วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากวันที่เต็มไปด้วยความสับสนและบาดแผลในอดีต สู่ความเข้าใจและความรักที่เบ่งบานอีกครั้ง อัญมณีและเขา ยืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ที่ได้รับการดูแลอย่างดี ดอกไม้หลากสีสันส่งกลิ่นหอมอบอวล ช่างเหมือนกับความสัมพันธ์ของทั้งสองที่กลับมาผลิบานอีกครั้ง “คุณจำได้ไหม” เขาถาม พลางเอื้อมมือไปเด็ดดอกกุหลาบสีแดงดอกหนึ่งขึ้นมา “ว่าครั้งแรกที่เรามาที่นี่ด้วยกัน” อัญมณียิ้ม “จำได้ค่ะ” เธอตอบ “ตอนนั้นฉันเป็นเด็กน้อยที่วิ่งเล่นไปทั่วเลย” “ผมจำได้เลย” เขายิ้ม “คุณวิ่งไปเก็บดอกไม้ไป แล้วก็เอามาให้ผม” “คุณก็รับไว้ทุกดอกเลยนะคะ” เธอแซว “ก็มันเป็นดอกไม้ที่มาจากคนสำคัญของผม” เขาบอกพลางยื่นดอกกุหลาบให้เธอ “เหมือนกับดอกนี้” เธอรับดอกกุหลาบมา กลิ่นหอมของมันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง “สวยจังค่ะ” “สวยเหมือนคนให้” เขาชม อัญมณีหน้าแดงเล็กน้อย “คุณนี่... ชมไม่เลิกเลยนะคะ” “ก็คนมันรักนี่นา” เขาตอบ “รักจนไม่อยากมองใครอีกเลย” “ฉันก็รักคุณเหมือนกันค่ะ” เธอตอบ “คุณต้นบอกผมว่า คุณอยากจะเริ่มธุรกิจร้านดอกไม้” เขาพูด พลางกุมมือเธอไว้ “ค่ะ” เธอพยักหน้า “ฉันอยากทำความฝันของตัวเองให้เป็นจริง” “ผมจะสนับสนุนคุณเต็มที่” เขาบอก “ผมจะช่วยคุณทุกอย่างเท่าที่จะทำได้” “ขอบคุณนะคะ” เธอซบหน้าลงกับอกของเขา “ฉันรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่มีคุณ” “ผมต่างหากที่โชคดี” เขาพูด “ที่ได้คุณกลับคืนมา” เขากระชับอ้อมกอด “เราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกันนะ” “ฉันอยากมีลูกที่น่ารักกับคุณ” เธอตอบ “เราจะมีกันเยอะๆ เลย” เขาหัวเราะเบาๆ “แล้ว... คุณพ่อของฉันล่ะคะ” เธอถาม พลางนึกถึงคุณพ่อของเธอ “ท่านจะว่ายังไง” “ผมจะไปพบท่านอีกครั้ง” เขาตอบ “ผมจะขอท่านอย่างเป็นทางการ” “ท่านคงจะดีใจมากเลยค่ะ” เธอพูด “ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ” เขาตอบ “แต่ถึงท่านจะไม่เห็นด้วย ผมก็จะพยายามอย่างเต็มที่” “ฉันเชื่อค่ะ” เธอพูดด้วยความมั่นใจ เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง “เล่มนี้... เป็นบันทึกตอนที่คุณพ่อของคุณป่วยหนัก” อัญมณีชะงัก เธอจำได้ว่าช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากของครอบครัวเธอ “คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ” เธอถาม “ผมติดตามข่าวคราวของคุณผ่านคุณต้นอยู่เรื่อยๆ” เขาอธิบาย “พอรู้ว่าคุณพ่อของคุณไม่สบาย ผมก็พยายามจะมาหา แต่ผมก็ไม่กล้า” “ทำไมคะ” “ผมกลัวจะเป็นภาระ” เขาตอบ “ผมรู้ว่าคุณกำลังเผชิญกับอะไรอยู่ ผมไม่อยากเข้าไปทำให้คุณลำบากใจไปกว่านี้” “แต่คุณน่าจะเข้ามานะคะ” อัญมณีบอก “ฉันต้องการกำลังใจมากในตอนนั้น” “ผมขอโทษนะ” เขาพึมพำ “ผมมันขี้ขลาดจริงๆ” “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอปลอบ “อย่างน้อย... คุณก็ยังคิดถึงฉัน” เขาเปิดอ่านบันทึก “ในบันทึกผมเขียนถึงความรู้สึกผิดที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณ” เขาบอก “ผมเขียนว่าผมอยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือคุณ” “แล้วคุณทำอะไรบ้างคะ” เธอถาม “ผม... ผมได้บริจาคเงินให้กับโรงพยาบาลที่คุณพ่อของคุณ...” เขาหยุดชะงัก มองหน้าเธออย่างลังเล “คุณ... คุณทำเพื่อฉันจริงๆ เหรอคะ” เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “แน่นอน” เขาตอบเสียงหนักแน่น “ผมทำเพื่อคุณจริงๆ ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมยังห่วงใยคุณเสมอ แม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ตาม” อัญมณีมองหน้าเขา น้ำตาคลอเบ้า เธอไม่เคยรู้เลยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา แม้เขาจะจากไป เขาก็ยังคงเป็นห่วงเธออยู่เสมอ “ผม... ผมไม่รู้จะพูดยังไงดีค่ะ” เธอเอ่ยเสียงสั่น “ขอบคุณนะคะ” “ไม่ต้องขอบคุณหรอก” เขาบีบมือเธอเบาๆ “ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมยังรักคุณเสมอ” “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” เธอตอบ “ฉันรักคุณนะ” “ผมรักคุณมากเหมือนกัน” เขาพูดพลางโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน “เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ” “ตลอดไปค่ะ” เธอตอบ ทั้งสองโอบกอดกันแน่น ปล่อยให้ความรู้สึกที่เอ่อล้นท่วมท้นหัวใจ สมุดบันทึกเก่าๆ ที่วางกองอยู่รอบตัว กลายเป็นพยานรักที่เงียบงัน แต่ทรงพลัง “แล้ว... คุณพ่อของฉันล่ะคะ” เธอถาม พลางนึกถึงคุณพ่อของเธอ “ท่านจะว่ายังไง” “ผมจะไปพบท่านอีกครั้ง” เขาตอบ “ผมจะขอท่านอย่างเป็นทางการ” “ท่านคงจะดีใจมากเลยค่ะ” เธอพูด “ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ” เขาตอบ “แต่ถึงท่านจะไม่เห็นด้วย ผมก็จะพยายามอย่างเต็มที่” “ฉันเชื่อค่ะ” เธอพูดด้วยความมั่นใจ เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง “เล่มนี้... เป็นบันทึกตอนที่คุณพ่อของคุณป่วยหนัก” อัญมณีชะงัก เธอจำได้ว่าช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากของครอบครัวเธอ “คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ” เธอถาม “ผมติดตามข่าวคราวของคุณผ่านคุณต้นอยู่เรื่อยๆ” เขาอธิบาย “พอรู้ว่าคุณพ่อของคุณไม่สบาย ผมก็พยายามจะมาหา แต่ผมก็ไม่กล้า” “ทำไมคะ” “ผมกลัวจะเป็นภาระ” เขาตอบ “ผมรู้ว่าคุณกำลังเผชิญกับอะไรอยู่ ผมไม่อยากเข้าไปทำให้คุณลำบากใจไปกว่านี้” “แต่คุณน่าจะเข้ามานะคะ” อัญมณีบอก “ฉันต้องการกำลังใจมากในตอนนั้น” “ผมขอโทษนะ” เขาพึมพำ “ผมมันขี้ขลาดจริงๆ” “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอปลอบ “อย่างน้อย... คุณก็ยังคิดถึงฉัน” เขาเปิดอ่านบันทึก “ในบันทึกผมเขียนถึงความรู้สึกผิดที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณ” เขาบอก “ผมเขียนว่าผมอยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือคุณ” “แล้วคุณทำอะไรบ้างคะ” เธอถาม “ผม... ผมได้บริจาคเงินให้กับโรงพยาบาลที่คุณพ่อของคุณ...” เขาหยุดชะงัก มองหน้าเธออย่างลังเล “คุณ... คุณทำเพื่อฉันจริงๆ เหรอคะ” เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “แน่นอน” เขาตอบเสียงหนักแน่น “ผมทำเพื่อคุณจริงๆ ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมยังห่วงใยคุณเสมอ แม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ตาม” อัญมณีมองหน้าเขา น้ำตาคลอเบ้า เธอไม่เคยรู้เลยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา แม้เขาจะจากไป เขาก็ยังคงเป็นห่วงเธออยู่เสมอ “ผม... ผมไม่รู้จะพูดยังไงดีค่ะ” เธอเอ่ยเสียงสั่น “ขอบคุณนะคะ” “ไม่ต้องขอบคุณหรอก” เขาบีบมือเธอเบาๆ “ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมยังรักคุณเสมอ” “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” เธอตอบ “ฉันรักคุณนะ” “ผมรักคุณมากเหมือนกัน” เขาพูดพลางโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน “เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ” “ตลอดไปค่ะ” เธอตอบ ทั้งสองโอบกอดกันแน่น ปล่อยให้ความรู้สึกที่เอ่อล้นท่วมท้นหัวใจ สมุดบันทึกเก่าๆ ที่วางกองอยู่รอบตัว กลายเป็นพยานรักที่เงียบงัน แต่ทรงพลัง