หลังจากที่ธามพาพราวรุ้งไปทำความรู้จักกับทีมงานที่สยาม โอลิมปิก สตูดิโอแล้ว เธอก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตอย่างแท้จริง โลกที่เธอเคยรู้จักกำลังถูกแทนที่ด้วยโลกใหม่ที่เต็มไปด้วยแสงสี ความหรูหรา และการแสดงบทบาทที่ต้องสวมใส่ตลอดเวลา "คุณแอนนี่จะคอยให้คำแนะนำคุณในทุกเรื่องนะคะ" ธามกล่าวเสริมเมื่อเห็นแววตาที่ยังคงประหม่าเล็กน้อยของพราวรุ้ง "ตั้งแต่เรื่องการพูดจา การวางตัว ไปจนถึงการใช้ชีวิตประจำวัน เธอคือคนที่ทำให้ 'คุณนายพราวรุ้ง' คนใหม่ของคุณสมบูรณ์แบบที่สุด" พราวรุ้งพยักหน้ารับ พลางเหลือบมองคุณแอนนี่ที่ยืนยิ้มให้อย่างเป็นมิตร "หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" เธอบอกกับธาม "หนูอยากให้คุณธามภูมิใจในตัวหนู" ธามยิ้มมุมปาก "ผมเชื่อมั่นในตัวคุณอยู่แล้ว" เขาตอบ ก่อนจะหันไปทางคุณแอนนี่ "ผมฝากคุณแอนนี่ด้วยนะครับ ดูแลเธอให้ดีที่สุด" "ไม่ต้องห่วงค่ะคุณธาม" คุณแอนนี่รับคำมั่น "ดิฉันจะทำให้คุณพราวเป็นที่รักของทุกคนค่ะ" วันต่อๆ มา พราวรุ้งก็เริ่มเข้าสู่กระบวนการฝึกฝนอย่างเข้มข้น คุณแอนนี่ได้เตรียมตารางชีวิตใหม่ให้กับเธออย่างละเอียด ทุกกิจกรรม ทุกการเคลื่อนไหว ทุกคำพูด ล้วนถูกวางแผนมาอย่างดี เพื่อสร้างภาพลักษณ์ของภรรยาเจ้าของโรงแรมที่สง่างาม เพียบพร้อม และมีเสน่ห์ "คุณพราวคะ เวลาที่คุณอยู่ต่อหน้าคนอื่น คุณต้องจำไว้เสมอว่าคุณคือใคร" คุณแอนนี่อธิบายขณะช่วยจัดชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเข้ารูปให้พราวรุ้ง "คุณคือภรรยาของท่านประธานธาม ผู้บริหารโรงแรมหรู และคุณต้องแสดงออกให้สมกับตำแหน่งนั้น" "แต่บางครั้งหนูก็รู้สึกอึดอัดนะคะ" พราวรุ้งเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา "เหมือนถูกจำกัดอิสรภาพ" คุณแอนนี่หยุดมือที่กำลังจัดปกเสื้อให้เธอ หันมามองพราวรุ้งด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง "ดิฉันเข้าใจค่ะว่ามันอาจจะรู้สึกแบบนั้นในช่วงแรก" เธอพูด "แต่ลองคิดดูนะคะ นี่คือโอกาสที่คุณจะได้สัมผัสกับโลกที่คุณไม่เคยคิดว่าจะได้เข้ามา และที่สำคัญที่สุด คือการที่คุณกำลังช่วยเหลือคุณธามในเรื่องที่สำคัญมากๆ" "หนูรู้ค่ะ" พราวรุ้งพยักหน้า "หนูแค่... บางครั้งมันก็เหนื่อย" "ไม่เป็นไรค่ะ" คุณแอนนี่ยิ้ม "ทุกคนก็เคยรู้สึกแบบนี้ทั้งนั้นแหละค่ะ" เธอวางมือลงบนไหล่ของพราวรุ้ง "แต่คุณมีพลังมากกว่าที่คุณคิดนะคะ คุณพราว คุณมีความสง่างามโดยธรรมชาติ แค่ปรับเปลี่ยนเล็กน้อย ก็สามารถเปล่งประกายได้อย่างไม่มีใครเทียบ" การฝึกฝนไม่ได้มีแค่เรื่องการแต่งกายและบุคลิกภาพเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการเรียนรู้เรื่องธุรกิจโรงแรม ศัพท์เทคนิคต่างๆ และบุคคลสำคัญในแวดวงสังคม "คุณต้องรู้ว่าใครคือใคร และควรจะปฏิบัติตัวอย่างไรกับแต่ละคน" คุณแอนนี่กล่าว ขณะเปิดแฟ้มประวัติแขก VIP ที่จะมาร่วมงานเลี้ยงพิเศษในอีกไม่กี่วันข้างหน้า "แขกคนนี้เป็นนักลงทุนรายใหญ่ที่สำคัญต่อโครงการขยายสาขาของเรา คุณต้องสร้างความประทับใจให้เขาให้ได้" พราวรุ้งตั้งใจฟังและจดบันทึกทุกอย่าง เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกผลักดันให้ก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมๆ ไปเรื่อยๆ "แล้วถ้าหนูทำอะไรผิดพลาดไปล่ะคะ" เธอถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่ต้องกังวลค่ะ" คุณแอนนี่ตอบ "ถ้าคุณไม่แน่ใจอะไร หรือกำลังจะทำอะไรที่รู้สึกว่าอาจจะผิดพลาด แค่ขอความช่วยเหลือจากดิฉัน หรือทีมงานของเราได้เสมอ เราอยู่ที่นี่เพื่อสนับสนุนคุณ" ในระหว่างนั้น ธามก็คอยสังเกตการณ์ความคืบหน้าของพราวรุ้งอยู่เสมอ เขาแวะมาหาเธอที่สตูดิโอเป็นครั้งคราว พร้อมกับนำของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้เสมอ "เป็นไงบ้าง วันนี้เหนื่อยไหม" เขาถาม พราวรุ้งขณะที่เธอกำลังซ้อมบทพูดกับคุณแอนนี่ "ก็... นิดหน่อยค่ะ" พราวรุ้งตอบ พลางลุกขึ้นยืน "แต่หนูทำได้ค่ะ" ธามยิ้ม "ผมเห็นนะ คุณพัฒนาไปมากจริงๆ" เขาเดินเข้าไปใกล้ "คุณแอนนี่เก่งมากจริงๆ ที่สามารถปั้นคุณให้เป็น 'คุณนายพราวรุ้ง' ได้เร็วขนาดนี้" คุณแอนนี่ยิ้มรับคำชม "คุณพราวเองก็เก่งมากค่ะที่ปรับตัวได้เร็วขนาดนี้" "หนูพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" พราวรุ้งบอก "หนูอยากให้คุณธามภูมิใจ" "ผมภูมิใจอยู่แล้ว" ธามพูดขณะที่สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของพราวรุ้ง "คุณทำได้ดีมากจริงๆ" ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของพราวรุ้งเมื่อได้ยินคำชมนั้น เธอมองตอบธามด้วยสายตาที่สื่อถึงความขอบคุณและความตั้งใจ "หนูจะทำให้เต็มที่ค่ะ" อีกด้านหนึ่ง คุณหญิงอรทัยก็คอยให้กำลังใจพราวรุ้งอยู่เสมอ เธอโทรศัพท์มาหาพราวรุ้งสัปดาห์ละสองถึงสามครั้ง เพื่อสอบถามสารทุกข์สุกดิบ และให้คำแนะนำเกี่ยวกับธรรมเนียมปฏิบัติในแวดวงสังคมชั้นสูง "น้องพราวคะ จำไว้นะว่าเวลาไปงานสังคม อย่าคุยโวโอ้อวดอะไรเกินตัว" คุณหญิงอรทัยแนะนำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ให้เน้นการรับฟังมากกว่าการพูด และแสดงความสนใจในตัวผู้อื่น แค่นี้ก็จะทำให้ทุกคนประทับใจในตัวเราแล้วค่ะ" "ค่ะ คุณหญิง" พราวรุ้งรับฟังอย่างตั้งใจ "หนูจะจำไว้ค่ะ" "ดีมากค่ะ" คุณหญิงอรทัยเอ่ยชม "น้องพราวเป็นเด็กที่น่ารักและฉลาดจริงๆ ค่ะ พี่มั่นใจว่าน้องจะต้องทำได้ดีแน่ๆ" คำพูดให้กำลังใจของคุณหญิงอรทัยทำให้พราวรุ้งรู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น เธอรู้ดีว่าการแสดงบทบาทนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อมีคนที่คอยสนับสนุนและเชื่อมั่นในตัวเธอเช่นนี้ เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกความท้าทาย คืนหนึ่ง ขณะที่พราวรุ้งกำลังทบทวนข้อมูลเกี่ยวกับแขกที่จะมาร่วมงานเลี้ยง เธอก็เหลือบไปเห็นรูปภาพในกรอบรูปบนโต๊ะทำงาน เป็นรูปของธามกับครอบครัว พ่อแม่ที่ดูใจดี และคุณหญิงอรทัยที่ยิ้มแย้ม พราวรุ้งหยุดมองรูปนั้นเนิ่นนาน ภาพเหล่านั้นสะท้อนให้เห็นถึงความอบอุ่นของครอบครัวที่เธอเองก็โหยหามาตลอด "ครอบครัวของคุณธามดูอบอุ่นจังนะคะ" เธอเอ่ยขึ้นลอยๆ เมื่อธามเดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอพอดี ธามหันมามองตามสายตาของเธอ "ใช่ครับ ครอบครัวผมเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผม" เขาเดินเข้ามาใกล้ "คุณไม่เคยมีครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้ใช่ไหม" พราวรุ้งชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ก็... ไม่เชิงค่ะ" เธอตอบเลี่ยงๆ "แต่หนูมีความสุขกับสิ่งที่หนูมีค่ะ" ธามมองเข้าไปในดวงตาของพราวรุ้ง นานพอที่จะเห็นความเศร้าบางๆ ที่ซ่อนอยู่ "ผมรู้ว่าคุณผ่านอะไรมาเยอะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "แต่ตอนนี้ คุณมีผม มีครอบครัวของผม และมีโอกาสที่จะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นของคุณเอง" คำพูดของธามทำให้หัวใจของพราวรุ้งเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอเงยหน้ามองเขา ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจอย่างช้าๆ ความรู้สึกที่มากกว่าคำว่า "ภรรยาทดลอง"