หลังจากเหตุการณ์บนถนน พราวรุ้งก็พยายามสงบสติอารมณ์ เธอรู้สึกว่าเรื่องราวรอบตัวธามนั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อนและอันตราย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่ธามมีให้เธออย่างจริงใจ เมื่อกลับมาถึงโรงแรม ธามก็พาเธอตรงไปยังห้องทำงานของเขา "ผมต้องขอโทษคุณจริงๆ นะครับที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องอันตรายแบบนั้น" ธามกล่าว เสียงจริงจัง "ไม่เป็นไรค่ะคุณธาม" พราวรุ้งยิ้มบางๆ "อย่างน้อยเราก็ปลอดภัยดี" "ผมจะสืบให้แน่ว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้" ธามยืนยัน "ผมจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายคุณได้" "แล้วเรื่องที่คุณธามจะเปิดเผยความจริงกับคุณมินตราล่ะคะ" พราวรุ้งถาม เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องนี้ ธามถอนหายใจหนัก "ผมก็กำลังคิดอยู่เหมือนกันครับ ผมไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมรับความจริงได้มากแค่ไหน" "แต่คุณมินตราก็เป็นน้องสาวต่างมารดาของคุณธามนะคะ" พราวรุ้งพูด "เธอควรจะได้รู้ความจริง" "ผมรู้ครับ" ธามตอบ "แต่ผมกลัวว่าเธอจะยิ่งเกลียดผมมากขึ้นไปอีก" "หนูว่าคุณธามอย่าเพิ่งคิดไปแบบนั้นเลยค่ะ" พราวรุ้งพยายามปลอบใจ "ลองคุยกับเธอก่อน อาจจะไม่แย่อย่างที่คุณธามคิดก็ได้" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง "ธาม! แกกำลังทำอะไรอยู่!" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ทั้งธามและพราวรุ้งหันไปมองด้วยความตกใจ ก็พบกับมินตราที่ยืนหน้าแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "มินตรา! เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไง!" ธามตะคอก "ไม่ต้องมาถามเลย!" มินตราก้าวเข้ามาในห้อง "ฉันเพิ่งรู้ว่าแกกำลังจะเปิดเผยความจริงเรื่องอะไร! แกคิดว่าจะทำลายทุกอย่างของฉันไปใช่ไหม!" "ฉันไม่ได้จะทำลายอะไรทั้งนั้น!" ธามสวนกลับ "ฉันแค่จะบอกความจริงให้น้องสาวของฉันรับรู้!" "ความจริงอะไร! ความจริงที่ว่าแกเป็นคนทำให้แม่ของฉันเสียใจ! ความจริงที่ว่าแกขโมยทุกอย่างไปจากฉัน!" มินตราตะโกนเสียงดัง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า พราวรุ้งยืนมองเหตุการณ์ด้วยความรู้สึกอึดอัด เธอไม่คิดว่ามินตราจะมาถึงที่นี่ และไม่คิดว่ามินตราจะแสดงอารมณ์รุนแรงถึงขนาดนี้ "มินตรา ใจเย็นๆ ก่อนนะ" ธามพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ฉันอยากจะอธิบายให้เธอฟัง" "อธิบายอะไร! ไม่มีอะไรต้องอธิบายทั้งนั้น!" มินตราสะบัดหน้า "แกมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว! แกไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของใครเลย!" "เธอพูดไม่ถูกนะมินตรา" ธามเริ่มจะอดทนไม่ไหว "แม่ของเธอเองก็มีส่วนผิดในเรื่องนี้เหมือนกัน" "อย่ามาพูดพาดพิงถึงแม่ฉันนะ!" มินตราแผดเสียง "เธอไม่มีสิทธิ์!" "ฉันมีสิทธิ์!" ธามขึ้นเสียงตาม "ฉันเป็นลูกของพ่อ! ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะปกป้องตัวเองเหมือนกัน!" "ปกป้องตัวเอง! ด้วยการทำลายชีวิตคนอื่นงั้นเหรอ!" มินตรากล่าวหา พราวรุ้งทนดูต่อไปไม่ไหว เธอตัดสินใจเดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน "พอได้แล้วค่ะคุณมินตรา" พราวรุ้งพูดเสียงดัง "คุณธามเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำลายใคร คุณมินตราควรจะฟังเขาให้จบก่อนนะคะ" มินตราหันมามองพราวรุ้งด้วยสายตาที่ไม่พอใจ "เธอ! มายุ่งอะไรกับเรื่องของฉันกับพี่ธาม! เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงที่เข้ามาปั่นหัวพี่ธามเหมือนผู้หญิงคนอื่นใช่ไหม!" "หนูไม่ใช่ผู้หญิงที่จะเข้ามาปั่นหัวใครทั้งนั้นค่ะ" พราวรุ้งยืนยันเสียงหนักแน่น "หนูรักคุณธามจริงๆ และหนูก็อยากให้คุณมินตราเข้าใจเขา" "รัก? ฮึ! ฟังแล้วน่าขำ!" มินตราหัวเราะเยาะ "เธอไม่รู้หรอกว่าธามเป็นคนยังไง! เขาหลอกลวงคนอื่นเก่งจะตาย!" "คุณมินตราคะ" พราวรุ้งพยายามอดทน "เรื่องในอดีตมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้คุณธามเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ค่ะ" "เปลี่ยนไป? เป็นไปไม่ได้!" มินตราส่ายหน้า "เธอแค่ไม่รู้จักธามดีพอ!" ธามมองพราวรุ้งด้วยความซาบซึ้งใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะยืนอยู่ข้างเขาในสถานการณ์เช่นนี้ "มินตรา" ธามพูดเสียงนุ่ม "ฉันจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟังเอง แต่ขอให้เธอใจเย็นๆ แล้วฟังฉันก่อน" มินตราเงียบไปชั่วครู่ ดวงตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความโกรธ แต่ก็มีความลังเลปรากฏอยู่บ้าง "จะเล่าอะไร?" เธอถามเสียงห้วน "เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างพ่อกับแม่ของเธอ เรื่องที่ทำให้ฉันต้องออกจากบ้านไป" ธามกล่าว พราวรุ้งรอดูท่าทีของมินตราอย่างใจจดใจจ่อ เธอหวังว่าการเปิดใจพูดคุยครั้งนี้ จะสามารถคลี่คลายความบาดหมางระหว่างพี่น้องคู่นี้ได้ "ถ้าแกเล่าเรื่องโกหก ฉันจะไม่มีวันให้อภัยแกเด็ดขาด" มินตรากล่าวทิ้งท้าย ธามพยักหน้า "ฉันจะเล่าแต่ความจริง" พราวรุ้งรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยก็มีความหวังว่าความจริงจะถูกเปิดเผยออกมาเสียที แม้ว่ากระบวนการนี้อาจจะไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิดก็ตาม