"คุณแพรวพรรณ!" พราวรุ้งอุทานออกมาด้วยความแปลกใจ แพรวพรรณหันมามองเธอด้วยสายตาที่ดูไม่เป็นมิตรนัก "คุณ... คุณพราวรุ้ง" เธอกล่าวเสียงเย็น "มาทำอะไรที่นี่คะ" ธามซึ่งยืนอยู่ข้างพราวรุ้งหันไปมองน้องสาวของตนเองด้วยสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน "แพรว... แพรวมาทำอะไรที่นี่" เขาถาม "พี่นึกว่าเธอจะอยู่ที่กรุงเทพฯ เสียอีก" "หนูเพิ่งกลับมาค่ะ" แพรวพรรณตอบเสียงแข็ง ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่พราวรุ้งอย่างไม่วางตา "แล้วนี่... คุณผู้หญิงคนนี้คือใครคะ" เธอเน้นคำว่า 'คุณผู้หญิง' ชัดเจนราวกับจะย้ำว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป พราวรุ้งรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากสายตาของแพรวพรรณ เธอพยายามเก็บอาการ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจ "ฉันชื่อพราวรุ้งค่ะ" เธอตอบอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เป็น... คนรู้จักของคุณธามค่ะ" "คนรู้จัก?" แพรวพรรณเลิกคิ้วสูงขึ้นอย่างมีเลศนัย "คนรู้จักที่สนิทสนมถึงขนาดมาเที่ยวเมืองเล็กๆ กับคุณธามแบบนี้เลยเหรอคะ" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยการประชดประชัน ธามขมวดคิ้ว พยายามจะห้ามอารมณ์ของน้องสาว "แพรว... อย่าพูดจาแบบนั้น" เขาตำหนิ "คุณพราวรุ้งเป็นแขกที่มาพักผ่อนที่บ้านเรา" "แขก?" แพรวพรรณหัวเราะในลำคอ "แขกที่ไหนเขามาพักผ่อนที่คฤหาสน์ของครอบครัวคุณแล้วมาเดินเที่ยวกับพี่ชายแบบนี้ล่ะคะ" เธอหันไปพูดกับธาม "หนูว่าเรื่องนี้มันต้องมีอะไรมากกว่าแค่ความเป็นแขกนะคะ" พราวรุ้งรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม เธออยากจะอธิบาย แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร การเปิดเผยเรื่องข้อตกลงระหว่างเธอกับธามคงไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสมนักในสถานการณ์เช่นนี้ "พอได้แล้วแพรว" ธามกล่าวเสียงเข้มขึ้น "พี่จะพาคุณพราวรุ้งไปเที่ยวต่อ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็แยกย้ายกันไป" เขาพยายามจะดึงพราวรุ้งออกไป แต่แพรวพรรณก็ยื่นแขนมาขวางไว้ "เดี๋ยวก่อนค่ะพี่ธาม" แพรวพรรณพูด "ไหนๆ ก็เจอคุณพราวรุ้งแล้ว ก็คุยกันให้เคลียร์ไปเลยดีกว่า หนูอยากรู้ว่าคุณพราวรุ้งมีสิทธิ์อะไรมาทำตัวสนิทสนมกับพี่ชายของหนูแบบนี้" "แพรว!" ธามขึ้นเสียง "นี่มันไม่ใช่เรื่องของเธอ" "ทำไมจะไม่ใช่เรื่องของหนูคะ" แพรวพรรณสวนกลับทันควัน "พี่ธามเป็นพี่ชายคนเดียวของหนู ใครจะมาเกาะแกะพี่ชายหนูแบบนี้ หนูไม่ปล่อยไว้แน่" ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหึงหวงและความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด พราวรุ้งรู้สึกใจหายวาบ เธอไม่เคยคิดว่าการปรากฏตัวของแพรวพรรณจะสร้างปัญหาได้มากขนาดนี้ เธอรู้ดีว่าแพรวพรรณกำลังเข้าใจผิด และเข้าใจผิดไปไกลเสียด้วยซ้ำ "คุณแพรวพรรณคะ" พราวรุ้งตัดสินใจพูดออกไป "ฉันเข้าใจว่าคุณอาจจะเข้าใจอะไรผิดไป" เธอสูดหายใจลึก "ฉันกับคุณธาม... เรามีความสัมพันธ์บางอย่างที่ซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" "ซับซ้อน?" แพรวพรรณแค่นเสียง "ซับซ้อนแค่ไหนคะ ซับซ้อนจนถึงขั้นมาเที่ยวด้วยกันแบบนี้เลยเหรอ" "คุณแพรวพรรณคะ" ธามพูดแทรกขึ้น พยายามจะยุติการสนทนาที่กำลังจะบานปลาย "เรื่องของเราสองคนเป็นเรื่องระหว่างเรา ไม่เกี่ยวกับเธอ" "ไม่เกี่ยวกับหนู?" แพรวพรรณสะบัดหน้าไปมองธาม "พี่ธามกำลังจะให้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นอะไรในครอบครัวเรา บอกหนูมาเลย!" คำถามนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งตึงเครียด พราวรุ้งรู้สึกหัวใจเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าธามจะตอบอย่างไร เขาจะเปิดเผยความจริงบางส่วน หรือจะปฏิเสธเธอ ธามมองหน้าแพรวพรรณอย่างหนักแน่น ก่อนจะหันมาสบตาพราวรุ้ง แววตาของเขาสื่อถึงความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเป็นห่วง ความรู้สึกผิด และความลังเลบางอย่าง "คุณแพรวพรรณ" ธามกล่าวเสียงเรียบ "คุณพราวรุ้งเป็น... คนสำคัญของผม" คำว่า 'คนสำคัญ' ทำให้พราวรุ้งใจสั่น ความหมายของคำนี้มันกว้างเกินไป และเธอไม่แน่ใจว่ามันจะหมายถึงความสัมพันธ์ในรูปแบบใดกันแน่ แพรวพรรณอ้าปากค้าง เธอคงไม่คาดคิดว่าธามจะตอบเช่นนั้น "คนสำคัญ... ของพี่ธาม?" เธอทวนคำอย่างไม่เชื่อหู "สำคัญขนาดไหนคะ สำคัญจนพี่ต้องโกหกพ่อแม่ว่าเธอเป็นแขก?" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจของพราวรุ้ง เธอไม่เคยคิดว่าแพรวพรรณจะรู้เรื่องที่เธอพักอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ในฐานะ 'แขก' ได้ แสดงว่าเธอต้องเคยแอบสังเกตการณ์ หรืออาจจะมีคนคอยรายงานให้เธอทราบ "แพรว... รู้เรื่องนี้ได้ยังไง" ธามถามเสียงเย็นชา "ใครบอกเธอ" "หนูไม่ต้องรู้ก็ได้ค่ะว่าใครบอก" แพรวพรรณเชิดหน้าขึ้น "แต่หนูรู้ว่าพี่ธามกำลังหลอกลวงครอบครัวเรา" "ผมไม่ได้หลอกลวง" ธามปฏิเสธทันควัน "ผมแค่... กำลังจัดการเรื่องบางอย่าง" "จัดการเรื่องบางอย่างที่ต้องมาแอบๆ ซ่อนๆ กับผู้หญิงคนนี้เนี่ยนะคะ" แพรวพรรณยังคงไม่ยอมลดละ "พี่ธามคิดว่าพ่อแม่จะยอมรับเรื่องนี้ได้เหรอคะ" พราวรุ้งรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เธอไม่ต้องการให้เรื่องราวของเธอกับธามกลายเป็นชนวนความขัดแย้งในครอบครัวนี้ "คุณธามคะ" พราวรุ้งเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา "ฉันคิดว่าเราควรจะกลับกันได้แล้วค่ะ" เธอพยายามจะดึงธามออกจากสถานการณ์นี้ ธามหันมามองพราวรุ้ง แววตาของเขาสื่อถึงความไม่เต็มใจ แต่ก็เข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการ "ก็ได้ครับ" เขาตอบรับ "เรากลับกัน" แพรวพรรณมองการกระทำของทั้งคู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ "พี่ธามจะไปจริงๆ เหรอคะ" เธอถาม "แล้วเรื่องนี้ล่ะคะ พี่ธามจะปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้มาทำอะไรก็ได้ในครอบครัวเราอย่างนั้นเหรอ" "ผมจะจัดการเอง" ธามกล่าว "เธอไม่ต้องห่วง" เขาจับมือพราวรุ้งเบาๆ "ไปกันเถอะคุณพราว" เมื่อทั้งสองเดินจากไป แพรวพรรณยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความมุ่งมั่นบางอย่าง เธอหันไปมองตามแผ่นหลังของธามและพราวรุ้ง ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง "หนูจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เป็นแบบนี้เด็ดขาด" ขณะที่เดินกลับไปที่รถ พราวรุ้งก็รู้สึกได้ถึงความเงียบที่ปกคลุมระหว่างเธอกับธาม ความตึงเครียดจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงค้างคาอยู่ "คุณธามคะ" พราวรุ้งเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ฉันขอโทษนะคะที่ทำให้เกิดเรื่องยุ่งยาก" ธามส่ายหน้าเบาๆ "ไม่ใช่ความผิดของคุณพราวเลย" เขาตอบ "มันเป็นความผิดของผมเองที่ทำให้เรื่องมันซับซ้อน" "แต่คุณธามพูดว่าฉันเป็น 'คนสำคัญ' ของคุณ" พราวรุ้งเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา "หมายความว่ายังไงคะ" ธามชะงักไปเล็กน้อย เขาหันมามองพราวรุ้ง ดวงตาของเขาดูครุ่นคิด "ผม... ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" เขาตอบอย่างอ้อมแอ้ม "บางที... ผมอาจจะรู้สึกมากกว่าที่คิดไว้" คำตอบนั้นทำให้พราวรุ้งใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะดีใจหรือกังวลดี การเผชิญหน้ากับแพรวพรรณได้สร้างรอยร้าวในภาพลวงตาที่พวกเขาสร้างขึ้นอย่างชัดเจน ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย และมันอาจจะส่งผลกระทบต่อข้อตกลงของพวกเขาอย่างใหญ่หลวง "เรากลับคฤหาสน์กันก่อนนะครับ" ธามกล่าว "เดี๋ยวผมจะอธิบายเรื่องนี้ให้คุณพ่อคุณแม่ฟัง" พราวรุ้งพยักหน้าเห็นด้วย แม้ว่าเธอจะรู้สึกไม่มั่นใจในผลลัพธ์ที่จะตามมาก็ตาม การเผชิญหน้ากับแพรวพรรณเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความลับที่ซับซ้อนกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้