หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างบุญพานกับกวินก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แม้กวินจะพยายามอธิบายทุกอย่างให้บุญพานเข้าใจ แต่ความระแวงและความไม่ไว้วางใจก็ยังคงเกาะกินหัวใจของบุญพานอยู่ลึกๆ เธอรับรู้ได้ถึงความจริงจังในคำพูดของกวิน แต่การที่เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับอดีตของตัวเองเลย ทำให้เธอไม่สามารถยืนยันในสิ่งที่กวินบอกได้ "คุณพานครับ" กวินเอ่ยขึ้นในตอนเย็นวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขานั่งทานอาหารค่ำด้วยกัน "ผมกำลังจะไปค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับคดีของลลิตา" บุญพานเงยหน้ามองเขา "คุณจะไปที่ไหนคะ" "ผมจะไปที่บ้านเก่าของเธอ" กวินตอบ "อาจจะมีบางอย่างที่ผมมองข้ามไป" "ฉันจะไปด้วยได้ไหมคะ" บุญพานถามทันที กวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "ได้ครับ" เขาตอบ "แต่คุณต้องระวังตัวให้มากนะครับ" "ฉันรู้ค่ะ" บุญพานตอบ "ฉันอยากรู้ความจริงให้เร็วที่สุด" วันรุ่งขึ้น พวกเขาออกเดินทางไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ห่างออกไปจากตัวเมืองไม่ไกลนัก คฤหาสน์หลังนั้นดูเก่าแก่และทรุดโทรมไปตามกาลเวลา บ่งบอกถึงความรกร้างที่ยาวนาน "ที่นี่... คือบ้านของลลิตาเหรอคะ" บุญพานถาม เสียงแผ่วเบา "ใช่ครับ" กวินตอบ "เป็นบ้านที่เธออยู่กับครอบครัวก่อนจะแต่งงาน" พวกเขาเดินเข้าไปในบ้านที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม บรรยากาศภายในบ้านดูอึมครึมและน่าขนลุก ราวกับว่าอดีตอันโหดร้ายยังคงฝังตัวอยู่ที่นี่ กวินพาบุญพานเดินสำรวจไปทั่วบ้าน เขาพยายามนึกถึงรายละเอียดต่างๆ ที่อาจจะเกี่ยวข้องกับคดีของลลิตา แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะเงียบงัน "ผมจำได้ว่าลลิตาเคยมีห้องทำงานส่วนตัว" กวินบอก "เธอชอบใช้เวลาอยู่ที่นั่น" พวกเขาเดินไปที่ห้องหนึ่งที่ปิดล็อคอยู่ กวินใช้กุญแจที่เตรียมมาไขประตูเข้าไป ห้องทำงานนั้นยังคงสภาพเดิมเกือบทุกอย่าง กลิ่นอายของกระดาษเก่าและความหอมจางๆ ของน้ำหอมยังคงอบอวลอยู่ บุญพานรู้สึกคุ้นเคยกับกลิ่นนี้อย่างประหลาด "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น" บุญพานพึมพำ "คุณรู้สึกอะไรเหรอครับ" กวินถาม "ฉัน... ไม่รู้สิคะ" บุญพานตอบ "เหมือนเคยมาที่นี่มาก่อน" กวินมองบุญพานด้วยความสงสัย "คุณแน่ใจเหรอครับ" "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" บุญพานตอบ "มันแค่... ความรู้สึกแปลกๆ" สายตาของบุญพานกวาดมองไปรอบๆ ห้อง จนไปหยุดอยู่ที่ลิ้นชักโต๊ะทำงานใบหนึ่ง ลิ้นชักนั้นดูเหมือนจะถูกงัดแงะมาก่อน "ตรงนั้นค่ะ" บุญพานชี้ไปที่ลิ้นชัก "ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ" กวินเดินเข้าไปสำรวจลิ้นชักนั้น เขาพยายามเปิดมัน แต่ดูเหมือนจะติดขัด "มันถูกล็อคอยู่" กวินบอก "ลองดูดีๆ สิคะ" บุญพานเร่ง "ฉันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างสำคัญอยู่ในนั้น" กวินใช้แรงงัดลิ้นชัก จนกระทั่งมันเปิดออก เสียงดัง "แกร็ก" ภายในลิ้นชักนั้น มีกล่องไม้เล็กๆ ซ่อนอยู่ กวินหยิบกล่องนั้นออกมา เปิดมันออก ข้างในกล่องนั้น มีรูปถ่ายเก่าๆ หลายใบ และจดหมายฉบับหนึ่ง "นี่มัน..." กวินพึมพำ บุญพานหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของเธอกับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้ายิ้มแย้ม เธอสวมชุดลำลองธรรมดา ไม่ใช่ชุดแต่งงาน "นี่มัน... ฉันนี่นา" บุญพานอุทานด้วยความตกใจ "แต่... ฉันไม่เคยเห็นรูปนี้มาก่อนเลย" "แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ" กวินถาม "ฉัน... ฉันไม่รู้" บุญพานตอบ "แต่ฉันรู้สึกคุ้นหน้าเธอมาก" กวินหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน ข้อความในจดหมายนั้นเขียนด้วยลายมือที่ดูคุ้นตา "ถึงลลิตา" กวินเริ่มอ่าน "ฉันรู้ว่าเธอคงกำลังสงสัยว่าทำไมฉันถึงติดต่อมาอีกครั้ง ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกเธอ..." กวินอ่านจดหมายต่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บุญพานมองเขาอย่างใจจดใจจ่อ "จดหมายฉบับนี้เขียนโดย..." กวินเงยหน้ามองบุญพาน "เขียนโดยคุณ" บุญพานเบิกตากว้าง "อะไรนะคะ!" "ใช่ครับ" กวินยืนยัน "ลายมือในจดหมายฉบับนี้... เป็นลายมือของคุณ" บุญพานรับจดหมายมาดู เธออ่านข้อความต่างๆ ด้วยใจที่สั่นระรัว เธอจำลายมือของตัวเองได้ แต่เธอจำเรื่องราวที่เขียนลงไปในจดหมายไม่ได้เลย "ฉัน... เขียนจดหมายฉบับนี้ไปหาลลิตาทำไมคะ" บุญพานถาม "ในจดหมายเขียนว่า..." กวินอ่านต่อ "คุณกำลังจะบอกลลิตาว่า... คุณรู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับตัวเธอ และคุณต้องการจะช่วยเธอ" "ช่วยเธอ?" บุญพานทวนคำ "ช่วยเธอจากอะไรคะ" "จดหมายฉบับนี้ไม่ได้บอกรายละเอียดมากนัก" กวินบอก "แต่มีบางประโยคที่น่าสนใจ..." กวินอ่านต่อ " 'ฉันรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรกับเธอ ลลิตา จงระวังตัวให้มาก ฉันจะพยายามหาทางช่วยเธอให้เร็วที่สุด' " บุญพานหน้าซีดเผือด " 'เขา' ... ใครคือ 'เขา' คะ" กวินส่ายหน้า "ผมไม่รู้" เขาตอบ "แต่จากประโยคนี้... ทำให้ผมสงสัยว่า... คุณอาจจะรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับคดีของลลิตา" "แต่ฉันจำอะไรไม่ได้เลย" บุญพานพูดอย่างสิ้นหวัง "ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร ไม่รู้ว่าฉันมีความเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้" "ผมรู้ครับ" กวินจับมือบุญพานไว้ "แต่เราจะค่อยๆ หาคำตอบไปด้วยกัน" เขาหยิบรูปถ่ายอีกใบขึ้นมา เป็นรูปของบุญพานกับผู้หญิงคนนั้น แต่คราวนี้บุญพานจำใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นได้รางๆ "ฉัน... ฉันว่าฉันจำเธอได้" บุญพานพูด "เธอ... เธอชื่อ..." ทันใดนั้น ภาพความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของบุญพาน ภาพของเธอกับผู้หญิงคนนั้น กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส "ฉันว่า... เธอชื่อ เอมี่" บุญพานพูด "เธอเป็นเพื่อนของฉัน" "เพื่อนของคุณ?" กวินทวนคำ "แล้วทำไมคุณถึงเขียนจดหมายไปหาลลิตา แล้วบอกว่าคุณจะช่วยเธอ" "ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะ" บุญพานส่ายหน้า "ทุกอย่างมันเหมือนฝันไป" กวินกอดบุญพานไว้แน่น "ไม่ต้องห่วงนะครับ" เขาปลอบ "เราจะค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดไปด้วยกัน" บุญพานซบหน้าลงกับไหล่ของกวิน เธอรู้สึกทั้งสับสนและหวาดกลัว แต่การมีกวินอยู่เคียงข้าง ก็ทำให้เธอรู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง