ธามพาพราวรุ้งและมินตราไปยังห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์หลังเก่า เขาตั้งใจจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้มินตราฟังในสถานที่ที่เชื่อมโยงกับอดีตของพวกเขา "นั่งก่อนสิ มินตรา" ธามเชิญชวน "ฉันจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง" มินตรานั่งลงอย่างไม่เต็มใจนัก เธอยังคงมีท่าทีไม่ไว้วางใจ แต่ก็มีความอยากรู้อยากเห็นแฝงอยู่ พราวรุ้งนั่งข้างๆ ธาม มือของเธอประสานกันแน่น เธอพร้อมที่จะสนับสนุนเขาเสมอ ธามเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตอย่างละเอียด เขาเล่าถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างพ่อของเขา ท่านประธานธนากร กับแม่ของมินตรา ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันมาก่อนที่พ่อของเขาจะแต่งงานกับแม่ของเขาเสียอีก "แม่ของเธอไม่ได้เป็นแค่หญิงสาวที่เข้ามาพัวพันกับพ่อของฉัน" ธามเล่า "แต่ท่านประธานธนากรเองก็มีใจให้แม่ของเธออยู่ลึกๆ" มินตราตาเบิกกว้าง "ไม่จริง! แม่ไม่เคยบอกเรื่องนี้!" "แน่นอนสิ" ธามถอนหายใจ "เพราะมันเป็นเรื่องที่สังคมไม่ยอมรับ และแม่ของฉันก็ไม่รู้เรื่องนี้" ธามเล่าต่อไปว่า หลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิตไป ท่านประธานธนากรก็ยิ่งมีความรู้สึกผิดและต้องการจะดูแลแม่ของมินตรา แต่ด้วยสถานการณ์ทางสังคมและธุรกิจ ทำให้ไม่สามารถทำได้เปิดเผย "พ่อของฉันพยายามที่จะช่วยเหลือแม่ของเธอมาตลอด" ธามกล่าว "แต่แม่ของเธอก็ไม่เคยยอมรับความช่วยเหลือใดๆ จากครอบครัวของเราเลย" "แล้วทำไมพ่อของฉันถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย!" มินตราถามเสียงสั่น "เพราะพ่อของฉันเสียใจในสิ่งที่เกิดขึ้น" ธามตอบ "เขาไม่อยากให้เรื่องราวในอดีตมาทำลายชีวิตของพวกเราในปัจจุบัน" "แล้วทำไมพี่ธามถึงต้องออกไปจากบ้าน! ทำไมต้องไปอยู่กับคุณย่า!" มินตรายังคงคาใจ "เพราะฉันทนรับความกดดันไม่ไหว" ธามยอมรับ "ฉันรับไม่ได้ที่เห็นพ่อต้องลำบากใจ และฉันก็ไม่อยากให้แม่ของเธอต้องรู้สึกไม่ดีกับครอบครัวของเรา" ธามเล่าถึงช่วงเวลาที่เขาต้องเผชิญกับความยากลำบากหลังจากต้องออกมาอยู่กับคุณย่าเพียงลำพัง เขาต้องเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตนเอง และค่อยๆ สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมา "ฉันไม่ได้มีเจตนาจะขโมยอะไรไปจากเธอเลยนะมินตรา" ธามกล่าว "ทุกอย่างที่ฉันมี ฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง" มินตรานั่งนิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอพยายามประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดที่ธามเล่า "แล้วเรื่องโรงแรม..." มินตราเอ่ยถามเสียงแผ่ว "โรงแรมที่เธอเห็นอยู่ทุกวันนี้ ฉันสร้างมันขึ้นมาเองทั้งหมด" ธามตอบ "ฉันไม่เคยคิดจะแย่งชิงอะไรจากใคร" พราวรุ้งมองธาม เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดในอดีตที่เขามี แต่ก็ภูมิใจในความเข้มแข็งของเขา "แล้วทำไมพี่ธามถึงไม่เคยกลับมาหาฉันเลย!" มินตราถาม "ฉันกลัว" ธามยอมรับตรงๆ "ฉันกลัวว่าถ้ากลับมา ฉันจะยิ่งทำให้สถานการณ์มันแย่ลงไปอีก และฉันก็ไม่อยากเห็นเธอต้องมารับรู้เรื่องราวที่น่าอึดอัดแบบนี้" "แต่พี่ธามก็ทำให้หนูรู้สึกว่าพี่ไม่แคร์หนูเลย!" มินตรากล่าวหา "หนูคิดว่าพี่ทิ้งหนูไป" "ฉันขอโทษนะมินตรา" ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ฉันแคร์เธอเสมอ แต่ฉันไม่รู้จะแสดงออกอย่างไร" บรรยากาศในห้องค่อยๆ ผ่อนคลายลง มินตราดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจเรื่องราวมากขึ้น "ที่แท้... เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง" มินตราพึมพำ "ใช่" ธามพยักหน้า "ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจฉันนะ" มินตราเงยหน้าขึ้นมองธาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความเสียใจ ความเข้าใจ และความขมขื่น "ฉัน... ฉันขอโทษที่เข้าใจพี่ผิดมาตลอด" มินตรากล่าวเสียงสั่น "ฉันคิดว่าพี่เป็นคนเลวมาตลอด" ธามยิ้มบางๆ "ไม่เป็นไรนะมินตรา ฉันเข้าใจ" "แล้วเรื่องของคุณพราวรุ้ง..." มินตราหันมามองพราวรุ้ง "เธอ... เธอรักพี่ธามจริงๆ ใช่ไหม" พราวรุ้งพยักหน้า "ค่ะ หนูรักคุณธามจริงๆ ค่ะ" มินตรามองพราวรุ้งด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง "ดีแล้วค่ะ... ฉันดีใจที่พี่ธามเจอคนที่รักเขาจริงๆ" ธามมองพราวรุ้งด้วยความซาบซึ้งใจ เขาไม่คาดคิดว่าการเปิดใจในครั้งนี้จะนำมาซึ่งความเข้าใจ "ฉันขอสัญญานะ" ธามกล่าว "ว่าจะดูแลมินตราให้ดีที่สุด และจะดูแลคุณพราวรุ้งให้ดีที่สุดเช่นกัน" มินตราพยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉันเชื่อใจพี่" การเผชิญหน้าในครั้งนี้อาจจะไม่ได้ทำให้ความบาดหมางทั้งหมดหายไปในทันที แต่ก็เป็นก้าวสำคัญที่จะนำไปสู่การเยียวยาและความเข้าใจระหว่างพี่น้องที่พลัดพรากจากกันไปนาน