อรุณสวัสดิ์ค่ะ อรินดาเอ่ยทักทายเสียงเนือยๆ ความคิดของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับความสับสนวุ่นวายในใจ การค้นพบเรื่องของนที ทำลายความเชื่อมั่นที่เธอเคยมีต่อครอบครัวจนหมดสิ้น "อรุณสวัสดิ์" ภาคินเงยหน้าขึ้นยิ้ม ดวงตาของเขาสะท้อนแววอ่อนโยนที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นเสมอ "นอนหลับสบายดีไหม?" "ก็...พอได้ค่ะ" อรินดาตอบ พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกตัว ความรู้สึกผิดเกาะกินใจเธอมาตลอดทั้งคืน เธอรู้ว่าเธอควรจะเล่าเรื่องที่เจอให้ภาคินฟัง แต่คำพูดมันติดอยู่ที่ปลายลิ้นราวกับถูกพันธนาการไว้ "คุณภาคินคะ" "ครับ?" ภาคินวางแท็บเล็ตลง หันมาให้ความสนใจกับเธอเต็มที่ แววตาฉายแววเป็นห่วง "ฉัน...ฉันมีเรื่องอยากจะเล่าให้คุณฟัง" อรินดาหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "เกี่ยวกับเรื่องของพ่อกับแม่ฉัน..." ภาคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "มีอะไรรึเปล่า? ดูเหมือนคุณจะไม่สบายใจ" "มัน...มันซับซ้อนค่ะ" อรินดาพยักหน้าช้าๆ "เมื่อวานนี้ตอนที่ฉันไปสำรวจห้องเก็บของเก่า ฉันเจอ...ฉันเจอเอกสารบางอย่าง" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง มองหน้าภาคินเพื่อประเมินปฏิกิริยา "มันเป็นเอกสารเกี่ยวกับ...เกี่ยวกับลูกอีกคนหนึ่งของพ่อฉัน" สีหน้าของภาคินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้ "ลูกอีกคน? คุณหมายถึงใคร?" "เขาชื่อ นที ค่ะ" อรินดาเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "พ่อมีลูกชายอีกคนกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ซึ่งก็คือ...คุณน้าอรวรรณ" ภาคินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้นกว่าเดิม "คุณแน่ใจหรือ?" "แน่ใจค่ะ" อรินดาตอบเสียงหนักแน่น "มีทั้งสูติบัตร เอกสารรับรองบุตร...แล้วก็จดหมายของแม่ฉันเขียนถึงพ่อ" เธอเล่าถึงเนื้อหาในจดหมายที่แม่ของเธอตัดพ้อถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน และการตัดสินใจที่จะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ "แม่ฉัน...แม่ฉันรู้เรื่องนี้มาตลอด แต่ท่านเลือกที่จะไม่บอกฉัน" ความเจ็บปวดฉายชัดในดวงตาของอรินดา "ฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ ทำไมถึงต้องปิดบังฉันขนาดนี้? ทำไมฉันถึงไม่รู้ว่าฉันมีน้องชาย?" ภาคินเอื้อมมือมาวางทาบบนมือของเธออย่างแผ่วเบา "ผมเข้าใจว่าคุณคงรู้สึกสับสนและเสียใจมาก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่อ่อนโยนกว่าปกติ "เรื่องนี้มันคงหนักหนาสำหรับคุณจริงๆ" "หนักมากค่ะ" อรินดาพยักหน้า น้ำตาคลอหน่วย "มันเหมือนกับว่าทุกอย่างที่ฉันเคยเชื่อมาตลอดมันพังทลายลง ฉันไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกยังไง หรือจะเชื่อใจใครได้อีก" "คุณเชื่อใจผมได้เสมอ" ภาคินบีบมือเธอเบาๆ "ผมอยู่ตรงนี้เสมอ" อรินดาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความไม่แน่ใจ "แล้ว...แล้วเรื่องของคุณน้าอรวรรณล่ะคะ? ท่านมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไง? แล้วทำไมพ่อถึงยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้น?" "ผมคิดว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" ภาคินกล่าว "และผมคิดว่าเราควรจะหาข้อมูลเพิ่มเติมก่อนที่จะสรุปอะไร" "แต่ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน" อรินดาถอนหายใจ "ฉันรู้สึกเหมือนกำลังหลงทาง" "ผมจะช่วยคุณ" ภาคินกล่าวอย่างหนักแน่น "เราจะค่อยๆ คลี่คลายปมนี้ไปด้วยกัน" เขาเลื่อนสายตาไปที่เอกสารที่อรินดานำติดตัวมาด้วย "คุณจำอะไรเกี่ยวกับ 'ต้นกล้า' ได้อีกบ้าง? นอกจากชื่อ?" "ต้นกล้า..." อรินดาทวนชื่อนั้น "ฉันจำได้แค่ว่าตอนเด็กๆ พ่อชอบพูดถึงต้นไม้ต้นหนึ่งที่ท่านปลูกไว้ แล้วท่านก็บอกว่ามันเหมือนกับ 'ความหวัง' ของท่าน...ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะมีความหมายอะไรไปมากกว่านั้น" "บางที 'ต้นกล้า' อาจจะไม่ใช่แค่ชื่อต้นไม้" ภาคินกล่าว "แต่เป็นชื่อรหัส หรือชื่อเล่นของใครบางคน" "คุณหมายถึง...นที?" อรินดาถาม พลางขมวดคิ้ว "อาจจะเป็นไปได้" ภาคินพยักหน้า "หรืออาจจะเป็นใครอีกคนก็ได้ที่เรายังไม่รู้" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ผมจะลองตรวจสอบประวัติการติดต่อของพ่อคุณดูอีกครั้ง ว่ามีชื่อ 'ต้นกล้า' ปรากฏอยู่ในบันทึกอะไรบ้าง" "คุณภาคิน...ขอบคุณนะคะ" อรินดาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันรู้สึกดีขึ้นมากที่คุณอยู่ตรงนี้" "ไม่เป็นไร" ภาคินยิ้มบางๆ "เราคือคู่ชีวิตกันไม่ใช่เหรอ? เรื่องของคุณ ก็คือเรื่องของผม" บทสนทนาของทั้งคู่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู "ขออนุญาตครับคุณภาคิน คุณอรินดา" เสียงของพนักงานโรงแรมดังขึ้น "เข้ามาได้" ภาคินขานรับ พนักงานคนนั้นก้าวเข้ามาพร้อมกับถาดที่วางอาหารเช้าไว้ "ผมนำอาหารเช้ามาเสิร์ฟตามที่คุณภาคินสั่งไว้ครับ" "ขอบคุณมาก" ภาคินกล่าว พนักงานวางถาดอาหารลงแล้วรีบถอยออกไป "ฉันยังไม่มีอารมณ์จะทานอะไรเลยค่ะ" อรินดาเอ่ยขึ้น "ไม่เป็นไร ค่อยๆ ทาน" ภาคินหยิบขนมปังปิ้งชิ้นหนึ่งยื่นให้เธอ "ทานสักหน่อยเถอะ คุณต้องใช้พลังงาน" อรินดารับมาอย่างจำใจ กัดเข้าไปเพียงเล็กน้อย รสชาติอาหารไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกหนักอึ้งในใจของเธอดีขึ้นเลย เธอรู้ดีว่าเรื่องราวที่กำลังเปิดเผยนี้ กำลังจะนำพาเธอไปสู่การเผชิญหน้าครั้งสำคัญ ไม่ใช่แค่กับความจริงที่ซ่อนเร้นของครอบครัว แต่ยังรวมถึงความรู้สึกที่ซับซ้อนในใจของเธอที่มีต่อภาคินด้วย "คุณภาคินคะ" อรินดาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง หลังจากเงียบไปนาน "เรื่องที่เรา...เรื่องระหว่างเรา" ภาคินหันมามองเธอ เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม "ฉัน...ฉันไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป" อรินดาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ตอนนี้ฉันสับสนไปหมดทุกอย่าง" "ผมเข้าใจ" ภาคินตอบ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมก็ยังคงอยู่ที่นี่" เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ข้อตกลงของเรา...มันยังคงอยู่" อรินดารู้ดีว่าภาคินกำลังพูดถึงอะไร ข้อตกลงที่เริ่มต้นจากการแต่งงานปลอมๆ เพื่อผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่าย แต่บัดนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับพัฒนาไปไกลกว่านั้น ความรู้สึกที่แท้จริงเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของเธอ ราวกับดอกไม้ที่ค่อยๆ ผลิบานในดินแดนอันแห้งแล้ง "ฉันรู้ค่ะ" อรินดาตอบ พลางหลบสายตาของเขา "แต่ตอนนี้...ฉันขอเวลาหน่อยนะคะ" "ได้เสมอ" ภาคินกล่าว "คุณต้องการเวลาเท่าไหร่ ผมก็จะให้" อรินดาพยักหน้า รู้สึกขอบคุณในความอดทนและเข้าใจของเขา แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็ยังคงรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ยากจะต้านทานระหว่างพวกเขาทั้งสองคน ราวกับว่าโชคชะตาได้ถักทอสายใยบางๆ ที่มองไม่เห็น แต่แข็งแกร่ง ให้ผูกพันหัวใจของพวกเขาไว้ด้วยกันอย่างแนบแน่น