ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินทางกลับไปยังโรงแรม รถยนต์หรูก็ชะลอความเร็วลงอย่างกะทันหัน ธามหักพวงมาลัยหลบสิ่งกีดขวางกลางถนนที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดฝัน พราวรุ้งสะดุ้งเฮือก เอามือคว้าแขนของธามไว้แน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้นคะ" เธอถามเสียงสั่น ธามถอนหายใจยาว พยายามควบคุมอารมณ์ "ไม่รู้สิครับ จู่ๆ ก็มีอะไรไม่รู้ขวางถนนเต็มไปหมด" เขามองออกไปนอกรถด้วยความสงสัย "เหมือนมีใครตั้งใจให้เราหยุดเลย" ทั้งสองลงจากรถเพื่อสำรวจสถานการณ์ พบว่ามีก้อนหินและเศษไม้ขนาดใหญ่วางระเกะระกะอยู่เต็มถนนขวางทางรถยนต์ที่จะผ่านไปมาได้ ธามพยายามจะเคลื่อนย้ายสิ่งกีดขวางออกไป แต่ก็ดูเหมือนจะมีน้ำหนักมากเกินกว่าที่เขาจะทำคนเดียวได้ "ดูท่าจะต้องขอแรงคนอื่นแล้วล่ะครับ" ธามบ่นอุบ "เสียเวลาจริงๆ" ทันใดนั้นเอง รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดข้างๆ รถของพวกเขา "คุณธาม คุณพราวรุ้ง เป็นอะไรหรือเปล่าครับ" เสียงที่ดังออกมาจากในรถทำให้ทั้งสองคนหันไปมอง "คุณนัท!" พราวรุ้งอุทานด้วยความประหลาดใจ "แย่เลยครับคุณนัท มีคนเอาอะไรมาวางขวางถนนไว้ ไม่รู้จะขยับยังไง" ธามอธิบาย ชายหนุ่มในรถยนต์สีดำคือ นัท ลูกชายคนรองของท่านประธานธนากร คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญของธาม เขามีท่าทางสุขุมและดูใจดี "ผมพอจะช่วยได้ครับ" นัทบอกพร้อมกับเปิดประตูรถลงมา "ผมมากับคนขับรถสองคน เผื่อจะช่วยกันขนออกไปได้" พราวรุ้งมองนัทด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งที่งานเลี้ยงของโรงแรม นัทเคยแสดงท่าทีสนใจเธออยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่เคยคิดจริงจังอะไร "ขอบคุณมากครับคุณนัท" ธามกล่าวอย่างจริงใจ ทั้งสามคนพร้อมด้วยคนขับรถของนัท ช่วยกันขนย้ายสิ่งกีดขวางออกจากถนน แม้จะเหน็ดเหนื่อยแต่การช่วยเหลือกันในสถานการณ์เช่นนี้ก็ทำให้บรรยากาศคลี่คลายลงไปบ้าง "ผมว่านี่ไม่น่าจะเป็นอุบัติเหตุนะครับ" ธามเอ่ยขึ้นหลังจากที่ถนนกลับมาโล่งอีกครั้ง "เหมือนมีใครอยากจะแกล้งเรา" นัทพยักหน้าเห็นด้วย "ผมก็คิดอย่างนั้นครับ คุณธามมีศัตรูเยอะพอสมควรเลยนะครับ" คำพูดของนัททำให้พราวรุ้งนึกถึงเรื่องที่ธามเคยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับปัญหาทางธุรกิจ และเรื่องที่มินตราพยายามจะเข้ามาแทรกแซงความสัมพันธ์ของเธอ "แล้วคุณนัทมาแถวนี้ได้อย่างไรครับ" ธามถาม พยายามเปลี่ยนเรื่อง "ผมกำลังจะไปตรวจดูความคืบหน้าของโครงการที่กำลังจะเปิดสาขาใหม่แถวนี้ครับ" นัทตอบ "พอดีขับรถผ่านมาเห็นเข้า" "โครงการใหม่ของคุณนัทเหรอครับ น่าสนใจทีเดียว" ธามพูดอย่างสุภาพ แม้ในใจจะรู้สึกแปลกใจที่ได้เจอนัทในที่แห่งนี้ "ถ้าคุณธามสนใจ ผมยินดีที่จะให้เข้าไปชมนะครับ" นัทเสนอ "เผื่อจะได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน" ธามลังเลเล็กน้อย "คงจะดีครับ แต่ตอนนี้ผมต้องรีบพากลับคุณพราวรุ้งไปส่งที่โรงแรมก่อน" "ไม่เป็นไรครับ ถ้าอย่างนั้นผมขออาสาไปส่งคุณพราวรุ้งได้ไหมครับ" นัทเสนออย่างรวดเร็ว "ผมจะได้ถือโอกาสคุยกับคุณพราวรุ้งเรื่องงานของมูลนิธิด้วย" พราวรุ้งเคยทำงานร่วมกับมูลนิธิของครอบครัวนัทมาก่อน เธอรู้สึกประหลาดใจกับการเสนอตัวของเขา "เอ่อ..." พราวรุ้งมองธาม เธอไม่แน่ใจว่าธามจะรู้สึกอย่างไร ธามมองพราวรุ้ง ก่อนจะหันไปยิ้มให้นัท "ขอบคุณครับคุณนัท แต่ไม่เป็นไร ผมไปส่งเองได้" "แต่คุณธามก็ดูเหนื่อยๆ นะครับ" นัทยังคงยืนกราน "ให้ผมดูแลคุณพราวรุ้งแทนสักครู่คงไม่ว่ากันนะครับ" ธามรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างจากนัท เขาไม่เคยรู้สึกชอบผู้ชายคนนี้เลย ยิ่งเมื่อนัทแสดงความสนใจในตัวพราวรุ้งอย่างชัดเจนเช่นนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ "ไม่เป็นไรครับคุณนัท ผมจัดการเองได้" ธามเน้นคำพูดหนักแน่นขึ้น "ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ" ธามรีบพาพราวรุ้งขึ้นรถ พลางเหลือบมองนัทที่ยืนมองพวกเขาอยู่ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกไป พราวรุ้งก็หันมามองธาม "คุณธามคะ ทำไมคุณดูไม่พอใจคุณนัทเลยคะ" เธอถามอย่างสงสัย ธามถอนหายใจ "ผมแค่รู้สึกไม่สบายใจที่เขาเสนอตัวจะไปส่งคุณน่ะครับ" "แต่คุณนัทก็ดูใจดีนะคะ" พราวรุ้งพยายามทำความเข้าใจ "เขาแค่เสนอตัวช่วยเหลือ" "ผมรู้ครับ" ธามเสียงอ่อนลง "แต่ผมก็รู้สึกแปลกๆ ที่เจอกันที่นี่ ผมไม่ค่อยไว้ใจเขาเท่าไหร่" "ทำไมล่ะคะ" "คุณนัทเคยแสดงท่าทีเหมือนจะชอบคุณมาก่อนไม่ใช่เหรอครับ" ธามถามตรงๆ พราวรุ้งหน้าแดงเล็กน้อย "ตอนนั้นก็แค่... เขาอาจจะแค่เป็นคนช่างพูดก็ได้ค่ะ" "ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ" ธามกล่าว "แต่ไม่ว่ายังไง ผมก็ไม่อยากให้คุณไปไหนกับเขาตามลำพัง" คำพูดของธามทำให้พราวรุ้งใจเต้นแรง เธอรู้สึกถึงความหวงแหนในน้ำเสียงของเขา "ค่ะ" เธอตอบรับสั้นๆ "หนูจะระวังค่ะ" การเดินทางกลับโรงแรมครั้งนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนถนนทำให้ทั้งสองคนต้องเผชิญหน้ากับความไม่แน่นอนอีกครั้ง และการปรากฏตัวของนัทก็ยิ่งเพิ่มความตึงเครียดให้กับความสัมพันธ์ของพวกเขา