เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ บรรยากาศก็ดูจะอึมครึมกว่าเดิม ธามตัดสินใจพาพราวรุ้งตรงไปยังห้องนั่งเล่น ที่ซึ่งคุณหญิงอรทัยและคุณทศพลกำลังนั่งรออยู่แล้ว สีหน้าของทั้งสองดูมีความกังวลเล็กน้อยหลังจากที่ทราบเรื่องราวจากธามผ่านทางโทรศัพท์ "นั่งก่อนสิลูก" คุณทศพลกล่าวเชิญ พราวรุ้งนั่งลงอย่างเกร็งๆ ข้างกายธาม เธอสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่เธอจากคุณหญิงอรทัย "ธาม" คุณหญิงอรทัยเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เรื่องที่ลูกบอกแม่... มันคืออะไรกันแน่" ธามสูดหายใจลึก เขามองไปที่พราวรุ้ง ส่งสัญญาณให้เธอมั่นใจ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับบิดามารดา "พ่อครับ แม่ครับ คือที่ผ่านมา... ที่ผมบอกว่าคุณพราวรุ้งเป็นแขกที่มาพักผ่อนที่บ้าน ผมอยากจะขออธิบายให้ฟังใหม่ครับ" พราวรุ้งรู้สึกใจเต้นแรง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกตัดสินอีกครั้ง "คุณพราวรุ้งไม่ใช่แค่แขกครับ" ธามกล่าวต่อ "เธอคือ... ผู้หญิงที่ผมเลือกให้มาเป็นคู่ชีวิตของผม" คำพูดของธามทำให้คุณหญิงอรทัยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ส่วนคุณทศพลก็พยักหน้าช้าๆ ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล "คู่ชีวิต?" คุณหญิงอรทัยทวนคำ "แต่... ข่าวที่ออกมา... เขาว่าลูกกำลังจะหมั้นกับคุณหนูมินตราไม่ใช่เหรอ" "เรื่องนั้น... มันเป็นเรื่องที่ผมต้องจัดการครับแม่" ธามตอบ "แต่ผมไม่ได้รักคุณมินตราเลย และผมก็ไม่เคยคิดจะแต่งงานกับเธอ" "แล้วคุณพราวรุ้งล่ะ" คุณทศพลถามอย่างใจเย็น "ลูกรู้จักคุณพราวรุ้งได้อย่างไร แล้วทำไมถึงตัดสินใจเลือกเธอ" ธามหันไปมองพราวรุ้งอีกครั้ง "ผมรู้จักคุณพราวรุ้งมาสักพักแล้วครับ" เขาเล่า "เธอเป็นผู้หญิงที่ดี ฉลาด เข้มแข็ง และ... ผมเริ่มรู้สึกดีกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ผมอยากให้เธอมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมจริงๆ ครับ" พราวรุ้งฟังคำพูดของธามด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอดีใจที่เขาพูดความจริง แม้ว่าการพูดความจริงครั้งนี้จะนำมาซึ่งปัญหามากมายก็ตาม คุณหญิงอรทัยมองพราวรุ้งอย่างพิจารณา "แล้วคุณพราวรุ้งล่ะคะ รู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้" เธอถาม พราวรุ้งสบตากับคุณหญิงอรทัย "หนู... หนูรู้สึกดีกับคุณธามค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นเล็กน้อย "แต่หนูก็ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของหนูมันจะเท่าเทียมกับความรู้สึกของคุณธามหรือไม่" "ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ" คุณหญิงอรทัยยิ้มบางๆ "ความรู้สึกมันสร้างกันได้" "แต่ผมกังวลเรื่องคุณแพรวพรรณครับ" ธามกล่าว "เธอเข้าใจผิดไปมาก และดูเหมือนเธอจะไม่ยอมรับคุณพราวรุ้ง" "แพรวพรรณน่ะเหรอ" คุณทศพลถอนหายใจ "ลูกสาวคนนี้... บางทีก็ดื้อเกินไปหน่อย" "ผมกลัวว่าเธอจะไปบอกเรื่องนี้กับคุณมินตรา" ธามกล่าวเสริม "หรือไม่ก็... ไปสร้างความเข้าใจผิดให้กับคนอื่นๆ อีก" "เรื่องนั้น... ก็เป็นเรื่องที่ต้องจัดการ" คุณทศพลกล่าว "แต่สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือ... เราต้องทำความเข้าใจกันให้ดีก่อน" "ผมอยากให้พ่อกับแม่ยอมรับคุณพราวรุ้งครับ" ธามอ้อนวอน "เธอคือคนที่ผมรัก และผมอยากจะใช้ชีวิตอยู่กับเธอ" คุณหญิงอรทัยมองหน้าสามี ก่อนจะหันกลับมาที่ธามและพราวรุ้ง "แม่เข้าใจว่าลูกรักคุณพราวรุ้ง" เธอกล่าว "แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะ ธาม" "หนูเข้าใจค่ะคุณหญิง" พราวรุ้งกล่าว "หนูรู้ว่าหนูอาจจะไม่ได้เหมาะสมกับคุณธามในหลายๆ ด้าน" "อย่าพูดแบบนั้นนะคุณพราว" ธามรีบขัด "คุณพราวเหมาะสมที่สุดแล้ว" "เราต้องการเวลาในการทำความเข้าใจ" คุณทศพลกล่าว "แต่ถ้าลูกรักเธอจริงๆ เราก็จะพยายามทำความเข้าใจ" "ขอบคุณครับพ่อ" ธามกล่าวด้วยความรู้สึกโล่งอก "แล้วเรื่องของคุณแพรวพรรณล่ะคะ" พราวรุ้งเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "หนูไม่อยากให้เกิดความขัดแย้งในครอบครัวของคุณธามเลยค่ะ" "ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ" คุณหญิงอรทัยกล่าว "เดี๋ยวแม่จะคุยกับแพรวพรรณเอง" หลังจากนั้น ธามก็ตัดสินใจที่จะพาพราวรุ้งกลับไปที่โรงแรม เพื่อให้เธอได้มีเวลาพักผ่อนและทบทวนเรื่องราวต่างๆ เขาอยากจะให้เธอรู้ว่าเขายินดีที่จะรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้น "ผมขอโทษที่ทำให้คุณพราวต้องเจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้" ธามกล่าวขณะขับรถกลับ "ผมไม่เคยคิดว่าแพรวจะรู้เรื่องของเราเร็วขนาดนี้" "ไม่เป็นไรค่ะคุณธาม" พราวรุ้งตอบ "หนูก็ประหลาดใจเหมือนกันที่เขาเห็นหนู" "ผมสัญญาว่าผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย" ธามบอก "ผมจะคุยกับพ่อแม่ให้เข้าใจ และจะหาทางอธิบายให้แพรวฟังด้วย" "แล้วเรื่องคุณมินตราล่ะคะ" พราวรุ้งเอ่ยถามอย่างกังวล "คุณธามจะทำอย่างไร" ธามถอนหายใจ "ผมจะบอกเลิกสัญญาหมั้นกับเธอ" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ผมไม่สามารถหลอกลวงเธอได้อีกต่อไป" "แต่... มันอาจจะทำให้เกิดปัญหาใหญ่ได้นะคะ" พราวรุ้งเตือน "ผมพร้อมที่จะรับมือกับทุกปัญหา" ธามกล่าว "เพื่อคุณพราว" คำพูดของเขาทำให้พราวรุ้งรู้สึกอบอุ่นใจ แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นภาพเมืองที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความกลัวปะปนกันไป เมื่อกลับมาถึงโรงแรม ธามก็ส่งพราวรุ้งถึงหน้าห้องพัก "พักผ่อนนะครับ" เขาบอก "ถ้ามีอะไรก็โทรหาผมได้ตลอดเวลา" "ค่ะคุณธาม" พราวรุ้งตอบรับ "ขอบคุณนะคะ" หลังจากธามเดินจากไป พราวรุ้งก็ปิดประตูห้อง เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียง รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่เธอจะตั้งตัวได้ เธอมองไปรอบๆ ห้องพักที่เคยให้ความรู้สึกอบอุ่น ตอนนี้กลับดูเหมือนเป็นกรงขังที่รอคอยการตัดสินครั้งใหญ่ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแกลเลอรี่ดูรูปภาพของเธอกับธาม รูปภาพเหล่านั้นเป็นเหมือนพยานที่ยืนยันถึงความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอ ความรู้สึกที่เกินกว่าคำว่า 'ข้อตกลง' ที่เคยตั้งไว้ "ฉันกำลังจะกลายเป็นอะไรกันแน่" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันกำลังจะกลายเป็นภรรยาจริงๆ ของเขา หรือเป็นแค่ผู้หญิงที่เข้ามาทำให้เรื่องราววุ่นวายยิ่งขึ้น" เธอหลับตาลง พยายามข่มความกังวล แต่ภาพใบหน้าของแพรวพรรณที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ก็ยังคงปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเธอ เธอรู้ดีว่าการเปิดเผยความจริงครั้งนี้ จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอและของธามอย่างแน่นอน