"เธอเชื่อว่าการเสียชีวิตของพ่อคุณ... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" กวินพูดต่อ ขณะที่มือยังคงไล่ไปตามตัวอักษรที่เขียนอย่างรีบร้อนบนกระดานไวท์บอร์ด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะคลี่คลายปริศนาที่ซับซ้อนนี้ บุญพานยืนนิ่ง ขมวดคิ้วแน่นราวกับพยายามดึงเศษเสี้ยวความทรงจำเกี่ยวกับบิดาออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ ภาพของพ่อที่เธอพอจะนึกออกนั้นมีเพียงภาพเลือนรางของชายร่างสูงที่ยิ้มแย้ม แต่ก็ไม่สามารถระบุรายละเอียดใบหน้าได้ชัดเจนนัก "แต่... ทำไมลลิตาถึงสนใจเรื่องของพ่อฉันคะ" บุญพานถาม เสียงสั่นเครือเล็กน้อย ความสงสัยเริ่มกัดกินหัวใจเธอ "เธอรู้จักพ่อฉันด้วยเหรอคะ" "ผมก็ไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ที่แท้จริงของพวกเขาทั้งสองคน" กวินยอมรับ "แต่จากบันทึกของลลิตา แสดงให้เห็นว่าเธอสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับพ่อคุณมาสักพักแล้ว และเหมือนเธอจะเชื่อว่าการตายของพ่อคุณเกี่ยวข้องกับวิวัฒน์" "วิวัฒน์..." บุญพานเอ่ยชื่อนั้นซ้ำเบาๆ ชื่อนี้ยังคงให้ความรู้สึกห่างไกลและไม่คุ้นเคย แต่การที่มันเชื่อมโยงกับพ่อของเธอและยังปรากฏอยู่ในบันทึกของลลิตา ทำให้มันมีความสำคัญขึ้นมาทันที "ในสมุดบันทึกของลลิตา มีการกล่าวถึงการพบปะระหว่างเธอกับวิวัฒน์หลายครั้ง" กวินหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาจากกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน "ส่วนใหญ่เป็นการพบปะกันอย่างลับๆ และมีการแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน" บุญพานเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือออกไปสัมผัสปกสมุดบันทึกที่หุ้มด้วยหนังสีน้ำตาลเข้ม มันดูเก่าแก่และผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนาน กลิ่นอายของกระดาษและหมึกเก่าลอยมาแตะจมูก "เธอได้อะไรจากวิวัฒน์ไปบ้างคะ" บุญพานถาม "ดูเหมือนว่าลลิตาจะพยายามหาหลักฐานบางอย่างเกี่ยวกับธุรกิจของวิวัฒน์" กวินเปิดสมุดบันทึกออกอย่างระมัดระวัง "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับการนำเข้าส่งออก" "การนำเข้าส่งออก?" บุญพานเลิกคิ้ว "พ่อของฉันก็เคยทำธุรกิจด้านนี้" "ใช่ครับ" กวินพยักหน้า "และจากบันทึกของลลิตา แสดงให้เห็นว่าวิวัฒน์มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฉ้อโกงครั้งใหญ่ ซึ่งอาจจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจของพ่อคุณด้วย" "แล้ว... มันเกี่ยวอะไรกับการตายของพ่อฉัน" บุญพานถามเสียงกระซิบ "นั่นคือสิ่งที่ลลิตาพยายามหาคำตอบ" กวินพูด "เธอสงสัยว่าวิวัฒน์อาจจะอยู่เบื้องหลังการตายของพ่อคุณ เพื่อปิดปากไม่ให้พ่อคุณเปิดโปงความลับบางอย่าง" ความรู้สึกหนักอึ้งถาโถมเข้าใส่บุญพาน เธอจินตนาการถึงใบหน้าของพ่อที่เธอจำได้ไม่ชัดเจน และพยายามเชื่อมโยงกับภาพของความตายอันไม่ชอบมาพากล มันเป็นเรื่องที่เกินกว่าจะรับไหว "แล้ว... รูปถ่ายที่ฉันเจอในลิ้นชักนั้นล่ะคะ" บุญพานถาม พยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดในใจ "มันคือใคร" กวินหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง ภาพของหญิงสาวหน้าตาคมเข้ม ยิ้มอย่างมั่นใจ ภาพนั้นดูเหมือนจะมีรอยยับบางส่วน ราวกับว่าเคยถูกเก็บซ่อนไว้อย่างดี "ผมไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน" กวินยอมรับ "แต่จากข้อมูลที่ผมมี ลลิตาเคยมีเพื่อนสนิทชื่อ 'เอมี่' ซึ่งเป็นช่างภาพอิสระ" "เอมี่..." บุญพานพึมพำชื่อนั้นอีกครั้ง "ฉันรู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับชื่อนี้ แต่ก็ไม่แน่ใจ" "เป็นไปได้ไหมว่า... ผู้หญิงในรูปคือเอมี่" กวินสันนิษฐาน "และเธออาจจะเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับคดีนี้" "ถ้าเธอเป็นคนเดียวที่รู้" บุญพานกล่าว "ทำไมถึงไม่มีใครพบเห็นเธอเลยหลังจากวันนั้น" "นั่นคือปริศนาที่ยังคงค้างคา" กวินตอบ "หรือว่า... เธออาจจะกำลังถูกตามล่าอยู่เหมือนกัน" บรรยากาศในห้องทำงานของลลิตาเริ่มอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาค้นพบล้วนแต่ชี้ไปสู่ความดำมืดที่ซ่อนเร้น บุญพานเริ่มรู้สึกว่าความทรงจำที่เลือนรางของเธอ อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมดนี้ "ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผย" บุญพานกล่าว "เหมือนภาพเบลอๆ ในหัวของฉันกำลังจะชัดเจนขึ้น" "ผมก็หวังเช่นนั้นครับ" กวินตอบ "เราต้องหาทางติดต่อเอมี่ให้เจอให้เร็วที่สุด" "แล้วเราจะหาเธอเจอได้อย่างไรคะ" บุญพานถาม "ผมจะลองสืบหาข้อมูลจากแวดวงช่างภาพ" กวินกล่าว "อาจจะมีใครสักคนที่เคยร่วมงานกับเธอ" ขณะที่พวกเขากำลังวางแผน กวินสังเกตเห็นบางอย่างที่มุมห้องทำงาน เป็นสมุดปกแข็งสีดำที่ถูกซ่อนไว้ใต้กองเอกสาร "นี่อะไรครับ" กวินหยิบมันขึ้นมา "ดูเหมือนจะเป็นสมุดบันทึกอีกเล่ม" บุญพานก้มลงไปดู สมุดบันทึกเล่มนั้นดูใหม่กว่าเล่มที่กวินถืออยู่เล็กน้อย แต่ก็มีลักษณะเก่าแก่เช่นกัน "เปิดดูสิคะ" บุญพานเร่ง กวินค่อยๆ เปิดสมุดบันทึกออก หน้าแรกมีลายมือที่คุ้นเคยเขียนอยู่ "นี่มัน... ลายมือของฉัน" บุญพานอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ของคุณเหรอครับ" กวินเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "แต่คุณบอกว่าคุณจำอะไรเกี่ยวกับอดีตไม่ได้เลย" "ฉัน... ฉันไม่รู้" บุญพานกล่าว "แต่ฉันรู้สึกได้ทันทีว่านี่คือลายมือของฉัน" กวินมองบุญพานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ "บางที... คุณอาจจะกำลังพยายามเขียนบันทึกเรื่องราวทั้งหมดที่คุณกำลังเจออยู่" บุญพานอ่านข้อความในหน้าแรกของสมุดบันทึกนั้นอย่างตั้งใจ แต่ตัวอักษรกลับดูเหมือนจะพร่ามัวในสายตาของเธอ เหมือนมีม่านหมอกบางๆ ปกคลุมอยู่ "ฉันเขียนเกี่ยวกับ... การตามหาความจริง" บุญพานอ่านเสียงแผ่ว "เกี่ยวกับใครบางคนที่ฉันต้องปกป้อง" "ใครที่คุณต้องปกป้องครับ" กวินถาม "ฉัน... ฉันจำไม่ได้" บุญพานตอบ พร้อมกับส่ายหน้าช้าๆ "แต่ฉันรู้สึกได้ถึงความอันตรายรอบตัว" กวินมองไปรอบๆ ห้องทำงานอีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขาจับจ้องไปที่รูปถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของลลิตา รูปนั้นเป็นรูปของลลิตากับผู้ชายคนหนึ่งที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตา "นี่มัน... คุณวิวัฒน์" กวินพูดอย่างไม่แน่ใจ บุญพานเดินเข้าไปดู รูปถ่ายนั้นแสดงให้เห็นลลิตากำลังยิ้มอย่างมีความสุขขณะที่ยืนข้างชายคนหนึ่ง ใบหน้าของชายคนนั้นดูคมเข้ม และแววตาของเขาฉายแววร้ายกาจ "ดูเหมือนว่าลลิตาจะรู้จักวิวัฒน์เป็นอย่างดี" กวินกล่าว "และอาจจะเคยมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับเขา" "แต่รูปนี้... ทำไมถึงดูเหมือนลลิตาจะมีความสุขขนาดนั้น" บุญพานถาม "ทั้งๆ ที่เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อฉัน" "บางที... ลลิตาอาจจะกำลังหลอกใช้เขาอยู่" กวินสันนิษฐาน "หรือบางที... เธออาจจะมีความรู้สึกบางอย่างกับเขาจริงๆ" บุญพานส่ายหน้าช้าๆ "ฉันไม่เข้าใจเลย" "เราจะต้องหาคำตอบให้ได้" กวินกล่าว "ไม่ว่ามันจะนำพาเราไปสู่ที่ใดก็ตาม"