แววตาของพราวรุ้งเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา เธอมองใบหน้าของมินตราที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ราวกับจะประกาศชัยชนะอยู่ตรงหน้า ส่วนธามนั้นก็ดูจะประหลาดใจไม่แพ้กัน เขามีสีหน้าตึงเครียดขึ้นทันทีที่เห็นมินตราปรากฏตัว "คุณมินตรา... ผมคิดว่าเรานัดกันไว้เป็นวันอื่นนะครับ" ธามกล่าวเสียงเรียบ พยายามควบคุมอารมณ์ มินตราไม่สนใจคำพูดของธาม เธอยังคงจ้องมองมาที่พราวรุ้งด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้ธามอีกครั้ง "แต่พ่อหนูบอกว่าวันนี้ค่ะ วันนี้คุณต้องมาทานอาหารเช้ากับครอบครัวหนู" เธอเน้นคำว่า "ครอบครัว" ชัดเจน จนพราวรุ้งรู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำสถานะของตัวเอง "ผม... ผมมีนัดแล้วครับ" ธามพยายามอธิบาย "ผมติดธุระเล็กน้อย" "ธุระอะไรคะ" มินตราเลิกคิ้วสูง "คุณจะบอกว่ามีธุระสำคัญกว่าการพบปะครอบครัวที่กำลังจะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันกับคุณอย่างนั้นเหรอคะ" เธอจงใจพูดให้พราวรุ้งได้ยินชัดเจน พราวรุ้งรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ เธอพยายามกลั้นน้ำตา พยายามไม่ให้สีหน้าของเธอแสดงความเสียใจออกมามากเกินไป เธอหันหน้าหนีไปมองนอกหน้าต่างร้านกาแฟ ปล่อยให้ธามเป็นคนจัดการสถานการณ์ "คุณมินตราครับ" ธามถอนหายใจ "ผมได้บอกคุณไปแล้วว่า... เรื่องการหมั้นของเรา มันเป็นเรื่องที่ต้องพิจารณาใหม่" "พิจารณาใหม่?" มินตราหัวเราะในลำคอ "คุณธามคะ คุณกำลังทำให้พ่อหนูกับคุณหญิงอรทัยผิดหวังนะคะ พวกท่านตั้งความหวังไว้กับเราสองคนมาก" "ผมเข้าใจครับ" ธามกล่าว "แต่ผมไม่สามารถฝืนความรู้สึกตัวเองได้" "ฝืนความรู้สึก?" มินตราหันมามองพราวรุ้งอีกครั้ง "หรือว่าคุณกำลังจะบอกว่า... ผู้หญิงคนนี้... คือเหตุผลที่คุณไม่ยอมรับหนูอย่างนั้นเหรอคะ" คำถามของเธอเสียดแทงราวกับมีด พราวรุ้งรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกเผาไหม้ด้วยสายตาของมินตรา เธออยากจะลุกขึ้นเดินหนีไปให้พ้นๆ แต่ขาของเธอกลับแข็งทื่อ "ผมขอตัวนะครับ" ธามกล่าวอย่างเด็ดขาด เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมือของพราวรุ้งไว้แน่น "คุณพราวครับ เราไปกันเถอะ" แต่ก่อนที่พราวรุ้งจะได้ขยับตัว มินตราก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ "จะไปไหนคะ" เธอถามเสียงเย็น "คุณธามคะ พ่อหนูรออยู่ที่บ้านค่ะ ถ้าคุณไม่ไป คุณหญิงอรทัยคงจะเสียใจมากแน่ๆ" ธามมองมินตราด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เขามองเห็นความมุ่งมั่น ความต้องการที่จะครอบครอง และความเจ็บปวดที่แฝงอยู่ภายใต้ท่าทีที่ดูแข็งกร้าว "ผมจะไปเจอพ่อคุณทีหลังครับ" ธามยืนกราน "แต่ตอนนี้ผมมีธุระกับคุณพราว" "ธุระ?" มินตราเลิกคิ้ว "ธุระอะไรที่สำคัญกว่าการรักษาหน้าของครอบครัวคุณอย่างนั้นเหรอคะ" "คุณมินตราครับ" ธามเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "ผมขอร้องคุณ อย่าทำให้สถานการณ์มันแย่ไปกว่านี้เลย" "แย่?" มินตราหัวเราะ "ตอนนี้มันก็แย่มากพอแล้วไม่ใช่เหรอคะ" เธอชี้ไปที่พราวรุ้ง "เพราะผู้หญิงคนนี้... ทำให้ทุกอย่างมันพัง" พราวรุ้งรู้สึกเหมือนถูกตอกหน้า เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามอดทนต่อคำพูดที่รุนแรง "คุณมินตราครับ" ธามกล่าวเสียงอ่อนลง "ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะรู้สึกไม่พอใจ แต่การพูดจาแบบนี้กับคุณพราว มันไม่ถูกต้อง" "ไม่ถูกต้อง?" มินตราสวนกลับทันที "แล้วที่คุณแอบคบกับผู้หญิงคนนี้อย่างลับๆ ล่ะคะ มันถูกต้องแล้วเหรอคะ" "ผมไม่ได้แอบคบ" ธามตอบ "ผมกำลังจริงจังกับคุณพราว" คำพูดนั้นของธาม ทำเอาพราวรุ้งใจเต้นแรง เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ แม้จะรู้ว่ามันอาจจะนำพาปัญหามาสู่ตัวเขา มินตราถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นซีดเผือด "จริงจัง... กับเธอคนนี้เนี่ยนะคะ" "ใช่ครับ" ธามตอบเสียงหนักแน่น "ผมจริงจังกับคุณพราวรุ้ง" มินตรามองพราวรุ้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เธอเห็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่ไม่มีอะไรเทียบเทียมกับเธอได้เลย "คุณธามคะ" มินตราพูดเสียงสั่น "คุณกำลังทำให้ตัวเองเสียใจนะคะ คุณกำลังหลงผิด" "ผมไม่คิดอย่างนั้นครับ" ธามตอบ "ผมคิดว่าผมกำลังเจอคนที่ใช่" "คนที่ใช่?" มินตราหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "คุณจะเสียใจที่พูดแบบนี้" "ผมยอมรับความเสี่ยงนั้นครับ" ธามกล่าว "ตอนนี้ผมขอตัวนะครับ" เขาพยายามจะดึงพราวรุ้งให้ลุกขึ้น แต่พราวรุ้งกลับนิ่งไป เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของความขัดแย้งทั้งหมด เธอไม่อยากให้ธามต้องมารับมือกับปัญหาเพราะเธอ "ไม่เป็นไรค่ะคุณธาม" พราวรุ้งพูดเสียงเบา "หนู... หนูขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบาก" เธอหันไปหามินตรา "ถ้าอย่างนั้น... ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ" เธอไม่รอคำตอบจากใคร เธอลุกขึ้นเดินออกจากร้านกาแฟไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ธามและมินตราเผชิญหน้ากันอยู่เพียงลำพัง ธามมองตามหลังพราวรุ้งไปด้วยความเป็นห่วง เขาหันกลับมาหามินตราด้วยสายตาที่เหนื่อยหน่าย "คุณมินตราครับ ผมคิดว่าเราคงคุยกันได้ไม่รู้เรื่อง" "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" มินตราพูดเสียงแผ่ว "ทำไม... ทำไมคุณถึงเลือกเธอ" "เพราะผมรักเธอครับ" ธามตอบอย่างตรงไปตรงมา "และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอ" คำตอบนั้นทำให้มินตราแทบทรุดลงไปกับพื้น เธอไม่เคยคิดว่าธามจะรักใครได้มากขนาดนี้ โดยเฉพาะผู้หญิงที่เธอไม่เคยเห็นค่า "คุณธามคะ... โปรดคิดดีๆ นะคะ" มินตราพยายามรั้งเขาไว้ "คุณกำลังจะเสียทุกอย่างไป" "ผมไม่คิดว่าผมจะเสียอะไรไปครับ" ธามกล่าว "ผมกำลังจะได้ในสิ่งที่ผมต้องการ" เขาไม่พูดอะไรอีก เขารีบเดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้มินตรานั่งนิ่งอยู่เพียงลำพัง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่ ก็ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย ความรู้สึกพ่ายแพ้ ความโกรธ และความเสียใจถาโถมเข้าใส่เธอจนไม่อาจรับไหว