หลังจากออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยปริศนา กวินและบุญพานก็ตัดสินใจเดินทางต่อไปยังบ้านพักตากอากาศแห่งหนึ่งที่ลลิตาเคยใช้เป็นที่หลบภัยในช่วงที่เธอกำลังสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับวิวัฒน์ กวินได้เบาะแสมาจากสมุดบันทึกของลลิตาที่ระบุถึงที่ตั้งของบ้านพักแห่งนี้อย่างชัดเจน "คุณแน่ใจเหรอคะว่าจะมีอะไรอยู่ที่นั่น" บุญพานถามขณะที่รถกำลังวิ่งไปตามถนนลูกรังที่ทอดยาวเข้าไปในป่าทึบ "ลลิตาเขียนไว้ในบันทึกว่าเธอเก็บเอกสารสำคัญบางอย่างไว้ที่นั่น" กวินตอบ "ถ้าเราหาเจอ อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขคดีนี้ได้" บุญพานพยักหน้า แม้จะยังคงรู้สึกกังวล แต่เธอก็เชื่อมั่นในตัวกวิน และความปรารถนาที่จะรู้ความจริงก็ผลักดันให้เธอเดินหน้าต่อไป เมื่อรถมาถึงบ้านพักตากอากาศ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้บุญพานต้องประหลาดใจ บ้านหลังเล็กๆ หลังนี้ตั้งอยู่ริมทะเลสาบที่เงียบสงบ ท่ามกลางธรรมชาติที่สวยงามราวกับภาพวาด มันดูตรงกันข้ามกับความอึมครึมของคฤหาสน์หลังเก่าโดยสิ้นเชิง "ที่นี่... สวยจังเลยค่ะ" บุญพานอุทานออกมา "ใช่ครับ" กวินตอบ "ลลิตาคงมาพักผ่อนที่นี่เพื่อรวบรวมสติ" พวกเขาลงจากรถและเดินเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านอบอุ่นและโปร่งโล่ง แตกต่างจากที่คฤหาสน์อย่างสิ้นเชิง ผ้าม่านสีขาวบางเบาพลิ้วไหวตามแรงลมที่พัดเข้ามาจากริมทะเลสาบ "ดูเหมือนว่าลลิตาจะอยู่ที่นี่ไม่นานนัก" กวินสังเกตเห็นฝุ่นเกาะบางๆ บนพื้นผิวเฟอร์นิเจอร์ "แต่เธอก็ดูเหมือนจะเตรียมพร้อมอย่างดี" กวินเริ่มค้นหาในห้องต่างๆ ทั่วบ้านอย่างละเอียด บุญพานเองก็ช่วยค้นหาไปด้วย ความหวังของพวกเขามุ่งหวังไปที่การพบเอกสารลับที่ลลิตาได้ซ่อนไว้ หลังจากค้นหาอยู่สักพัก ใหญ่ กวินก็พบเข้ากับลิ้นชักลับที่ซ่อนอยู่ใต้เคาน์เตอร์ในห้องครัว "เจอแล้วครับ!" กวินตะโกนด้วยความดีใจ บุญพานรีบวิ่งมาดู กวินค่อยๆ ดึงลิ้นชักลับออกมา ภายในเต็มไปด้วยเอกสารจำนวนมากที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ "นี่มัน... เอกสารเกี่ยวกับธุรกิจของวิวัฒน์ทั้งหมดเลย" กวินกล่าว ขณะที่เขากำลังไล่ดูเอกสารทีละแผ่น "มีทั้งสัญญา บัญชี และรายงานการตรวจสอบ" บุญพานหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นรายงานการตรวจสอบทางการเงินที่ระบุถึงความผิดปกติของบริษัทวิวัฒน์ "ดูนี่สิคะ" บุญพานชี้ไปที่ข้อความบางอย่าง "มันบอกว่าวิวัฒน์ได้ยักยอกเงินจำนวนมหาศาลไปจากโครงการของรัฐ" "จริงด้วยครับ" กวินพยักหน้า "และดูเหมือนว่า... พ่อของคุณอาจจะเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ด้วย" ในเอกสารฉบับหนึ่ง กวินพบรายชื่อของบุคคลที่เกี่ยวข้องกับโครงการนั้น และมีชื่อของพ่อของบุญพานปรากฏอยู่ด้วย "พ่อของคุณ... อาจจะเป็นผู้ช่วยของวิวัฒน์" กวินพูดอย่างระมัดระวัง "หรือบางที... เขาอาจจะกำลังพยายามเปิดโปงวิวัฒน์อยู่ก็ได้" "แต่ถ้าพ่อฉันพยายามเปิดโปงวิวัฒน์" บุญพานถาม "ทำไมถึงไม่มีใครเคยพูดถึงเรื่องนี้เลย" "นั่นคือสิ่งที่ลลิตากำลังพยายามหาคำตอบ" กวินกล่าว "เธอเชื่อว่าการตายของพ่อคุณอาจจะเกี่ยวข้องกับการที่เขาเข้ามาล่วงรู้ความลับของวิวัฒน์" ขณะที่พวกเขากำลังจมอยู่กับกองเอกสาร จู่ๆ บุญพานก็รู้สึกคุ้นเคยกับภาพวาดที่แขวนอยู่บนผนังห้องนั่งเล่น ภาพวาดสีน้ำมันรูปหญิงสาวที่กำลังนั่งอยู่ริมทะเลสาบ "ภาพนี้..." บุญพานเอ่ยขึ้น "ฉันเคยเห็นที่ไหนมาก่อน" กวินเดินไปดูภาพวาดนั้น "นี่มัน... รูปของลลิตา" "ใช่ค่ะ" บุญพานพยักหน้า "แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับภาพนี้มากขนาดนี้" ทันใดนั้น ความทรงจำบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวของบุญพาน ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างภาพวาดนี้ และกำลังพูดคุยกับใครบางคน "ฉัน... ฉันจำได้แล้ว" บุญพานกล่าว "เอมี่... เอมี่เป็นคนวาดภาพนี้" "เอมี่..." กวินทวนชื่อ "ช่างภาพคนนั้นเหรอครับ" "ใช่ค่ะ" บุญพานยืนยัน "ฉันเคยมาที่นี่กับเอมี่ และเราสองคนก็พูดคุยกันเกี่ยวกับภาพวาดนี้" ความทรงจำของบุญพานเริ่มกลับมาทีละน้อย เธอจำได้ว่าเอมี่เป็นคนที่มีพรสวรรค์ในการวาดภาพ และเธอก็ชอบมาพักผ่อนที่บ้านหลังนี้บ่อยๆ "ถ้าเอมี่เคยมาที่นี่" บุญพานถาม "เธออาจจะทิ้งเบาะแสอะไรไว้ก็ได้" พวกเขากลับไปค้นหาในห้องครัวอีกครั้ง คราวนี้บุญพานสังเกตเห็นตู้หนังสือเก่าๆ ที่มุมห้อง "ลองดูในตู้หนังสือสิคะ" บุญพานแนะนำ กวินเดินไปที่ตู้หนังสือ และเริ่มไล่ดูหนังสือทีละเล่ม ท้ายที่สุด เขาก็พบกับช่องลับที่ซ่อนอยู่หลังหนังสือเล่มหนึ่ง "เจอแล้วครับ!" กวินตะโกน "มีกล่องไม้เล็กๆ ซ่อนอยู่ข้างใน" เขานำกล่องไม้ออกมา วางลงบนเคาน์เตอร์ และเปิดมันออกอย่างระมัดระวัง ภายในมีเพียงจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกพับไว้ และกุญแจดอกเล็กๆ "นี่มัน... จดหมายจากเอมี่" บุญพานกล่าว ขณะที่เธอกำลังหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน จดหมายฉบับนั้นเขียนด้วยลายมือของเอมี่ เป็นการเขียนที่ดูเร่งรีบและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ถึงลลิตา" บุญพานอ่าน "ฉันรู้ว่าเธอต้องการความช่วยเหลือ ฉันได้รวบรวมหลักฐานบางอย่างเกี่ยวกับวิวัฒน์ไว้แล้ว และฉันจะส่งมันให้เธอเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ โปรดระวังตัวด้วย... เขาอันตรายมาก" "นั่นไงครับ!" กวินกล่าว "เอมี่เป็นคนส่งหลักฐานให้ลลิตา" "แล้วกุญแจดอกนี้ล่ะคะ" บุญพานถาม พร้อมกับหยิบกุญแจขึ้นมาดู "ผมเดาว่า... กุญแจนี้อาจจะเปิดหีบหรือลิ้นชักที่ไหนสักแห่ง" กวินสันนิษฐาน "บางที... อาจจะเป็นที่เก็บหลักฐานชิ้นสำคัญ" บุญพานและกวินมองหน้ากัน ความหวังใหม่จุดประกายขึ้นในดวงตาของพวกเขา พวกเขารู้ว่ากำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นทุกที