อรทัยเดินเข้าไปในสวนดอกไม้ที่เธอชอบมาตั้งแต่เด็ก สูดอากาศบริสุทธิ์ของยามเช้าเข้าไปเต็มปอด เธอพยายามปลอบประโลมหัวใจที่บอบช้ำจากการเผชิญหน้ากับนพดนัยเมื่อวานนี้ คำพูดของเขา เสียงของเขา รอยยิ้มของเขา ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย มันเกี่ยวพันกับความรู้สึกของเธอเอง และยังรวมถึงความรู้สึกของนพดนัยและพิมพ์ชนกด้วย "หนูจะทำยังไงดีคะแม่" อรทัยพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเหม่อลอยไปยังดอกกุหลาบสีแดงสดที่กำลังบานสะพรั่ง มารดาของเธอเดินเข้ามาหา ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธออย่างแผ่วเบา "ลูกยังคิดมากอยู่เหรอ" มารดาถามอย่างอ่อนโยน อรทัยรับผ้าเช็ดหน้ามา ซับน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า "หนูไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะแม่" เธอสารภาพ "เขาบอกว่าเขารักหนู... แต่หนูก็ยังกลัวอยู่ดี" "ความกลัวเป็นเรื่องธรรมดานะลูก" มารดาของอรทัยกล่าว "หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้น มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้สึกกลัว" "แต่... ถ้าหนูให้โอกาสเขาไป แล้วสุดท้ายเขาก็กลับไปหาพิมพ์ชนกอีกล่ะคะ" อรทัยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หนูคงรับไม่ได้อีกแล้ว" "แม่เข้าใจ" มารดาของอรทัยล้อมแขนลูกสาวไว้ "แต่ลูกก็ต้องลองเชื่อใจเขาอีกครั้งนะ" "แล้วถ้าความเชื่อใจของหนูมันถูกทำลายอีกครั้งเล่าคะ" อรทัยเงยหน้ามองแม่ "มันจะเจ็บปวดเกินไป" "ลูกลองนึกถึงตอนที่ลูกสองคนรักกันใหม่ๆ สิ" มารดาของอรทัยเอ่ยชวน "ตอนนั้นลูกมีความสุขแค่ไหน" อรทัยหลับตาลง ภาพความสุขในอดีตผุดขึ้นมาในหัว เธอจำรอยยิ้มของนพดนัย จำเสียงหัวเราะของเขา จำช่วงเวลาที่เขาดูแลเธออย่างดี "แต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วค่ะแม่" อรทัยพูดเสียงเศร้า "บางครั้ง... สิ่งที่เกิดขึ้นมันก็เป็นบททดสอบนะลูก" มารดาของอรทัยกล่าว "บททดสอบว่าความรักของลูกแข็งแกร่งพอที่จะผ่านพ้นอุปสรรคไปได้หรือเปล่า" อรทัยเงียบไปครู่หนึ่ง เธอกำลังประมวลผลคำพูดของแม่ "หนู... หนูคงต้องคุยกับเขาอีกครั้ง" อรทัยตัดสินใจ "หนูต้องรู้ให้แน่ใจ" "ดีแล้วลูก" มารดาของอรทัยยิ้มให้ "แม่จะคอยอยู่ข้างๆ ลูกเสมอ" อรทัยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินไปที่ม้านั่งในสวนดอกไม้ นั่งลงและหลับตาลงอีกครั้ง เธอพยายามรวบรวมความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริง และตัดสินใจเลือกทางเดินที่ดีที่สุดสำหรับหัวใจของเธอ ทันใดนั้น เสียงของนพดนัยก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง "อรทัย" อรทัยสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันกลับไปมอง นพดนัยยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูมีความหวังเล็กน้อย "คุณ... คุณมาทำไมคะ" อรทัยถาม "ผม... ผมอยากจะคุยกับเธอ" นพดนัยกล่าว เขาก้าวเข้ามาใกล้ และหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ "ฉัน... ฉันคิดว่าเราคุยกันไปแล้วเมื่อวานนี้นะคะ" อรทัยกล่าว "ผมรู้" นพดนัยตอบ "แต่ผมอยากจะให้แน่ใจว่า... เธอเข้าใจทุกอย่าง" อรทัยมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความกังวลและความตั้งใจจริง "ฉัน... ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" อรทัยสารภาพ "ฉันยังสับสนอยู่" "ผมเข้าใจ" นพดนัยกล่าว "ผมรู้ว่าผมทำให้เธอเสียใจ... ผมทำลายความไว้ใจของเธอ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "แต่ผมอยากจะขอโอกาสให้ผมได้อธิบายทุกอย่างให้เธอฟังอีกครั้ง... อย่างละเอียด" อรทัยลังเลเล็กน้อย แต่เธอก็รู้ว่าเธอต้องทำเช่นนั้น เธอต้องการคำตอบที่ชัดเจน "ได้ค่ะ" อรทัยตอบ "แต่... ฉันมีเงื่อนไข" "เงื่อนไขอะไรครับ" นพดนัยถาม "ฉันอยากจะคุยกับคุณ... และพิมพ์ชนก... พร้อมกัน" อรทัยกล่าว "ฉันอยากให้เราสามคน... คุยกันอย่างเปิดอก" นพดนัยอึ้งไปเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าอรทัยจะขอเช่นนั้น "คุณแน่ใจเหรอครับ" นพดนัยถาม "แน่ใจค่ะ" อรทัยตอบเสียงหนักแน่น "ฉันไม่อยากให้มีอะไรค้างคาอีกต่อไป ฉันอยากจะรู้ความจริงทั้งหมด... และฉันก็อยากจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาด" นพดนัยมองเข้าไปในดวงตาของอรทัย เขาเห็นความมุ่งมั่นที่เธอไม่เคยแสดงออกมาก่อน เขาจึงพยักหน้า "ได้ครับ" นพดนัยกล่าว "ผมจะคุยกับพิมพ์ชนก" "ดีค่ะ" อรทัยกล่าว "แล้ว... วันไหนคะ" "พรุ่งนี้... ตอนบ่าย" นพดนัยเสนอ "ที่ไร่ของผม" อรทัยพยักหน้า "ตกลงค่ะ" เธอรู้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้จะเป็นเรื่องที่ยากลำบาก แต่เธอพร้อมแล้ว เธอพร้อมที่จะรับฟังทุกอย่าง และตัดสินใจเลือกทางเดินของตัวเอง