"ขอบคุณนะครับ" ธามพูดต่อ "ที่ทำให้ผมหลับสบาย" พราวรุ้งยิ้มบางๆ "ก็ไม่เชิงค่ะ หนูแค่ดีใจที่ได้เห็นคุณธามพักผ่อนอย่างเต็มที่" "ผมรู้สึกดีจริงๆ นะพราวรุ้ง" ธามเดินเข้ามาใกล้เธอ วางมือลงบนไหล่ของเธอเบาๆ "หลังจากเรื่องวุ่นวายที่คฤหาสน์ ผมไม่คิดว่าจะหาความสงบสุขเจอได้อีก" "ความสงบสุขอยู่ที่ใจค่ะคุณธาม" พราวรุ้งเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอสะท้อนแสงแดดยามเช้า "ถ้าเราปล่อยวางอดีตและกล้าที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า" ธามพยักหน้าเห็นด้วย "คุณสอนอะไรผมเยอะเลยนะพราวรุ้ง" "หนูก็แค่พูดในสิ่งที่หนูคิดและรู้สึกค่ะ" พราวรุ้งตอบ "หนูเชื่อว่าทุกคนมีสิทธิ์ที่จะมีความสุข และมีความรักที่ดี" "แล้วความรักที่ดีของคุณเป็นแบบไหนล่ะ" ธามถาม น้ำเสียงอ่อนโยน พราวรุ้งนิ่งไปครู่หนึ่ง คิดถึงคำถามนั้น "ความรักที่ดี... คือความรักที่ทำให้เราอยากเป็นคนที่ดีขึ้นค่ะ ทำให้เรากล้าที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง แม้จะยากลำบากแค่ไหนก็ตาม" "แล้วถ้าความรักนั้นต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดล่ะ" ธามถามต่อ สายตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ความเจ็บปวดก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตค่ะคุณธาม" พราวรุ้งตอบอย่างมั่นคง "แต่ถ้าเราผ่านมันไปได้ เราจะแข็งแกร่งขึ้น และความรักก็จะมีความหมายมากขึ้น" "คุณพร้อมที่จะผ่านมันไปกับผมหรือเปล่าพราวรุ้ง" ธามถาม มือของเขากุมมือของเธอไว้แน่น พราวรุ้งมองมือของเขาที่ประสานกับมือของเธอ "หนู... หนูไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรค่ะ" เธอพูดอย่างตะกุกตะกัก "แต่หนูอยากลองค่ะ อยากลองให้ถึงที่สุด" "ดีครับ" ธามยิ้ม "ผมเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้ด้วยกัน" ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้เสียงคลื่นทะเลขับกล่อมบรรยากาศรอบกาย ความเงียบสงัดนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ความหวัง ความกลัว และความรักที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างมั่นคง "คุณธามคะ" พราวรุ้งเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "หลังจากนี้ เราจะทำอย่างไรกันต่อคะ" ธามปล่อยมือของเธอ แต่ยังคงยืนเคียงข้าง "ผมคิดว่าเราควรจะจัดการเรื่องที่คฤหาสน์ให้เรียบร้อยก่อน" "เรื่องมรดกของคุณแม่สินะคะ" พราวรุ้งถาม "ใช่ครับ" ธามตอบ "ผมอยากจะสะสางทุกอย่างให้จบสิ้น เพื่อที่เราจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างเต็มที่" "แล้วเรื่องของคุณป้าอรุณล่ะคะ" พราวรุ้งถามอย่างกังวล "ผมจะจัดการเองครับ" ธามตอบ น้ำเสียงหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณอีกแล้ว" "ขอบคุณค่ะ" พราวรุ้งกล่าว "หนูรู้สึกสบายใจขึ้นมากเลยค่ะ" "คุณพักผ่อนที่นี่ไปก่อนนะพราวรุ้ง" ธามกล่าว "ผมจะไปคุยกับทนายความเกี่ยวกับเรื่องเอกสารต่างๆ" "ค่ะ" พราวรุ้งตอบ "แล้ว... คุณธามจะกลับมาเมื่อไหร่คะ" "ผมจะรีบกลับมาครับ" ธามตอบ "ผมสัญญา" ธามมองหน้าพราวรุ้งอีกครั้ง ยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้พราวรุ้งยืนอยู่ตามลำพังกับวิวทะเลอันงดงาม เธอสูดลมหายใจลึกๆ รู้สึกถึงความหวังที่กลับมาอีกครั้ง หลายวันต่อมา ธามกลับมาพร้อมกับข่าวคราวที่ทำให้พราวรุ้งใจเต้นแรง "พราวรุ้ง" ธามเรียกเธอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ผมจัดการเรื่องทุกอย่างที่คฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว" "จริงเหรอคะคุณธาม" พราวรุ้งถามด้วยความดีใจ "แล้ว... แล้วเรื่องของคุณป้าอรุณล่ะคะ" "คุณป้าอรุณ... ยอมรับผิดแล้วครับ" ธามเล่า "ผมได้คุยกับท่าน และท่านก็ขอโทษในทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำลงไป" "หนูดีใจจังเลยค่ะ" พราวรุ้งกล่าว "หนูไม่เคยอยากให้ใครต้องเจ็บปวดเลยค่ะ" "ผมรู้ครับ" ธามยิ้ม "และผมก็ภูมิใจในตัวคุณมากนะพราวรุ้ง" "คุณธามคะ" พราวรุ้งถามด้วยความสงสัย "แล้วมรดกของคุณแม่ล่ะคะ" "เป็นของคุณครับ" ธามตอบ "ผมได้โอนทุกอย่างให้เป็นชื่อของคุณเรียบร้อยแล้ว" "อะไรนะคะ" พราวรุ้งอุทานอย่างตกใจ "คุณธามคะ ทำไมถึงทำแบบนี้คะ" "ผมทำเพื่อคุณ" ธามตอบ "และเพื่อความสบายใจของผมด้วย" "แต่ว่า..." พราวรุ้งยังคงอึ้ง "ไม่มีแต่ครับพราวรุ้ง" ธามส่ายหน้า "คุณคือคนที่ผมรัก และผมอยากจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับคุณ" "แต่หนู..." พราวรุ้งพยายามจะพูด "ผมรู้ว่าคุณอาจจะรู้สึกไม่สบายใจ" ธามพูดต่อ "แต่ผมอยากให้คุณรับไว้ เพื่อที่เราจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันอย่างไม่ต้องกังวลอะไรอีก" พราวรุ้งมองธามด้วยความซาบซึ้ง น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "ขอบคุณค่ะคุณธาม" เธอพูดเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณจริงๆ ค่ะ" "ผมรักคุณนะพราวรุ้ง" ธามกล่าว ก่อนจะโน้มตัวลงไปจุมพิตเธออย่างอ่อนโยน การจุมพิตนั้นเต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และคำมั่นสัญญาที่จะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป ความเจ็บปวดในอดีตค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความหวังและความสุขที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น