หลังจากเหตุการณ์เมื่อเช้าที่อรทัยมาเผชิญหน้ากับนพดนัย พิมพ์ชนกก็พยายามตั้งสติทำงานของเธออย่างเต็มที่ แต่ก็ยากที่จะลบภาพเหตุการณ์นั้นออกจากหัวได้ ความรู้สึกสับสนและเจ็บปวดเข้ามาแทนที่ เธออดคิดไม่ได้ว่า การเข้ามาในชีวิตของนพดนัย อาจจะนำพาปัญหามาให้เขา ในช่วงบ่าย นพดนัยก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอ พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณกันต์ มีอะไรเหรอคะ" เธอถาม นพดนัยเดินเข้ามาใกล้ ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานของเธอ "ผมอยากจะขอโทษอีกครั้งนะครับ" เขาเอ่ยเสียงจริงจัง "ผมเสียใจจริงๆ ที่เรื่องเมื่อเช้ามันวุ่นวายขนาดนั้น" พิมพ์ชนกส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบ "หนูเข้าใจค่ะ" "คุณพิมพ์ชนก" นพดนัยพูดต่อ "ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่เคยคิดจะให้ใครมาทำร้ายคุณ หรือทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ" "หนูเชื่อค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "หนูเชื่อในตัวคุณกันต์" นพดนัยมองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา "ผมรู้ว่าเมื่อเช้ามันทำให้คุณรู้สึกแย่" เขาเอ่ย "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับคุณอรทัย มันจบลงไปนานแล้วจริงๆ" "หนูเข้าใจค่ะ" พิมพ์ชนกย้ำอีกครั้ง "แต่..." "ผมอยากจะบอกคุณมากกว่านี้" นพดนัยพูดขัดขึ้น "ผมอยากจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณฟัง" พิมพ์ชนกเงียบรอฟัง เธอรู้สึกได้ว่า นพดนัยต้องการจะเปิดเผยอะไรบางอย่างที่สำคัญ "คุณอรทัยเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทของคุณพ่อผมครับ" นพดนัยเริ่มเล่า "คุณพ่อของเธอเสียชีวิตไปนานแล้ว แม่ของเธอก็ป่วยหนัก ทำให้คุณอรทัยต้องอยู่ภายใต้การดูแลของครอบครัวผมพอสมควร" "อ๋อ..." พิมพ์ชนกพยักหน้า เธอเริ่มเข้าใจมากขึ้น "ตอนนั้น ผมยังเด็กมาก เราสองคนก็สนิทกันเหมือนพี่น้อง" นพดนัยเล่าต่อ "แต่พอโตขึ้น ความสัมพันธ์ของเราก็เริ่มเปลี่ยนไป คุณอรทัยเริ่มแสดงออกว่าเธอรู้สึกอะไรบางอย่างกับผมมากกว่าความเป็นเพื่อน" "แล้วคุณกันต์ล่ะคะ" พิมพ์ชนกถามอย่างแผ่วเบา นพดนัยนิ่งไปครู่หนึ่ง "ผม... ผมไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอมากไปกว่าพี่น้องเลยครับ" เขาตอบตรงๆ "ผมพยายามบอกเธอแล้วหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่ยอมรับ" "เธอคิดว่าคุณคือคนที่จะดูแลเธอได้ตลอดไป" นพดนัยพูดต่อ "เธอผูกพันกับผมมากเกินไป และไม่ยอมรับความจริงที่ว่า ผมไม่มีวันรักเธอได้" "ดังนั้น... การที่เธอเข้ามาขัดขวางความสัมพันธ์ของคุณกับคนอื่น ก็เพราะเธอรู้สึกว่ากำลังจะเสียคุณไปใช่ไหมคะ" พิมพ์ชนกสรุป "ใช่ครับ" นพดนัยพยักหน้า "เธอหวงผมมาก และไม่ชอบที่ผมเริ่มสนิทสนมกับใคร โดยเฉพาะกับคุณ" "หนู... หนูไม่สบายใจเลยค่ะที่คุณกันต์ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" พิมพ์ชนกพูดด้วยความรู้สึกเห็นใจ "ผมก็ไม่สบายใจเหมือนกัน" นพดนัยตอบ "แต่ผมก็ดีใจที่คุณพิมพ์ชนกเข้าใจ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยเสียงที่เบาลง "ผมอยากจะบอกคุณว่า... ความรู้สึกที่ผมมีให้กับคุณ มันแตกต่างออกไป" พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของทั้งสองประสานกัน นพดนัยมองเธอด้วยสายตาที่จริงจังและอ่อนโยน "ผม... ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลยครับ" นพดนัยสารภาพ "ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกอะไรกับใครได้อีกแล้ว หลังจากที่ผมผิดหวังกับความรักมาตลอด" "แต่พอได้รู้จักคุณ ได้ทำงานกับคุณ ผมรู้สึกว่าหัวใจของผมมันเริ่มเต้นอีกครั้ง" นพดนัยพูดต่อ "คุณทำให้ผมรู้สึกมีความสุข ทำให้ผมอยากจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ" พิมพ์ชนกได้ยินคำสารภาพของนพดนัย หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งดีใจ ประหลาดใจ และเขินอาย "คุณกันต์..." เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป" นพดนัยกล่าว "แต่ผมทนเก็บมันไว้คนเดียวไม่ไหวแล้ว" เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ "ผมรักคุณนะ พิมพ์ชนก" คำว่า "รัก" ที่หลุดออกจากปากของนพดนัย ชายผู้ใจหิน ทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอไม่เคยคาดคิดว่า จะได้ยินคำพูดนี้จากเขา "หนู... หนูเองก็..." พิมพ์ชนกพยายามจะพูด แต่เสียงของเธอก็สั่นเครือ นพดนัยยิ้ม "คุณไม่ต้องพูดอะไรตอนนี้ก็ได้ครับ" เขาบอก "แค่รู้ว่าผมรู้สึกอย่างไรก็พอ" เขายื่นมือมาวางบนมือของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ส่งผ่านความอบอุ่นและมั่นคง ทำให้พิมพ์ชนกคลายความประหม่าลงไปบ้าง "ขอบคุณนะครับ ที่ทำให้ผมได้รู้จักคำว่ารักอีกครั้ง" นพดนัยกล่าว พลางบีบมือเธอเบาๆ พิมพ์ชนกมองใบหน้าของนพดนัยที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่เธอเพิ่งได้สัมผัส เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจที่ส่งมาถึงเธอ และในที่สุด เธอก็เชื่อแล้วว่า ผู้ชายที่เคยเป็นเหมือนก้อนหินก้อนนั้น ได้มอบหัวใจที่แท้จริงให้กับเธอแล้ว