"เธอหวงผมมาก และไม่ชอบให้ใครเข้ามาใกล้ผม" นพดนัยถอนหายใจหนักๆ "โดยเฉพาะคนที่เธอคิดว่าเป็น 'คู่แข่ง' ของเธอ" พิมพ์ชนกพยักหน้าช้าๆ เธอเข้าใจความรู้สึกของอรทัยในระดับหนึ่ง แม้ว่าการกระทำของอรทัยจะดูรุนแรงและไร้เหตุผลในสายตาของเธอ แต่นพดนัยก็อธิบายที่มาที่ไปของมันได้ดี "แล้วที่เธอมาเมื่อเช้านี้..." พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้น "คงเป็นเพราะเธอเห็นหนูเข้ามาที่นี่ หรือเห็นคุณกันต์พาหนูไปไหนมาไหน แล้วเธอเลย..." "ใช่ครับ" นพดนัยยอมรับ "ผมพยายามอธิบายให้เธอเข้าใจมาตลอดว่าผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอจริงๆ แต่เธอก็ไม่ยอมรับ" เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย "เธอเหมือนติดอยู่ในโลกของตัวเอง ที่มีแค่ผมกับเธอ" "หนูขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณกันต์ต้องลำบากใจ" พิมพ์ชนกกล่าวด้วยความรู้สึกผิด "หนูไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายขนาดนี้" "ไม่เลยครับ" นพดนัยรีบปฏิเสธ "มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย ผมต่างหากที่ขอโทษที่ไม่สามารถจัดการเรื่องส่วนตัวให้มันเรียบร้อยก่อนที่คุณจะเข้ามาในชีวิตผม" "แต่หนูเองก็..." พิมพ์ชนกยังคงรู้สึกไม่สบายใจ "หนูคิดว่าการเข้ามาทำงานที่นี่ อาจจะสร้างปัญหาให้คุณกันต์ได้" "พิมพ์ชนก" นพดนัยก้าวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น จับมือของเธอไว้เบาๆ "ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมดีใจมากที่ได้คุณมาอยู่ที่นี่" เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจริงจัง "คุณทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ" คำพูดของนพดนัยทำให้หัวใจของพิมพ์ชนกเต้นแรงขึ้น เธอไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะพูดกับเธอแบบนี้ "คุณกันต์..." เธอเอ่ยชื่อเขาแผ่วเบา "ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป" นพดนัยพูดต่อ "แต่ผมอยากจะบอกคุณว่า ผมรู้สึกดีกับคุณจริงๆ" พิมพ์ชนกเงยหน้ามองเขา หัวใจของเธอพองโตด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "คุณกันต์คะ..." เธอเริ่มพูด แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี "ผมไม่ได้อยากกดดันคุณนะ" นพดนัยรีบพูด "ผมแค่... อยากให้คุณรู้ความรู้สึกของผม" "หนู... หนูเองก็รู้สึกดีกับคุณกันต์เหมือนกันค่ะ" พิมพ์ชนกยอมรับอย่างกล้าๆ กลัวๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนพดนัย "จริงๆ เหรอครับ" พิมพ์ชนกพยักหน้า "ค่ะ" "ผมดีใจมากเลย" นพดนัยพูดด้วยน้ำเสียงมีความสุข "ขอบคุณนะพิมพ์ชนก" ทั้งสองมองตากัน คลื่นแห่งความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้นในใจของทั้งคู่ "แต่เรื่องคุณอรทัย..." พิมพ์ชนกยังคงกังวล "เธอคงไม่ปล่อยคุณกันต์ไปง่ายๆ แน่" "ผมจะจัดการเองครับ" นพดนัยตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะคุยกับเธอให้รู้เรื่อง และจะบอกให้เธอรู้ว่า ความสัมพันธ์ของเรามันจบลงไปแล้วจริงๆ" "หนูเชื่อใจคุณกันต์ค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าว "ขอบคุณครับ" นพดนัยยิ้ม "เอาล่ะ ผมควรจะกลับไปทำงานต่อแล้ว" "ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ นพดนัยผละออกไป พิมพ์ชนกยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ หัวใจของเธอยังเต้นระรัวกับบทสนทนาเมื่อครู่ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้รู้สึกดีๆ กับใครอีกครั้ง หลังจากที่เคยผิดหวังกับความรักมาแล้ว ขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์อันโอ่อ่าของตระกูล อรทัยกำลังนั่งจิบชาอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ใบหน้าของเธอยังคงฉายแววขุ่นเคืองและไม่พอใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์โทรหาใครบางคน "ว่าไงคะ" เสียงทุ้มดังขึ้นจากปลายสาย "ฉันต้องการให้คุณช่วยอะไรบางอย่าง" อรทัยกล่าวเสียงเย็น "เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น... พิมพ์ชนก" "คุณพิมพ์ชนก?" เสียงนั้นถามกลับด้วยความสงสัย "คุณหมายถึงผู้ช่วยคนใหม่ของคุณกันต์น่ะเหรอครับ" "ใช่" อรทัยตอบ "ฉันไม่ชอบเธอ ฉันรู้สึกว่าเธอเข้ามาวุ่นวายกับความสัมพันธ์ของฉันกับกันต์" "แต่คุณกันต์บอกว่า..." "ฉันรู้ว่ากันต์บอกอะไร" อรทัยขัดขึ้น "แต่ฉันไม่เชื่อ" เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ "ฉันต้องการให้คุณช่วยสืบเรื่องของเธอให้ฉันหน่อย ฉันอยากรู้ว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน มีเบื้องหลังอะไรที่ฉันควรรู้" "คุณอรทัยแน่ใจเหรอครับ" เสียงนั้นถามอย่างลังเล "เรื่องนี้อาจจะ..." "ฉันแน่ใจ" อรทัยยืนยัน "ฉันต้องรู้ให้ได้ ฉันยอมไม่ได้ที่ผู้หญิงคนอื่นจะเข้ามาแทรกกลางระหว่างฉันกับกันต์" ปลายสายถอนหายใจ "ก็ได้ครับ ผมจะพยายามให้ดีที่สุด" "ดีมาก" อรทัยกล่าว "ฉันจะรอฟังข่าว" เธอกดวางสาย แล้วยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอีกครั้ง ดวงตาของเธอฉายแววคิดแผนการบางอย่างที่ชั่วร้าย