สายลมเย็นเยือกพัดกรีดผ่านใบหน้าของนพดนัย ราวกับจะฉุดกระชากเขาให้หลุดจากห้วงคำนึงอันมืดมิด เบื้องหน้าคืออาณาเขตอันกว้างใหญ่ของ "ไร่แสงดาว" ฟาร์มโคนมที่เขาอุตส่าห์สร้างขึ้นมาด้วยสองมือ ภายใต้ท้องฟ้าสีครามที่ทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด ทว่าภายในใจของชายหนุ่มกลับเต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความว่างเปล่า นพดนัย หรือ "กันต์" ในสายตาคนอื่น เป็นบุรุษผู้แข็งแกร่งดุจภูผา ไม่เคยยอมอ่อนข้อให้สิ่งใด ไม่เคยแสดงความอ่อนแอต่อหน้าใคร แม้แต่ยามที่ชีวิตเล่นตลกกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้าคมเข้มที่ประดับด้วยหนวดเคราบางๆ ดวงตาสีเข้มที่มักจะฉายแววเคร่งขรึมอยู่เสมอ คือภาพลักษณ์ที่ทุกคนจดจำได้ดี เขาไม่เคยเชื่อในความรัก ไม่เคยให้พื้นที่ในหัวใจกับความรู้สึกที่ไร้สาระเหล่านั้น การงานคือสิ่งสำคัญที่สุด การสร้างอาณาจักรแห่งนี้ให้มั่นคงคือเป้าหมายเดียวในชีวิต "คุณกันต์คะ" เสียงหวานใสของพนักงานสาวดังขึ้น ทำลายความเงียบที่เกาะกุม "คุณอรทัยโทรมาค่ะ บอกว่านัดทานข้าวเย็นวันนี้" นพดนัยถอนหายใจเบาๆ พลางหันไปมองพนักงานสาวอย่างไม่สบอารมณ์ "บอกเธอไปว่าผมไม่ว่าง" "แต่คุณกันต์คะ คุณอรทัยบอกว่า..." "บอกไปว่าไม่ว่างไง!" เสียงของเขากระด้างขึ้นผิดปกติ ดวงตาคมมองตรงไปข้างหน้า ราวกับมีบางสิ่งกำลังรบกวนจิตใจอย่างรุนแรง "ผมมีงานต้องทำอีกเยอะ" หญิงสาวหน้าเสียเล็กน้อย แต่ก็รีบพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม "ค่ะ ดิฉันจะแจ้งให้ทราบค่ะ" เมื่อพนักงานสาวเดินจากไป นพดนัยก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ริมระเบียง มองออกไปยังทุ่งหญ้าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา ไร่แสงดาวแห่งนี้มีทุกอย่างที่เขาต้องการ ความสำเร็จ ชื่อเสียง อำนาจ แต่กลับไม่มีสิ่งหนึ่งที่ผู้คนมากมายไขว่คว้า นั่นคือ "ความรัก" เขาเคยเห็นพ่อแม่ของตนเองทะเลาะเบาะแว้งกันไม่เว้นวัน ชีวิตที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและความไม่เข้าใจ ทำให้เขาปิดกั้นหัวใจตัวเองตั้งแต่เด็ก เขาสาบานว่าจะไม่ยอมตกเป็นทาสอารมณ์และความรู้สึกอันเปราะบางเช่นนั้นเด็ดขาด "อากาศดีนะ" เสียงทุ้มของคมสันต์ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามา "มานั่งทำหน้าเหมือนโลกจะแตกอยู่ได้ มีอะไรไม่สบายใจ หรือว่าวันนี้มีประชุมกับนักลงทุน?" นพดนัยหันไปมองเพื่อน ยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ไม่มีอะไร แค่เบื่อๆ" คมสันต์เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ "เบื่อ? คนอย่างนายเนี่ยนะเบื่อ 'เบื่อ' ของนายนี่คงไม่ใช่แค่อากาศร้อนนะ" "ผมก็แค่เหนื่อยกับการต้องมาคอยตอบคำถามคนพวกนั้น" นพดนัยตอบเสียงเรียบ "พวกที่อยากจะเข้ามาปั่นหุ้นในบริษัทผมน่ะ" "อ้อ เข้าใจแล้ว" คมสันต์พยักหน้า "แต่ที่ฉันเห็นนะ นอกเหนือจากเรื่องงาน นายก็ดูจะรำคาญผู้หญิงที่เข้ามาวุ่นวายอยู่ตลอด" นพดนัยเลิกคิ้ว "ก็พวกเธอเข้ามาเพราะเห็นว่าผมมีเงินมีทองทั้งนั้นแหละ" "อย่าเพิ่งสรุปแบบนั้นสิกันต์" คมสันต์พูดอย่างใจเย็น "บางทีคนที่เข้ามาอาจจะไม่ได้หวังอะไรก็ได้นะ" "ถ้าอย่างนั้นคงไม่มีใครอยากเสียเวลามาคุยกับผมหรอก" นพดนัยพูดตัดบท "จำได้ไหม ครั้งสุดท้ายที่ผู้หญิงคนไหนเข้ามาหาผมโดยที่ผมไม่ได้มีผลประโยชน์อะไรให้เธอ?" คมสันต์หัวเราะเบาๆ "นั่นมันก็อดีตไปแล้วนี่นา ชีวิตคนเรามันเปลี่ยนแปลงได้นะ" "สำหรับผม มันไม่เคยเปลี่ยนแปลง" นพดนัยยืนยันหนักแน่น "ผมไม่เคยคิดที่จะเสียเวลาไปกับการตามหาความรัก หรือให้ใครเข้ามาในชีวิต นอกเหนือจากเรื่องงาน" "แล้วถ้าวันหนึ่งมันมีใครสักคนเข้ามาล่ะ?" คมสันต์ถาม ดวงตาเป็นประกาย "คนที่เข้ามาโดยที่นายไม่ทันตั้งตัว หรือคนที่เข้ามาโดยที่เธอไม่ได้ต้องการอะไรจากนายเลย?" "ไม่มีทาง" นพดนัยตอบทันที "ผมมั่นใจในตัวเอง" "แล้วจะรู้ได้ไงถ้ายังไม่ลอง?" คมสันต์ยังคงพยายามตื๊อ "ลองเปิดใจดูบ้างก็ได้นะกันต์" "เปิดใจ? เปิดใจให้ใครเข้ามาเหยียบย่ำซ้ำเติมเหรอ?" นพดนัยเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "ผมไม่โง่ขนาดนั้น" "โอเคๆ ยอมแพ้" คมสันต์ยกมือขึ้นยอมแพ้ "แต่ถ้าวันไหนนายเปลี่ยนใจ หรือมีอะไรที่อยากจะระบาย ก็บอกฉันได้เสมอ" สายตาของนพดนัยทอดมองออกไปไกลอีกครั้ง ความคิดคำนึงยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เขาไม่เคยศรัทธาในความรัก ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกที่คนเขามักจะพูดถึงกัน แต่ลึกๆ แล้ว บางทีเขาอาจจะแค่กลัว กลัวที่จะต้องเจ็บปวดเหมือนที่เคยเห็นมา หรือกลัวที่จะต้องเสียการควบคุมชีวิตของตัวเองไป ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมามองหน้าจอ ชื่อของ "อรทัย" ปรากฏขึ้น ชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะกดรับสาย "ว่าไง" เขาตอบเสียงห้วน "กันต์คะ ทำไมไม่รับสายอรทัยเลยคะ" เสียงของอรทัยดังมาอย่างตัดพ้อ "อรทัยโทรหาตั้งหลายสาย" "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ว่าง" นพดนัยพูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหน่าย "ผมกำลังทำงานอยู่" "ทำงานก็ไม่เป็นไรนะคะ แต่อรทัยอยากเจอจริงๆ นะคะ" อรทัยพยายามอ้อนวอน "คุณพ่อคุณแม่ของอรทัยก็อยากจะเจอคุณกันต์ด้วยค่ะ" นพดนัยขมวดคิ้ว "คุณพ่อคุณแม่เธอ? พวกท่านมาทำอะไรที่นี่?" "ก็มาเยี่ยมอรทัยค่ะ แล้วก็อยากจะเจอคนที่อรทัยกำลังคบอยู่ด้วย" อรทัยพูดเสียงใส "คุณกันต์จะมาทานข้าวเย็นกับเรานะคะ" "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ว่าง" นพดนัยพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ผมมีเรื่องสำคัญต้องจัดการ" "แต่กันต์คะ... อรทัย..." เสียงของอรทัยเริ่มสั่นเครือ "ผมขอโทษด้วยนะอรทัย" นพดนัยตัดบท "ผมไปไม่ได้จริงๆ" เขาตัดสายไปทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรต่อ นพดนัยวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ มองมือของตัวเองที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อย เขาไม่เคยรู้สึกโกรธใครมากขนาดนี้มาก่อน ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามามันหนักอึ้งจนแทบจะหายใจไม่ออก เขาโยนมือไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว ทุบลงบนโต๊ะไม้เสียงดังปัง "บ้าเอ๊ย!" เขาสบถออกมา "ฉันไม่ต้องการอะไรแบบนี้!" คมสันต์มองเพื่อนด้วยความตกใจ "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นกันต์?" นพดนัยไม่ตอบ เขาเพียงแต่ลุกขึ้นยืน จ้องมองออกไปยังเส้นขอบฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี ยามเย็นกำลังจะมาเยือน แต่ในใจของเขากลับมีแต่พายุที่โหมกระหน่ำ เขาคือผู้ชายที่แข็งแกร่ง ดุจหินผา แต่ทว่าโชคชะตากลับกำลังจะเล่นตลกกับเขา เขาไม่รู้เลยว่า เบื้องหน้าของเขา กำลังจะมีใครบางคนเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตที่เคยแข็งกระด้างของเขาไปตลอดกาล