แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้องใต้หลังคา สร้างบรรยากาศอบอุ่นและผ่อนคลาย อัญมณีและเขาต่างนั่งเคียงข้างกัน กำลังใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านสมุดบันทึกเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวความทรงจำในอดีต "คุณจำได้ไหม" เขาถาม พลางหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา "ว่าเราเคยไปเที่ยวทะเลด้วยกันครั้งแรก" อัญมณีพยักหน้า "จำได้สิคะ ตอนนั้นคุณพาฉันไปดูพระอาทิตย์ตกดินที่หาดทรายขาว" "ผมยังจำได้เลย" เขาหัวเราะเบาๆ "คุณตื่นเต้นมากตอนที่เห็นคลื่นซัดเข้าหาฝั่ง" "ก็มันสวยจริงๆ นี่คะ" เธอตอบ "ตอนนั้นฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน" เขาเปิดสมุดบันทึก "ผมเขียนไว้ว่า 'วันนี้ผมมีความสุขมาก ผมได้ใช้เวลากับอัญมณีที่ทะเล เธอสวยงามเหมือนนางฟ้า ผมอยากจะอยู่กับเธอตลอดไป' " อัญมณีหน้าแดงเล็กน้อย "คุณเขียนเหมือนเด็กๆ เลยนะคะ" "ก็ตอนนั้นผมอายุ 19 ปีเองนะ" เขาแก้ตัว "เป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิต" "แล้วคุณเขียนอีกว่า..." เธออ่านต่อ " 'ผมสัญญาว่าจะเป็นแฟนที่ดีที่สุด ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ผมจะไม่ทำให้เธอเสียใจเลย' " เธอเงยหน้ามองเขา "แต่สุดท้าย... คุณก็ทำให้ฉันเสียใจ" "ผมรู้" เขาตอบ "และผมก็เสียใจกับเรื่องนั้นมากจริงๆ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอพูด พลางบีบมือเขาเบาๆ "อย่างน้อย... คุณก็กลับมาแล้ว" เขาดึงเธอเข้ามากอด "ผมจะไม่มีวันปล่อยมือคุณไปไหนอีกแล้ว" "ฉันจะจับมือคุณไว้แน่นๆ เลยค่ะ" เธอตอบ เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มสุดท้ายให้เธอ "เล่มนี้... เป็นบันทึกที่ผมเขียนถึงพ่อของคุณ" อัญมณีรับมาด้วยความสงสัย "คุณเขียนถึงพ่อฉันด้วยเหรอคะ" "ใช่" เขาตอบ "ตอนนั้นผมรู้สึกผิดมาก ที่ผมทำอะไรให้ท่านไม่ได้เลย" เธอเปิดอ่านบันทึกด้วยความตั้งใจ "คุณเขียนว่า..." เธอเริ่มอ่าน " 'ท่านอาจารย์ครับ ผมขอโทษที่ผมไม่สามารถดูแลลูกสาวของท่านได้ดีพอ ผมมันแย่จริงๆ ที่ปล่อยให้เธอต้องเสียใจ ผมหวังว่าท่านจะให้อภัยผม' " น้ำตาของอัญมณีไหลออกมาอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าพ่อของเธอรักและห่วงใยเธอมาก "ท่านอาจารย์..." เธอเอ่ยชื่อพ่อของเธอออกมาเบาๆ "ท่านรักคุณมากนะคะ" "ผมรู้" เขาตอบ "ท่านเป็นคนใจดีมาก" "แต่... ทำไมสุดท้ายท่านถึงไม่ยอมให้เราคบกันคะ" เธอถาม คำถามที่เธอสงสัยมาตลอด เขาถอนหายใจยาว "ตอนนั้น... ผมยังเด็กเกินไป ผมยังไม่เข้าใจความหมายของความรักที่แท้จริง" "คุณหมายถึงอะไรคะ" "ผมคิดว่า... ความรักคือการเอาใจใส่ การดูแล การอยู่เคียงข้าง" เขาอธิบาย "แต่ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องอนาคต ไม่เคยคิดถึงความรับผิดชอบ" "ท่านอาจารย์... ท่านเป็นห่วงอนาคตของฉัน" เธอพูด "ใช่ครับ" เขาตอบ "ท่านอยากให้ผม... มีความมั่นคงในชีวิตก่อน" "แล้ว... คุณทำยังไงคะ" เธอถาม "ผม... ผมพยายามสร้างตัว" เขาตอบ "ผมทำงานหนักมาก ผมอยากจะพิสูจน์ให้ท่านอาจารย์เห็นว่าผมพร้อมที่จะดูแลคุณ" "แล้ว... ท่านอาจารย์รู้ไหมว่าคุณพยายามมากแค่ไหน" "ผมไม่แน่ใจครับ" เขาตอบ "ผมไม่กล้าที่จะไปพบท่านอีก" "ทำไมคะ" "ผมกลัวว่าจะทำให้ท่านผิดหวังอีก" เขาอธิบาย "ผมเลยเลือกที่จะ... พิสูจน์ตัวเองด้วยการกระทำ" อัญมณีรู้สึกตื้นตันใจ "คุณ... คุณทำเพื่อฉันมากจริงๆ" "ผมรักคุณ" เขาบอก "ผมอยากจะให้คุณมีความสุข" "ฉันก็รักคุณค่ะ" เธอตอบ "ฉันรอคุณมาตลอด" ทั้งสองนั่งเงียบๆ ปล่อยให้ความรู้สึกอันท่วมท้นค่อยๆ เยียวยาบาดแผลในอดีต สมุดบันทึกเก่าๆ ที่วางกองอยู่รอบตัว กลายเป็นพยานรักที่เงียบงัน แต่ทรงพลัง "แล้ว... คุณวางแผนจะทำยังไงต่อไปคะ" อัญมณีถาม พลางเหลือบมองใบหน้าของเขา "ผมอยากจะใช้ชีวิตอยู่กับคุณ" เขาตอบโดยไม่ต้องคิด "ผมอยากจะชดเชยเวลาที่เสียไป ผมอยากจะทำให้ทุกๆ วันของเรามีความสุข" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอตอบ "ฉันอยากอยู่กับคุณ" "ดีเลย" เขายิ้มกว้าง "ผมจะไปขอคุณพ่อคุณแต่งงาน" อัญมณีหัวเราะเบาๆ "ท่านคงดีใจมากเลยค่ะ" "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" เขาตอบ "แต่ถึงท่านจะไม่เห็นด้วย ผมก็จะพยายามอย่างเต็มที่" "ฉันเชื่อค่ะ" เธอพูดด้วยความมั่นใจ เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง "เล่มนี้... เป็นบันทึกตอนที่คุณพ่อของคุณป่วยหนัก" อัญมณีชะงัก เธอจำได้ว่าช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากของครอบครัวเธอ "คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ" เธอถาม "ผมติดตามข่าวคราวของคุณผ่านคุณต้นอยู่เรื่อยๆ" เขาอธิบาย "พอรู้ว่าคุณพ่อของคุณไม่สบาย ผมก็พยายามจะมาหา แต่ผมก็ไม่กล้า" "ทำไมคะ" "ผมกลัวจะเป็นภาระ" เขาตอบ "ผมรู้ว่าคุณกำลังเผชิญกับอะไรอยู่ ผมไม่อยากเข้าไปทำให้คุณลำบากใจไปกว่านี้" "แต่คุณน่าจะเข้ามานะคะ" อัญมณีบอก "ฉันต้องการกำลังใจมากในตอนนั้น" "ผมขอโทษนะ" เขาพึมพำ "ผมมันขี้ขลาดจริงๆ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอปลอบ "อย่างน้อย... คุณก็ยังคิดถึงฉัน" เขาเปิดอ่านบันทึก "ในบันทึกผมเขียนถึงความรู้สึกผิดที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณ" เขาบอก "ผมเขียนว่าผมอยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือคุณ" "แล้วคุณทำอะไรบ้างคะ" เธอถาม "ผม... ผมได้บริจาคเงินให้กับโรงพยาบาลที่คุณพ่อของคุ..."