สายลมเย็นยะเยือกพัดโชยมาต้องใบหน้าของอรินดาจนรู้สึกเสียวซ่า ดวงตาคมกริบสีนิลของเขาจับจ้องมาที่เธอราวกับจะแผดเผาให้มอดไหม้ไปเสียตรงนั้น ร่างสูงสง่าภายใต้สูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีตยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ ชายคนนี้คือ ภาคิน ชายหนุ่มผู้เป็นที่หมายปองของสาวๆ ทั่วเมือง แต่สำหรับอรินดาแล้ว เขาคือภาพสะท้อนของความเยียบเย็นที่เธอไม่อยากเข้าใกล้แม้แต่น้อย "นั่งสิ คุณอรินดา" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น ราวกับระฆังที่ตีบอกเวลาแห่งหายนะ ทุกคำพูดของเขาเต็มไปด้วยอำนาจและความเฉยชา จนเธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานโอ่อ่าแห่งนี้ อรินดากลืนน้ำลายเหนียวหนืด พยายามรวบรวมสติ เธอเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานของภาคินได้ไม่นานนักหลังจากที่เขาเรียกเธอมาพบด้วยเหตุผลบางอย่างที่ยังคงเป็นปริศนา ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด เขาผายมือไปยังเก้าอี้หนังตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงานไม้สักโบราณ "ขอบคุณค่ะ คุณภาคิน" เธอตอบรับเสียงเบา พลางค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างเก้ๆ กังๆ ความประหม่าตีรวนไปทั่วร่าง เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมภาคินถึงอยากพบเธอเป็นพิเศษ ทั้งๆ ที่ไม่เคยมีเรื่องต้องติดต่อกันมาก่อน ภาคินนั่งลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ของเขา สายตาคู่เดิมยังคงจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา รอยยิ้มบางเบาที่ดูเหมือนจะไม่มีอยู่จริงปรากฏขึ้นที่มุมปาก "คุณคงสงสัยว่าผมเรียกคุณมาทำไม" อรินดาพยักหน้าเบาๆ "ค่ะ นิดหน่อย" "ผมต้องการข้อตกลงบางอย่างกับคุณ" เขาพูดขึ้นตรงๆ ไม่มีการอารัมภบทใดๆ "ข้อตกลง?" อรินดาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ "เรื่องอะไรคะ" ภาคินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ กับที่วางแขน "ผมต้องการแต่งงานกับคุณ" คำพูดนั้นเหมือนฟ้าร้องกลางแดดจัด ทำเอาอรินดาถึงกับอึ้ง ตาเบิกกว้างมองเขาอย่างไม่เชื่อหู "แต่งงาน? คุณภาคินพูดเล่นใช่ไหมคะ" "ผมไม่เคยพูดเล่นเรื่องสำคัญ" เขาตอบเรียบๆ สีหน้ายังคงสงบนิ่ง แต่แววตาของเขากลับคมกล้าขึ้น "ผมจริงจัง" อรินดาหัวเราะแหละแห้งๆ "แต่... แต่เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยนะคะ คุณภาคิน" "เราจะรู้จักกันหลังจากแต่งงาน" เขาตอบราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติธรรมดา "ผมมีเหตุผลที่ต้องแต่งงาน และผมคิดว่าคุณคือคนที่เหมาะสมที่สุด" "เหมาะสมที่สุด? ในฐานะอะไรคะ" น้ำเสียงของอรินดาเริ่มสั่นเครือ เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงเข้าไปในเกมที่เธอไม่เข้าใจ "ในฐานะภรรยา" ภาคินตอบเสียงหนักแน่น "ภรรยาที่อยู่เคียงข้างผม" อรินดาปัดผมที่ปรกหน้าออกไปอย่างหงุดหงิด "แต่ฉัน... ฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ คุณภาคิน คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่" "ผมต้องการทายาท" เขาพูดต่ออย่างไม่ใยดี "และผมต้องการการแต่งงานที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกผูกพัน เพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้" "ไร้ซึ่งอารมณ์?" อรินดาทวนคำด้วยความไม่เข้าใจ "คุณหมายความว่ายังไงคะ" "หมายความว่า เราจะแต่งงานกัน อยู่ด้วยกัน สร้างครอบครัวตามกรอบที่สังคมยอมรับ แต่เราจะไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของกันและกัน เราจะมีอิสระของเรา ในขณะเดียวกันก็รักษาภาพลักษณ์ของความเป็นสามีภรรยา" เขาอธิบายอย่างใจเย็น "คุณจะได้รับสิ่งที่คุณต้องการ และผมก็จะได้รับสิ่งที่ผมต้องการ" "แล้วสิ่งที่ฉันต้องการคืออะไรคะ" อรินดาถามอย่างไม่แน่ใจ "เงิน" ภาคินตอบสั้นๆ "จำนวนมากพอที่จะทำให้คุณไม่ต้องกังวลเรื่องค่ารักษาพยาบาลของแม่คุณอีกต่อไป และทำให้คุณมีชีวิตที่ดีขึ้น" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอรินดากระตุกวูบ เธอมองภาคินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความจริงที่ว่าเขาดูเหมือนจะรู้เรื่องเกี่ยวกับสถานะทางการเงินและปัญหาของเธอ ทำให้เธอทั้งตกใจและประหลาดใจ "คุณรู้เรื่องแม่ของฉันได้ยังไงคะ" เธอถามเสียงสั่น "ผมมีวิธีการสืบหาข้อมูล" เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ "ผมรู้ว่าแม่ของคุณป่วยหนัก และค่ารักษาพยาบาลนั้นสูงลิ่ว ผมสามารถจัดการเรื่องนี้ให้คุณได้ทั้งหมด" อรินดาก้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่วางประสานกันอยู่บนตัก เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นให้ต้องตัดสินใจเรื่องสำคัญ โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังจะตกลงกับอะไรกันแน่ "แต่... แต่งงานมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะคะ" เธอพยายามหาทางต่อรอง "มันคือการผูกมัดชีวิตคนสองคน" "ผมรู้" ภาคินยอมรับ "แต่ข้อตกลงนี้มีเงื่อนไขที่ชัดเจน ไม่มีพันธนาการทางอารมณ์ เราจะทำหน้าที่ของสามีภรรยาให้ดีที่สุดในสายตาคนอื่น แต่ในความเป็นจริง เราต่างคนต่างอยู่" "คุณแน่ใจเหรอคะว่าคุณจะทำได้?" อรินดาถามอย่างไม่มั่นใจ "ความรู้สึกมันไม่ใช่สิ่งที่เราจะควบคุมได้ง่ายๆ นะคะ" "ผมควบคุมมันได้" เขาตอบอย่างมั่นใจ "ผมไม่เคยปล่อยให้ความรู้สึกมามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของผม" อรินดาเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความแน่วแน่และเย็นชาจนน่าใจหาย เธอสัมผัสได้ถึงกำแพงที่มองไม่เห็นที่เขาสร้างขึ้นมาล้อมรอบตัวเอง "แล้วถ้าฉันไม่ตกลงล่ะคะ" เธอถามอย่างท้าทาย ภาคินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "คุณไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้วใช่ไหมล่ะ" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในใจของอรินดา เธอรู้ว่าเขากำลังพูดความจริง แม่ของเธอต้องการการรักษาที่ทันสมัยและมีค่าใช้จ่ายสูง เธอไม่มีทางหาเงินจำนวนนั้นมาได้ด้วยตัวเอง การแต่งงานกับภาคินอาจเป็นทางออกเดียวที่เธอมี "ฉันขอเวลาคิดได้ไหมคะ" เธอเอ่ยปากขอ "ได้" ภาคินตอบรับ "แต่ผมหวังว่าคุณจะคิดให้รอบคอบ ข้อเสนอของผมมีกำหนดเวลา" อรินดาพยักหน้า เธอรู้ว่าเวลาของเธอเหลือน้อยลงทุกที ความรู้สึกหนักอึ้งประดังประเดเข้ามาในหัวใจ เธอไม่แน่ใจว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำพาเธอไปสู่ความสุขหรือความทุกข์กันแน่ "ถ้าคุณตกลง" ภาคินพูดต่อ "ผมจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้ ไม่ว่าจะเป็นพิธีแต่งงานที่เรียบง่าย การย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังเดียวกับผม และแน่นอน เรื่องค่ารักษาพยาบาลของแม่คุณ" "แล้ว... แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างคะ" อรินดาถามเสียงแผ่ว "ทำตัวเป็นภรรยาที่ดี ในสายตาของคนอื่น" เขาตอบ "ทำหน้าที่ของคุณให้สมบูรณ์แบบ และผมก็จะทำหน้าที่ของผม" อรินดาหลับตาลง พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ภาพใบหน้าของแม่ที่อ่อนแอและรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังปรากฏขึ้นในความคิด เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ "ฉัน... ฉันจะตอบคุณพรุ่งนี้ค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ภาคินพยักหน้ารับ "ผมจะรอคำตอบของคุณ" อรินดาลุกขึ้นยืน รู้สึกเหมือนขาทั้งสองข้างไม่มีแรง เธอโค้งคำนับเขาเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องทำงานของเขาไป ทิ้งให้ภาคินนั่งอยู่เพียงลำพังในความเงียบอันเยือกเย็นของห้องทำงานนั้น