อัญมณีซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเขา สัมผัสเย็นของเครื่องแบบนักบินที่เขาใส่ยังคงเป็นความทรงจำที่ชัดเจนในใจเธอ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดก็ตาม แต่ตอนนี้... เครื่องแบบนั้นกำลังจะถูกแขวนไว้บนหิ้งชั่วคราว "คุณจะคิดถึงการบินไหมคะ" เธอถาม พลางเงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักของเขา เขาหัวเราะเบาๆ "แน่นอนสิ" เขาตอบ "แต่มันก็คงไม่สำคัญเท่ากับการได้อยู่กับคุณ" "ฉันรู้ค่ะ" เธอพูด พลางลูบไล้ใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา "คุณตัดสินใจถูกต้องแล้ว" "ผมอยากจะใช้ชีวิตอยู่กับคุณจริงๆ" เขาบอก "ผมอยากจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นกับคุณ" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอตอบ "ฉันอยากมีลูกที่น่ารักกับคุณ" เขาดึงเธอเข้ามากอดกระชับ "เราจะมีความสุขด้วยกันนะ" "แน่นอนค่ะ" เธอตอบ ทั้งสองนั่งนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความรู้สึกอันท่วมท้นค่อยๆ เยียวยาบาดแผลในอดีต สมุดบันทึกเก่าๆ ที่วางกองอยู่รอบตัว กลายเป็นพยานรักที่เงียบงัน แต่ทรงพลัง "แล้ว... คุณพ่อของฉันล่ะคะ" เธอถาม พลางนึกถึงคุณพ่อของเธอ "ท่านจะว่ายังไง" "ผมจะไปพบท่านอีกครั้ง" เขาตอบ "ผมจะขอท่านอย่างเป็นทางการ" "ท่านคงจะดีใจมากเลยค่ะ" เธอพูด "ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" เขาตอบ "แต่ถึงท่านจะไม่เห็นด้วย ผมก็จะพยายามอย่างเต็มที่" "ฉันเชื่อค่ะ" เธอพูดด้วยความมั่นใจ เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง "เล่มนี้... เป็นบันทึกตอนที่คุณพ่อของคุณป่วยหนัก" อัญมณีชะงัก เธอจำได้ว่าช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากของครอบครัวเธอ "คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ" เธอถาม "ผมติดตามข่าวคราวของคุณผ่านคุณต้นอยู่เรื่อยๆ" เขาอธิบาย "พอรู้ว่าคุณพ่อของคุณไม่สบาย ผมก็พยายามจะมาหา แต่ผมก็ไม่กล้า" "ทำไมคะ" "ผมกลัวจะเป็นภาระ" เขาตอบ "ผมรู้ว่าคุณกำลังเผชิญกับอะไรอยู่ ผมไม่อยากเข้าไปทำให้คุณลำบากใจไปกว่านี้" "แต่คุณน่าจะเข้ามานะคะ" อัญมณีบอก "ฉันต้องการกำลังใจมากในตอนนั้น" "ผมขอโทษนะ" เขาพึมพำ "ผมมันขี้ขลาดจริงๆ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอปลอบ "อย่างน้อย... คุณก็ยังคิดถึงฉัน" เขาเปิดอ่านบันทึก "ในบันทึกผมเขียนถึงความรู้สึกผิดที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณ" เขาบอก "ผมเขียนว่าผมอยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือคุณ" "แล้วคุณทำอะไรบ้างคะ" เธอถาม "ผม... ผมได้บริจาคเงินให้กับโรงพยาบาลที่คุณพ่อของคุ..." "คุณ... คุณทำเพื่อฉันจริงๆ เหรอคะ" เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ "แน่นอนครับ" เขาตอบ "ผมอยากจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมเปลี่ยนไปแล้ว ผมพร้อมที่จะดูแลคุณให้ดีที่สุด" "แล้ว... คุณไปขอคุณพ่อของฉันแต่งงานหรือยังคะ" เธอถาม "ยังเลยครับ" เขาตอบ "ผมอยากให้คุณไปกับผม" "ฉันยินดีค่ะ" เธอตอบ ทั้งสองลุกขึ้นยืน จับมือกันแน่น และเดินออกจากห้องใต้หลังคาไปด้วยกัน ทิ้งไว้เพียงสมุดบันทึกเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวความทรงจำในอดีต "ผมรักคุณนะ" เขาบอก "ฉันก็รักคุณค่ะ" เธอตอบ เมื่อทั้งสองเดินออกมาจากบ้านสวนอันเป็นที่รัก อัญมณีก็เหลือบมองไปยังท้องฟ้าที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นสีส้มยามเย็น "ท้องฟ้าสวยจังเลยค่ะ" เธอพูด "ใช่ครับ" เขาตอบ "เหมือนกับพรหมลิขิตที่รอคอยเรามาตลอด" อัญมณียิ้ม เขาพูดถูก พรหมลิขิตของพวกเขาอาจจะเคยมีอุปสรรคขวางกั้น แต่สุดท้าย... พวกเขาก็ได้มาพบกันอีกครั้ง "เราจะกลับมาที่นี่อีกนะคะ" เธอพูด "แน่นอนครับ" เขาตอบ "ที่นี่คือจุดเริ่มต้นของเรา" ทั้งสองเดินจับมือกันไปตามทางเดินเล็กๆ ท่ามกลางสวนดอกไม้อันงดงาม ทิ้งรอยยิ้มและความสุขไว้เบื้องหลัง "คุณแน่ใจนะว่าคุณพ่อจะยอม" เขาถาม "ฉันแน่ใจค่ะ" เธอตอบ "ท่านเห็นความตั้งใจจริงของคุณแล้ว ท่านต้องยอมแน่นอน" "ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" เขาถอนหายใจ "ผมกลัวว่าจะทำให้คุณผิดหวังอีก" "ไม่ค่ะ" เธอตอบ "คุณคือความหวังของฉัน" เมื่อทั้งสองมาถึงหน้าประตูบ้านสวน อัญมณีก็หันไปมองเขา "ขอบคุณนะคะ" เธอพูด "ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ" เขาตอบ "ขอบคุณที่รอผม ขอบคุณที่ให้อภัยผม" "ฉันไม่เคยโกรธคุณจริงๆ หรอกค่ะ" อัญมณีสารภาพ "แค่เสียใจ... เสียใจที่วันนั้นเราไม่ได้คุยกันให้เข้าใจ" "ผมรู้" เขาพยักหน้า "ผมมันดื้อรั้นเอง" ทั้งสองเดินเข้าไปในบ้านด้วยกัน ก้าวเดินไปด้วยกันอย่างมั่นคง พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเข้ามาในชีวิต "คุณพ่อคะ" อัญมณีร้องเรียก "หนูมีเรื่องจะบอกค่ะ" คุณพ่อของเธอเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น ใบหน้าของท่านยังคงดูอ่อนโยนและใจดี "มีอะไรหรือลูก" ท่านถาม "คือ... หนูจะแต่งงานค่ะ" อัญมณีบอก คุณพ่อของเธอหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ลูกสาว "ผม... ผมชื่อ..." เขาเริ่มแนะนำตัว "ผมรู้แล้ว" คุณพ่อของเธอพูด พลางยิ้ม "ผมเห็นความตั้งใจของแกแล้ว" อัญมณีมองพ่อของเธอด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอคะพ่อ" เธอถาม "จริงสิ" ท่านตอบ "แกเป็นคนดีนะ... ถึงแม้ว่าจะเคยผิดพลาดไปบ้าง" ทั้งสามคนมองหน้ากัน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคน "ผม... ผมขออนุญาตท่านอาจารย์แต่งงานกับอัญมณีนะครับ" เขาพูด "ตกลง" คุณพ่อของเธอตอบ "แต่แกต้องดูแลลูกสาวของฉันให้ดีที่สุดนะ" "ผมสัญญาครับ" เขาตอบ อัญมณีรู้สึกตื้นตันใจจนพูดอะไรไม่ออก เธอโผเข้ากอดคุณพ่อของเธอ "ขอบคุณค่ะพ่อ" เธอพูด "เอาล่ะๆ" คุณพ่อของเธอกล่าว "ไปเตรียมงานแต่งกันได้แล้ว" ทั้งสามคนหัวเราะอย่างมีความสุข วันนี้... เป็นวันที่เริ่มต้นชีวิตใหม่ของพวกเขา