เช้าวันต่อมา พราวรุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ยังคงสับสน เธอพยายามทำใจให้สงบ และคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ การที่ธามยอมเปิดเผยความสัมพันธ์กับเธอต่อหน้าพ่อแม่ของเขา เป็นก้าวที่สำคัญอย่างยิ่ง แต่ก็ยังมีความท้าทายอีกมากมายรออยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับแพรวพรรณ น้องสาวต่างมารดาของธาม ทันทีที่เธอเดินออกจากห้องพัก ก็พบว่าธามยืนรออยู่ที่หน้าห้องของเธอ พร้อมด้วยรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยความกังวลเล็กน้อย "อรุณสวัสดิ์ครับคุณพราว" ธามกล่าว "ผมอยากจะชวนคุณไปทานอาหารเช้าข้างนอกกัน" "ข้างนอก... หมายถึงที่ไหนคะ" พราวรุ้งถาม "มีร้านกาแฟเล็กๆ อยู่ไม่ไกลจากนี่ครับ" ธามตอบ "ผมคิดว่าเราน่าจะได้คุยกันอย่างสบายใจกว่าที่โรงแรม" พราวรุ้งพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกว่าการได้ออกไปข้างนอก อาจจะช่วยให้เธอได้มีเวลาคิดและพูดคุยกับธามอย่างเป็นส่วนตัวมากขึ้น ระหว่างทางไปยังร้านกาแฟ บรรยากาศก็ยังคงมีความเงียบอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดเสียทีเดียว ทั้งสองฝ่ายต่างก็กำลังประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ "คุณพ่อคุณแม่ของผม... ดูเหมือนจะยอมรับคุณพราวได้นะครับ" ธามกล่าวขึ้น "ผมดีใจมาก" "หนูก็ดีใจค่ะ" พราวรุ้งตอบ "แต่หนูก็ยังอดเป็นห่วงเรื่องคุณแพรวพรรณไม่ได้" "ผมจะคุยกับเธอเองครับ" ธามยืนยัน "ผมจะอธิบายให้เธอเข้าใจ" เมื่อไปถึงร้านกาแฟแห่งนั้น บรรยากาศก็ดูอบอุ่นและเป็นกันเอง พราวรุ้งสั่งกาแฟและขนมอบ ขณะที่ธามสั่งอาหารเช้าที่ดูน่าทาน "ผมอยากให้คุณพราวรู้ว่า ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายความรู้สึกของคุณ" ธามกล่าวขณะที่จิบกาแฟ "ไม่ว่าจะเป็นแพรว หรือใครก็ตาม" "ขอบคุณค่ะคุณธาม" พราวรุ้งตอบด้วยรอยยิ้ม "หนูเชื่อใจคุณค่ะ" ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างเพลิดเพลิน ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง "ขอโทษนะคะ... คุณธาม" ทั้งสองหันไปมองด้วยความตกใจ พราวรุ้งแทบจะสำลักกาแฟของเธอ เมื่อเห็นว่าคนที่เรียกนั้นคือ มินตรา หญิงสาวที่เคยถูกพูดถึงว่าเป็นคู่หมั้นของธาม "คุณมินตรา!" ธามอุทานด้วยความประหลาดใจ "คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ" มินตรามองมาที่พราวรุ้งด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะหันกลับมาพูดกับธาม "หนูมารับคุณค่ะ" เธอพูดเสียงเรียบ "พ่อหนูบอกว่าคุณจะไปทานอาหารเช้ากับครอบครัวหนู" คำพูดของมินตราทำให้พราวรุ้งรู้สึกเหมือนถูกแทง ความหวังเล็กๆ ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นในใจเมื่อครู่ ดูเหมือนจะถูกพังทลายลงในพริบตา ธามหน้าเสียไปเล็กน้อย "ผม... ผมขอโทษครับคุณมินตรา" เขาอ้อมแอ้ม "ผมลืมไปว่าเรามีนัดกัน" "คุณธามลืมได้ยังไงคะ" มินตราถามเสียงแข็ง "นี่มันสำคัญนะคะ" พราวรุ้งรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาในใจ เธอพยายามเก็บสีหน้า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ "คุณธามคะ" พราวรุ้งเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา "ถ้าคุณมีธุระ... หนูไม่เป็นไรค่ะ หนูไปเองได้" "ไม่ครับคุณพราว" ธามรีบปฏิเสธ "ผมไม่ได้ลืม ผมแค่... มีเรื่องที่ต้องคุยกับคุณมินตราก่อน" เขาหันไปพูดกับมินตรา "คุณมินตราครับ... ผมอยากจะบอกคุณเรื่องหนึ่ง" มินตรามองธามด้วยสายตาคาดหวัง "ว่ามาเลยค่ะ" "ผม... ผมไม่สามารถหมั้นกับคุณได้อีกต่อไปแล้วครับ" ธามกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมขอโทษด้วย" คำพูดนั้นทำให้มินตราอึ้งไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ "พี่ธามพูดว่าอะไรนะคะ" เธอทวนคำ "พี่กำลังจะยกเลิกงานหมั้น?" "ใช่ครับ" ธามตอบ "ผมขอโทษจริงๆ" มินตราหันมามองพราวรุ้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ทั้งหมดนี่... เป็นเพราะเธอใช่ไหม" เธอชี้มาที่พราวรุ้ง พราวรุ้งสะดุ้งเล็กน้อย "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ" เธอพยายามจะอธิบาย "คุณกำลังทำอะไรอยู่ธาม!" มินตราตะคอกใส่ธาม "เธอเป็นใครกันแน่! ทำไมเธอถึงมาอยู่ตรงนี้!" "คุณมินตราครับ" ธามกล่าวเสียงเข้ม "นี่คือคุณพราวรุ้ง... ผู้หญิงที่ผมรัก" "รัก?" มินตราหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "พี่ธามกำลังจะทำลายทุกอย่าง เพียงเพราะผู้หญิงคนนี้เหรอ!" "ผมไม่ได้กำลังทำลายอะไรทั้งนั้น" ธามกล่าว "ผมแค่กำลังจะเลือกสิ่งที่ถูกต้องสำหรับชีวิตของผม" "สิ่งที่ถูกต้อง... คือการทิ้งหนูไปเพื่อผู้หญิงคนนี้เนี่ยนะ!" มินตราตะโกนเสียงดัง จนลูกค้าคนอื่นๆ ในร้านเริ่มหันมามอง พราวรุ้งรู้สึกอายมาก เธอไม่อยากให้เรื่องราวบานปลายไปมากกว่านี้ "คุณธามคะ" เธอเอ่ยแทรก "ฉันคิดว่าเราควรจะไปกันได้แล้วค่ะ" ธามหันมามองพราวรุ้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมขอโทษครับคุณมินตรา" เขาบอก "ผมต้องไปแล้ว" ธามคว้ามือพราวรุ้งและรีบพาเธอออกจากร้านไป ทิ้งให้มินตรานั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความเสียใจ ขณะที่กำลังเดินกลับไปยังโรงแรม ธามก็รู้สึกผิดอย่างมาก "ผมขอโทษนะครับคุณพราว" เขาพูด "ผมไม่คิดว่าคุณมินตราจะมาเจอเราที่นี่" "ไม่เป็นไรค่ะคุณธาม" พราวรุ้งตอบ แม้ว่าใจของเธอจะยังคงเจ็บปวดก็ตาม "หนูเข้าใจค่ะ" "ผมสัญญาว่าผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย" ธามกล่าว "ผมจะคุยกับเธอ และให้เธอเข้าใจ" "แต่... คุณมินตราดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยคุณธามง่ายๆ นะคะ" พราวรุ้งเอ่ยเตือน "ผมรู้" ธามถอนหายใจ "แต่ผมก็จะไม่ยอมแพ้" การเผชิญหน้ากับมินตราในครั้งนี้ ได้สร้างรอยร้าวที่ใหญ่หลวงยิ่งกว่าเดิมให้กับความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคน พราวรุ้งเริ่มไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถก้าวต่อไปในความสัมพันธ์นี้ได้หรือไม่ หากทุกอย่างยังคงเต็มไปด้วยอุปสรรคและความขัดแย้งเช่นนี้ เมื่อกลับมาถึงโรงแรม ธามก็ส่งพราวรุ้งที่หน้าห้องพัก "พักผ่อนนะครับ" เขาบอก "ผมจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด" พราวรุ้งพยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน ทั้งทางร่างกายและจิตใจ เธอรู้ดีว่าการเดินทางของเธอและธามยังอีกยาวไกล และอุปสรรคที่รออยู่เบื้องหน้า อาจจะหนักหนาสาหัสกว่าที่เธอเคยคิดไว้เสียอีก.