นพดนัยรับปึกเอกสารที่ยับเยินมาจากมือของพิมพ์ชนก เขากวาดสายตามองอย่างรวดเร็ว เอกสารเหล่านั้นดูเหมือนผ่านการใช้งานมาอย่างหนักหน่วง รอยยับ รอยเปื้อน และบางส่วนก็มีรอยขาดเล็กน้อย เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพิจารณาเนื้อหาภายใน "นี่มัน..." เขาพึมพำกับตัวเอง "ข้อมูลส่วนตัวของคุณ... ประวัติการทำงาน... ใบปริญญา..." พิมพ์ชนกยืนก้มหน้ามองพื้นอย่างประหม่า เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของนพดนัยที่กำลังจับจ้องมาที่เธออย่างไม่ลดละ ความเงียบภายในห้องทำงานยิ่งเพิ่มความอึดอัดให้กับเธอเข้าไปอีก "คุณแน่ใจนะว่านี่คือเอกสารทั้งหมดที่คุณจะส่งให้ผม?" นพดนัยถามเสียงเรียบ น้ำเสียงของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา แต่พิมพ์ชนกก็สัมผัสได้ถึงความไม่พอใจจางๆ "ค่ะ... คุณกันต์" พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าของเธอซีดเผือด "ดิฉัน... ดิฉันพยายามรวบรวมมาให้ครบที่สุดแล้วค่ะ" "ครบที่สุด?" นพดนัยเลิกคิ้ว "แล้วที่ว่า 'ข้อมูลบางอย่างผิดพลาด' คือตรงไหน? ผมเห็นส่วนใหญ่ก็ดูปกติดี ยกเว้นแต่สภาพเอกสารนี่แหละ" "คือ... ตรงวันเดือนปีเกิดค่ะ" พิมพ์ชนกอธิบายเสียงเบา "ดิฉัน... ดิฉันจำสับสนนิดหน่อยค่ะ เลยต้องเขียนแก้ไปหลายครั้ง" นพดนัยเลื่อนสายตาไปดูส่วนนั้นของเอกสาร เขาเห็นรอยปากกาที่พยายามลบและเขียนใหม่หลายครั้งจริงๆ จนบางจุดแทบจะอ่านไม่ออก "แล้วเอกสารที่หายไปล่ะ?" เขาถามต่อ "คุณบอกว่ามีเอกสารบางส่วนหายไปด้วย" "ค่ะ" พิมพ์ชนกพยักหน้า "คือ... เป็นเอกสารรับรองการฝึกงานที่บริษัทเก่าของดิฉันค่ะ ปกติดิฉันจะมีเก็บไว้ แต่... พอจะหาทีไรก็ไม่เจอสักทีค่ะ" "ไม่เจอ?" นพดนัยย้ำ "แล้วคุณมีหลักฐานอื่นที่จะยืนยันการฝึกงานของคุณไหม? เช่น ใบลากิจ, ใบบันทึกเวลา, หรืออีเมลติดต่อกับหัวหน้างาน?" พิมพ์ชนกส่ายหน้าช้าๆ "ดิฉัน... ดิฉันหาไม่เจอเลยค่ะ" "นี่คุณ..." นพดนัยวางเอกสารลงบนโต๊ะ เสียงของเขากลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง "คุณคิดว่าคุณจะมาทำงานกับผมได้ยังไง ในเมื่อการเตรียมเอกสารเบื้องต้นยังทำได้ไม่ดีพอ? แถมยังทำเอกสารสำคัญหายไปอีก" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยของพิมพ์ชนก เธอพยายามกลั้นสะอื้น "ดิฉัน... ดิฉันขอโทษจริงๆ ค่ะคุณกันต์ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้" "ผมไม่สนใจว่าคุณตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ" นพดนัยพูดเสียงเย็น "ผมสนใจแค่ผลลัพธ์ คุณเอาเอกสารที่อยู่ในสภาพนี้มาให้ผม แล้วก็มีเอกสารสำคัญบางอย่างที่หายไป คุณคิดว่าผมจะรับคุณเข้าทำงานได้จริงๆ เหรอ?" "แต่... แต่ดิฉันแน่ใจว่าดิฉันมีความสามารถในการทำงานนะคะ" พิมพ์ชนกกัดริมฝีปากพยายามข่มความรู้สึก "ดิฉัน... ดิฉันเรียนรู้เร็ว แล้วก็ตั้งใจจะทำงานให้ดีที่สุดค่ะ" "ความสามารถในการทำงานไม่ได้วัดกันที่คำพูดเพียงอย่างเดียว" นพดนัยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองพิมพ์ชนกด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "มันต้องแสดงออกผ่านการกระทำและหลักฐานที่มั่นคง" "แล้ว... ถ้าดิฉันหาเอกสารนั้นมาให้ได้ล่ะคะ?" พิมพ์ชนกถามอย่างมีความหวัง "คุณกันต์จะให้โอกาสดิฉันไหมคะ?" นพดนัยเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังชั่งใจ เขาไม่เคยเจอผู้สมัครงานที่ดูจะมีความผิดพลาดมากเท่านี้มาก่อน แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เห็นความมุ่งมั่นและความจริงใจในแววตาของเธอ "คุณมีเวลาเท่าไหร่?" เขาถาม "ถ้า... ถ้าดิฉันขอเวลาสักสองวันได้ไหมคะ?" พิมพ์ชนกเอ่ยถามอย่างหวังดี "สองวัน..." นพดนัยพยักหน้าช้าๆ "ก็ได้ ผมจะให้เวลาคุณสองวัน ถ้าคุณหาเอกสารรับรองการฝึกงานมาให้ผมได้ ผมจะพิจารณาอีกครั้ง แต่ถ้าไม่ได้... ผมคงต้องขออภัยจริงๆ" "ขอบคุณค่ะคุณกันต์! ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ!" พิมพ์ชนกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความดีใจ เธอโค้งคำนับนพดนัยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้นพดนัยนั่งมองตามหลังเธอไปด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ หลังจากที่พิมพ์ชนกออกไปแล้ว นพดนัยก็หยิบเอกสารของเธอขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง เขาไม่ได้เชื่อว่าเธอจะหาเอกสารนั้นมาได้จริงๆ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจในตัวผู้หญิงคนนี้ ไม่เคยมีใครกล้าขอเวลาเขาเพื่อตามหาเอกสารที่หายไปแบบนี้มาก่อน ส่วนใหญ่จะยอมแพ้ไปเองตั้งแต่แรก ขณะที่เขากำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลครับ" "สวัสดีค่ะคุณนพดนัย ดิฉันอรทัยค่ะ" เสียงหวานเจื้อยแจ้วดังมาจากปลายสาย นพดนัยขมวดคิ้ว "มีอะไรครับคุณอรทัย?" "คือ... อรทัยอยากจะเตือนคุณเรื่องงานเลี้ยงการกุศลพรุ่งนี้น่ะค่ะ คุณกันต์จะไปใช่ไหมคะ? คุณพ่อคุณแม่ของอรทัยจะได้เตรียมตัวรอ" "ผมบอกคุณแล้วว่าผมไม่ว่าง" นพดนัยตอบเสียงเรียบ "โธ่... คุณกันต์คะ" อรทัยเสียงอ่อยลง "ทำไมใจร้ายอย่างนี้ล่ะคะ? แค่ไปงานเดียวเองนะคะ เพื่อกระชับความสัมพันธ์ทางธุรกิจของเราด้วยนะคะ" "ผมไม่เห็นว่าการไปงานเลี้ยงการกุศลจะช่วยกระชับความสัมพันธ์ทางธุรกิจได้" นพดนัยพูดอย่างตรงไปตรงมา "ผมมีงานที่ต้องทำเยอะแยะ" "แต่... คุณกันต์คะ" อรทัยพยายามคะยั้นคะยอ "คุณพ่อของอรทัยเขาฝากมาบอกว่า ถ้าคุณกันต์ไป เขาจะมอบข้อเสนอพิเศษบางอย่างให้เกี่ยวกับโครงการขยายสาขาน่ะค่ะ" นพดนัยเงียบไป เขาสนใจข้อเสนอพิเศษที่ว่านี้ทันที โครงการขยายสาขาเป็นสิ่งที่เขากำลังให้ความสำคัญอย่างมาก และหากมีข้อเสนอที่ดีจากนักธุรกิจใหญ่ระดับพ่อของอรทัย ก็อาจจะเป็นผลดีต่อไร่แสงดาวอย่างมาก "ข้อเสนอพิเศษอะไร?" เขาถาม "เอาไว้เจอกันที่งานก่อนนะคะ คุณกันต์" อรทัยหัวเราะคิกคัก "อรทัยรับรองว่าคุณกันต์จะต้องพอใจแน่นอนค่ะ" นพดนัยถอนหายใจ เขาคาดเดาได้ว่าเขาคงไม่สามารถปฏิเสธอรทัยได้อีกต่อไป "ก็ได้ ผมจะไป" "ดีใจจังเลยค่ะ!" อรทัยร้องเสียงดัง "แล้วเจอกันนะคะ!" หลังจากวางสาย นพดนัยก็ส่ายหัวเบาๆ เขาไม่ชอบให้ใครมากำหนดชีวิตของเขา แต่บางครั้ง เขาก็ต้องยอมทำตามเกมของคนอื่นเพื่อผลประโยชน์ของไร่แสงดาว เขาหยิบเอกสารของพิมพ์ชนกขึ้นมาดูอีกครั้ง ความคิดของเขาก็กลับไปที่หญิงสาวคนนั้น เขาไม่รู้ว่าเธอจะหาเอกสารที่หายไปเจอหรือไม่ แต่เขาก็อดรู้สึกทึ่งในความพยายามของเธอไม่ได้