สายลมเย็นพัดเอื่อยๆ โชยกลิ่นหอมของดอกมะลิและพวงพยอมจากสวนข้างบ้านเข้ามาในห้องนั่งเล่น อัญมณีค่อยๆ ก้าวเข้าไปในบ้านสวนหลังใหญ่ที่บิดาของเธอทิ้งไว้ให้เป็นมรดก เธอไม่ได้กลับมาที่นี่นานมากแล้ว ตั้งแต่วันที่บิดาเสียชีวิต บ้านหลังนี้จึงกลายเป็นเพียงความทรงจำที่เธอพยายามหลีกเลี่ยง แต่ในวันนี้ เธอต้องกลับมา เพื่อมาพบกับ 'เขา' ชายหนุ่มที่เธอเคยรัก และกำลังจะกลับมาทวงสัญญาที่เคยให้ไว้ "คุณมาแล้วเหรอครับ" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากระเบียงบ้าน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกำลังยืนพิงราวระเบียง มองมายังเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น อัญมณีเดินเข้าไปหาเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งดีใจ อึดอัด และประหม่า "สวัสดีค่ะ" เธอเอ่ยทักทาย "เข้ามาสิ" เขาผายมือเชิญ "ฉันเตรียมอะไรไว้ให้คุณแล้ว" อัญมณีเดินตามเขาเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านยังคงเหมือนเดิม เฟอร์นิเจอร์ไม้สักเก่าแก่ยังคงตั้งอยู่ในตำแหน่งเดิม กลิ่นอายของความอบอุ่นและความทรงจำยังคงอบอวลอยู่ในทุกมุม "คุณ... คุณจำได้ไหม" อัญมณีเอ่ยถาม พลางกวาดตามองไปรอบๆ "ที่นี่... คือที่ที่เราเคย..." "เคยมาดูดาวด้วยกันไง" เขาพูดต่อให้ "จำได้สิ ฉันจำทุกอย่างเกี่ยวกับที่นี่ แล้วก็เกี่ยวกับเธอ" อัญมณีหน้าแดงก่ำ เธอเดินตามเขาเข้าไปในห้องครัว ที่ซึ่งเขาเตรียมอาหารง่ายๆ ไว้ให้เธอหลายอย่าง "ฉันทำอาหารไว้ให้คุณเยอะเลย หวังว่าคุณจะชอบนะ" เขาพูด พลางจัดจานอาหารลงบนโต๊ะ "ขอบคุณค่ะ" เธอกลอบรับ "คุณ... ไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้นะคะ" "ลำบากอะไร" เขาหัวเราะ "นี่มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว" อัญมณีเงียบไป เธอรู้ดีว่า 'หน้าที่' ที่เขาพูดถึงนั้นหมายถึงอะไร มันคือการดูแลเธอ การชดใช้ในสิ่งที่เธอเคยเสียสละเพื่อเขา "ฉัน... ฉันอยากขอบคุณคุณจริงๆ นะคะ" เธอกล่าว "ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงไม่รู้ว่าจะผ่านเรื่องร้ายๆ มาได้อย่างไร" "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมควรจะทำ" เขาตอบ พลางจับมือของเธอไว้ "และผมก็มีความสุขที่ได้ทำ" ทั้งสองนั่งลงรับประทานอาหารด้วยกัน บรรยากาศอบอุ่นและเป็นกันเองมากขึ้นเรื่อยๆ บทสนทนาไหลลื่นไปตามเรื่องราวในอดีต ที่ทั้งสุขและเศร้า "จำได้ไหม ตอนที่เราแอบมานอนดูดาวกันตรงนี้" เขาชี้ไปยังสวนหลังบ้าน "คุณบอกว่าท้องฟ้าคืนนี้สวยที่สุดในชีวิต" "จำได้ค่ะ" อัญมณียิ้ม "ตอนนั้นฉันมีความสุขมากๆ เลย" "แล้วตอนนี้ล่ะ" เขาถาม "คุณมีความสุขไหม" อัญมณีมองสบตาเขา "ตอนนี้... ฉันก็มีความสุขค่ะ" เขาจับมือของเธอไว้แน่น "ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น" หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ทั้งสองก็ออกไปนั่งเล่นที่ระเบียงบ้าน ปล่อยให้สายลมเย็นๆ พัดพาเอาความอึดอัดใจที่เคยมีออกไป "อัญมณี" เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ "ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ" อัญมณีหันไปมองเขา "ค่ะ" "ผมรู้ว่าเราเคยทำผิดพลาดในอดีต" เขาพูด "แต่ผมไม่อยากให้เรื่องนั้นมาทำลายอนาคตของเราอีก" "คุณหมายถึง..." "ผมอยากขอโอกาสคุณอีกครั้ง" เขาพูด "ขอโอกาสให้เราได้เริ่มต้นใหม่" อัญมณีอึ้งไป เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดเรื่องนี้ออกมาเร็วขนาดนี้ "ฉัน... ฉันไม่รู้จะตอบคุณอย่างไร" เธอเอ่ยเสียงสั่น "ผมเข้าใจ" เขาตอบ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมรักคุณนะอัญมณี รักมาตลอด" คำพูดของเขาทำเอาหัวใจของอัญมณีเต้นแรง เธอไม่รู้จะปฏิเสธเขาได้อย่างไร เพราะลึกๆ แล้ว เธอก็ยังรักเขาอยู่ "ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะ" เธอกล่าวในที่สุด เขาหยิบแหวนเพชรเม็ดเล็กๆ ออกมาจากกล่องกำมะหยี่ "นี่... เป็นของขวัญที่ผมเตรียมไว้ให้คุณ" อัญมณีมองแหวนด้วยความประหลาดใจ "คุณ..." "คุณจะยอมรับมันไหม" เขาถาม "ยอมรับความรักของผม แล้วก็ยอมรับผมด้วย" อัญมณีรับแหวนมาสวมที่นิ้วนางข้างซ้าย มันพอดีราวกับวัดขนาดมาแล้ว "ฉันยอมรับค่ะ" เธอกล่าว "ฉันยอมรับความรักของคุณ แล้วก็ยอมรับคุณ" เขาโอบกอดเธอไว้แน่น เป็นการกอดที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง "ขอบคุณนะอัญมณี" เขาพึมพำ "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง" "ฉันเชื่อค่ะ" เธอกล่าว ทั้งสองนั่งกอดกันอยู่บนระเบียงบ้าน ปล่อยให้ความสุขค่อยๆ เติมเต็มหัวใจ "คุณรู้ไหม" เธอเอ่ย "ฉันเคยคิดว่าฉันจะไม่มีวันได้ยินคำพูดนี้จากคุณอีกแล้ว" "ผมก็เหมือนกัน" เขาตอบ "แต่โชคชะตาเล่นตลกกับเรานะ" "แล้วเราจะเดินหน้าต่อไปยังไงดีคะ" เธอถาม "เราจะเดินไปด้วยกัน" เขาตอบ "จับมือกัน แล้วเราจะผ่านทุกอย่างไปได้" อัญมณีพยักหน้า เธอเชื่อมั่นในตัวเขา เชื่อมั่นในความรักของเขา "ฉันรักคุณนะคะ" เธอกล่าว "ผมก็รักคุณครับ" เขาตอบ พลางจูบหน้าผากของเธอ แสงจันทร์สาดส่องลงมาที่พวกเขาทั้งสอง บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขและความอบอุ่น เหมือนกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น