เช้าวันรุ่งขึ้น อรทัยปรากฏตัวที่ไร่แสงดาวอีกครั้ง คราวนี้เธอมาพร้อมกับสีหน้าบึ้งตึงและแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ เธอยืนรออยู่หน้าอาคารสำนักงานของนพดนัยตั้งแต่เช้า "อรทัย มาทำอะไรที่นี่แต่เช้า" เสียงของนพดนัยดังขึ้นเมื่อเขาเดินออกมาจากอาคาร "มาหาคุณไงคะ" อรทัยตอบเสียงแข็ง "เมื่อคืนคุณไปไหนมา" "ผมไปทำธุระส่วนตัว" นพดนัยตอบเรียบๆ พยายามหลีกเลี่ยงการปะทะ "มีอะไรหรือเปล่า" "มีสิคะ" อรทัยเชิดหน้า "ฉันเห็นคุณพาผู้หญิงคนนั้นไปบ้านคุณเมื่อคืนนี้" นพดนัยนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาคาดเดาไว้แล้วว่าอรทัยจะต้องรู้เรื่องนี้ "คุณเห็นคุณพิมพ์ชนก" เขาถาม "เธอมาปรึกษาเรื่องงานนิดหน่อย" "งานอะไรคะ" อรทัยแค่นเสียง "งานที่ต้องพาไปบ้านส่วนตัว หรือว่า... คุณกันต์คิดจะคบซ้อนฉัน" "คุณพูดอะไร" นพดนัยขมวดคิ้ว "ผมไม่เคยคิดจะคบซ้อนใครทั้งนั้น" "แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนี้" อรทัยเดินเข้ามาใกล้ "คุณลืมไปแล้วหรือไง ว่าเราสองคนเคยรักกันมากแค่ไหน" "เราเคยคบกัน แต่เราไม่ได้รักกัน" นพดนัยตอบเสียงหนักแน่น "ผมบอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะอรทัย" "ไม่จริง" อรทัยส่ายหน้า น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "คุณกำลังโกหกฉัน คุณกำลังนอกใจฉัน" "ผมไม่ได้นอกใจคุณ" นพดนัยถอนหายใจ "เราเลิกกันแล้ว คุณอรทัย คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้" "ฉันไม่มีสิทธิ์" อรทัยหัวเราะทั้งน้ำตา "ฉันไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอคะ ในเมื่อคุณเองก็ยังทำเหมือนคุณกำลังให้ความหวังฉันอยู่" ในขณะที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกันอย่างดุเดือด พิมพ์ชนกก็เดินออกมาจากอาคารสำนักงานพอดี เธอเห็นภาพตรงหน้าแล้วถึงกับยืนนิ่ง อึ้งไป เธอไม่คิดว่าอรทัยจะมาเผชิญหน้ากับนพดนัยถึงที่นี่ "คุณกันต์คะ" พิมพ์ชนกเรียกเสียงแผ่วเบา อรทัยหันขวับมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงของพิมพ์ชนก เธอจ้องมองพิมพ์ชนกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความไม่พอใจ "นี่เธอ" อรทัยชี้หน้าพิมพ์ชนก "เธอเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่" "ผมเป็นผู้ช่วยของคุณกันต์ครับ" พิมพ์ชนกตอบเสียงสั่น แต่พยายามควบคุมตัวเอง "หนูแค่กำลังจะเข้าไปทำงาน" "ผู้ช่วยงั้นเหรอ" อรทัยแค่นเสียง "อย่ามาหลอกฉัน ฉันเห็นแล้วทุกอย่าง คุณกันต์คะ บอกฉันมาซิว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร" นพดนัยก้าวเข้ามาขวางระหว่างอรทัยกับพิมพ์ชนก "อรทัย พอได้แล้ว" เขาพูดเสียงเข้ม "พิมพ์ชนกเป็นผู้ช่วยของผม เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องของคุณกับผม" "ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง" อรทัยหัวเราะเยาะ "ปากก็บอกว่าไม่รัก แต่ก็พาไปบ้านส่วนตัว แล้วนี่บอกไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอีกอย่างนั้นเหรอ" "คุณกำลังเข้าใจผิด" นพดนัยพยายามอธิบาย "ผมแค่..." "ฉันไม่ต้องการคำอธิบายใดๆ ทั้งนั้น" อรทัยตัดบท "ฉันมาเพื่อทวงสิทธิ์ของฉัน" เธอหันไปมองพิมพ์ชนกอีกครั้ง "จำไว้เลยนะ ผู้หญิงหน้าด้าน" พูดจบ อรทัยก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พิมพ์ชนกยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจและเสียใจ นพดนัยหันมามองพิมพ์ชนกด้วยความรู้สึกผิด "พิมพ์ชนก ผมขอโทษ" เขาเอ่ย "ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" พิมพ์ชนกส่ายหน้าช้าๆ "ไม่เป็นไรค่ะคุณกันต์" เธอตอบเสียงแผ่วเบา "หนูเข้าใจค่ะ" แต่ภายในใจของเธอ กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง "เธอเป็นแบบนี้เสมอ" นพดนัยพูดต่อ "ไม่เคยฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น" "เธอคงรักคุณกันต์มากนะคะ" พิมพ์ชนกพูดพลางก้มหน้ามองพื้น "ถึงได้มีปฏิกิริยาแบบนี้" "ผมไม่แน่ใจว่านั่นคือความรัก หรือเป็นเพียงความต้องการครอบครอง" นพดนัยถอนหายใจ "ผมอยากจะอธิบายให้คุณฟัง แต่ตอนนี้... ผมคิดว่าคุณคงต้องการเวลา" "ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบรับ "หนูขอตัวก่อนนะคะ" เธอรีบเดินเข้าไปในอาคารสำนักงาน ปล่อยให้นพดนัยยืนอยู่เพียงลำพัง สายตาของเขามองตามหลังเธอไป ด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น ภายในห้องทำงานของเธอ พิมพ์ชนกทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมา เธอไม่คิดว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขั้นนี้ การเผชิญหน้ากับอรทัยทำให้เธอรู้สึกแย่มาก เธอไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ความรู้สึกดีๆ ที่เธอเริ่มมีให้กับนพดนัย กำลังถูกพายุอารมณ์ของอรทัยพัดพากระหน่ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดี