แสงแดดยามบ่ายคล้อยทอประกายลงมาอาบไล้ผืนดิน ทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นมีชีวิตชีวา ทว่าภายในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหราของ "ไร่แสงดาว" กลับปกคลุมไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด นพดนัยกำลังกวาดสายตามองเอกสารกองโตที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานอย่างครุ่นคิด ปัญหาทางธุรกิจรุมเร้าเข้ามาไม่หยุดหย่อน โดยเฉพาะเรื่องการขยายสาขาใหม่ที่เขาตั้งใจจะให้เกิดขึ้นภายในปีนี้ "คุณกันต์คะ คุณอรทัยมาขอพบค่ะ" เสียงเลขาฯ สาวดังขึ้นผ่านโทรศัพท์ภายใน นพดนัยถอนหายใจยาว เขาพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับอรทัยมาตลอดหลายวัน แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ยอมลดละง่ายๆ "บอกเธอว่าผมไม่ว่าง" "แต่คุณกันต์คะ เธอ... เธอมีของมาให้ค่ะ" นพดนัยขมวดคิ้ว "ของ? ของอะไร?" "ก็... เป็นของขวัญค่ะ" เสียงเลขาฯ ยังคงอึกอัก "เธอ... เธอบอกว่าถ้าคุณกันต์ไม่ยอมเจอ เธอจะรออยู่ที่นี่ทั้งวันค่ะ" นพดนัยหลับตาลงอย่างเหนื่อยหน่าย เขารู้ดีว่าอรทัยเป็นคนอย่างไร เธอเป็นลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่ที่ครอบครัวของเขามีความสัมพันธ์ทางธุรกิจด้วย การปฏิเสธเธอตรงๆ อาจจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของสองบริษัทได้ "ก็ได้ๆ ให้เธอเข้ามา" ไม่นานนัก อรทัยก็ปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ขับเน้นรูปร่างอันเย้ายวน ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต ผมยาวสลวยถูกม้วนเป็นลอนสวยงาม เธอยิ้มกว้างอย่างมีความสุขเมื่อเห็นนพดนัย "กันต์คะ" เธอเดินตรงเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว "อรทัยเอาขนมที่อรทัยทำเองมาให้ค่ะ" เธอวางกล่องขนมสีชมพูหวานแหววลงบนโต๊ะทำงานของเขา ก่อนจะพยายามเอื้อมมือไปสัมผัสแขนของนพดนัย "ขอบคุณ" นพดนัยพูดเสียงเรียบ พลางขยับตัวหลบเล็กน้อย "แต่ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ว่าง" "ไม่เป็นไรค่ะ อรทัยแค่อยากจะเอาขนมมาให้" อรทัยยังคงยิ้มไม่หุบ "แล้วก็... อรทัยอยากจะชวนคุณกันต์ไปงานเลี้ยงการกุศลของมูลนิธิบ้านเด็กอ่อนพรุ่งนี้ค่ะ คุณพ่อคุณแม่ของอรทัยก็ไปด้วยนะคะ" นพดนัยรู้สึกอึดอัด เขาไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย "ผมคงไปไม่ได้" "ทำไมคะ?" อรทัยทำหน้าสงสัย "คุณกันต์ไม่ชอบงานสังคมเหรอคะ?" "ผมไม่ชอบ" เขาตอบตรงๆ "แล้วผมก็มีงานต้องทำ" "แต่... งานนี้สำคัญนะคะ" อรทัยพยายามคะยั้นคะยอ "ถ้าคุณกันต์ไป ครอบครัวของเราจะได้มีหน้ามีตาด้วยนะคะ" นพดนัยเงยหน้าขึ้นมองอรทัย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญ "ผมไม่คิดว่าผมต้องสร้างหน้ามีตาให้ใคร" คำพูดของนพดนัยทำให้อรทัยหน้าเสียไปเล็กน้อย เธอเม้มปากแน่น "กันต์คะ... คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ?" "หมายความว่า ผมไม่สนใจเรื่องพวกนั้น" นพดนัยพูดอย่างไม่ใยดี "คุณกลับไปได้แล้ว ผมมีงานต้องทำ" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของอรทัย "กันต์... คุณใจร้ายเกินไปแล้วนะคะ" "ผมไม่ได้ใจร้าย ผมแค่พูดความจริง" นพดนัยยืนกราน "ถ้าคุณไม่มีธุระอื่นแล้ว ก็เชิญ" อรทัยมองนพดนัยด้วยแววตาตัดพ้อ ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกล่องขนมและกลิ่นน้ำหอมฉุนกึ้กที่ยังคงค้างอยู่ในอากาศ นพดนัยถอนหายใจอย่างโล่งอก เขารู้สึกผิดเล็กน้อยที่ปฏิบัติต่อเธออย่างเย็นชา แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้ การต้องทนอยู่กับผู้หญิงที่เขาไม่สนใจมันทรมานยิ่งกว่าการทำงานหนักเสียอีก เมื่ออรทัยเดินออกจากห้องทำงานของนพดนัย เธอก็เดินร้องไห้ออกมา พนักงานคนหนึ่งที่เดินสวนมาเห็นเข้าก็ตกใจ "คุณอรทัยคะ เป็นอะไรไปคะ?" อรทัยส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอรีบเช็ดน้ำตา "แค่... แค่คุยกับคุณกันต์แล้วรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย" "คุณกันต์เขาเป็นคนแบบนี้แหละค่ะ" พนักงานสาวพูดปลอบ "เขาไม่ค่อยแสดงอารมณ์เท่าไหร่" "แต่เขาใจร้ายมากเลยนะ" อรทัยพึมพำ "เหมือนเขาไม่เห็นค่าของใครเลย" เธอเดินโซเซออกไปจากอาคารสำนักงาน ทิ้งให้พนักงานสาวมองตามด้วยความสงสาร ในขณะเดียวกัน ณ สถานีขนส่งผู้โดยสารแห่งหนึ่งในต่างจังหวัด หญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดเรียบง่าย กำลังก้าวลงจากรถทัวร์ เธอก็คือ "พิมพ์ชนก" หรือ "พิม" สาวน้อยวัยยี่สิบต้นๆ ที่เพิ่งเดินทางมาจากต่างจังหวัดเพื่อมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเมืองหลวง เธอมีแววตาที่อ่อนหวานแต่ก็แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น ดวงตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อนมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้นปนความกังวล "ในที่สุดก็มาถึง" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางจัดกระเป๋าเป้ใบเก่งบนบ่า พิมพ์ชนกมาจากครอบครัวที่ไม่ได้มีฐานะร่ำรวย เธอต้องดิ้นรนทำงานพิเศษตั้งแต่สมัยเรียนเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของพ่อแม่ เมื่อเรียนจบ เธอจึงตัดสินใจเข้ามาหางานทำในเมืองหลวง เพราะเชื่อว่าที่นี่จะมีโอกาสมากกว่า "หวังว่างานที่นี่จะหาง่ายนะ" เธอพูดกับตัวเอง พลางก้าวเดินออกจากสถานีอย่างมุ่งมั่น เมื่อพิมพ์ชนกเดินมาถึงบริเวณหน้าอาคารสำนักงานของไร่แสงดาว เธอก็เงยหน้าขึ้นมองอาคารสูงใหญ่ด้วยความตื่นตะลึง "ว้าว... ใหญ่จัง" เธออุทานเบาๆ เธอเหลือบไปเห็นแผ่นป้ายที่ติดอยู่หน้าอาคาร "รับสมัครพนักงานฟาร์มโคนม หลายตำแหน่ง" "ใช่เลย! ที่นี่แหละ" เธอดีใจ "ต้องลองไปสมัครดู" พิมพ์ชนกเดินเข้าไปในอาคารด้วยความหวังเต็มเปี่ยม เธอไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจมาสมัครงานที่นี่ จะนำพาเธอไปสู่โชคชะตาอันคาดไม่ถึง เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ และพบกับพนักงานสาวที่เคยคุยกับอรทัยเมื่อครู่นี้ "สวัสดีค่ะ" พิมพ์ชนกยิ้มให้ "ดิฉันมาสมัครงานค่ะ" พนักงานสาวมองพิมพ์ชนกตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าของเธอดูเหนื่อยอ่อน แต่ก็ยังคงความสดใส "สวัสดีค่ะ มีตำแหน่งอะไรที่สนใจเป็นพิเศษไหมคะ" "ก็... ตำแหน่งพนักงานฟาร์มโคนมค่ะ" พิมพ์ชนกตอบอย่างกระตือรือร้น "โอเคค่ะ" พนักงานสาวหยิบใบสมัครขึ้นมา "กรุณากรอกข้อมูลส่วนตัวให้ครบถ้วนนะคะ" พิมพ์ชนกรับใบสมัครมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เธอตั้งใจจะทำให้ดีที่สุด เธอจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเธอทำได้ เธอค่อยๆ บรรจงเขียนข้อมูลลงในใบสมัครอย่างตั้งใจ เธอไม่รู้เลยว่า ในอีกไม่นาน ผู้ชายที่เย็นชาที่สุดในโลกคนนี้ กำลังจะเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล