้าลงกับอกของกวิน เธอรู้สึกเหนื่อยล้ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร หรือควรจะไว้ใจใครอีกต่อไป แต่ในอ้อมกอดของกวิน เธอกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ทำให้ใจที่กำลังสั่นคลอนของเธอสงบลงได้บ้าง