แสงไฟสลัวจากโคมไฟระยิบระยับสะท้อนบนพื้นโต๊ะหินอ่อนเย็นเฉียบ อัญมณีเหลือบมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาคือ 'เขา' ชายหนุ่มที่เธอเพิ่งจะกลับมามีความสัมพันธ์ด้วยอีกครั้ง "คุณ... คุณเรียกฉันมาที่นี่ มีอะไรรึเปล่าคะ" เธอถามเสียงแผ่ว เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่สีเข้มยังคงฉายแววความเด็ดเดี่ยว แต่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยบางอย่าง "ผมอยากจะเคลียร์เรื่องในอดีตของเราให้จบๆ ไป" อัญมณีอึ้งไป เธอไม่รู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร "หมายถึงเรื่องอะไรคะ" "เรื่องที่ทำให้เราต้องแยกจากกัน" เขาตอบ "ผมอยากจะรู้ความจริงทั้งหมด" อัญมณีหลับตาลงช้าๆ ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาเหมือนคลื่นสึนามิถาโถมเข้าใส่หัวใจของเธอ "ฉัน... ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้นเลยค่ะ" เธอเอ่ยเสียงสั่น "แต่เราต้องพูด" เขาพูด "ถ้าเราอยากจะเริ่มต้นใหม่จริงๆ เราต้องเผชิญหน้ากับมัน" อัญมณีสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติ "ก็ได้ค่ะ" "ตอนนั้น... ที่คุณเห็นฉันกับผู้ชายคนนั้น..." เธอเริ่มเล่า "มันไม่ใช่แบบที่คุณคิดนะ" "แล้วมันเป็นแบบไหนล่ะ" เขาถาม "คุณอยู่กับเขาในห้องที่ปิดมิดชิดแบบนั้น มันจะแปลว่าอะไรได้อีกล่ะ" "เขา... เขาคือหมอ" อัญมณีเล่า "ฉันไม่สบายหนักมาก จำได้ไหม ตอนนั้นฉันป่วยเรื้อรัง" เขาพยักหน้า เขาจำได้ดี "ฉัน... ฉันเกือบจะตาย" เธอพูดต่อ "หมอคนนั้น เขาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เขามาตรวจอาการฉันที่ห้องพัก" "แล้วทำไมเธอไม่บอกฉัน" เขาถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "ฉัน... ฉันไม่อยากให้คุณเป็นห่วง" เธอตอบ "แล้วตอนนั้น... คุณก็กำลังยุ่งกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่ ฉันเลยไม่อยากจะรบกวน" "แล้วที่เขา... จูบเธอล่ะ" เขาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด อัญมณีหน้าแดงก่ำ "เขา... เขาไม่ได้จูบฉัน" "แต่ฉันเห็นกับตาตัวเองนะ" เขาพูด "คุณอาจจะเข้าใจผิด" เธออธิบาย "ตอนนั้นฉันกำลังจะล้ม หมอคนนั้นเขาก็จับฉันไว้ แล้วก็... อาจจะดูเหมือนกำลังจะจูบ แต่จริงๆ แล้ว เขาแค่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง" เขาเงียบไปนาน ดวงตาคู่สีเข้มเต็มไปด้วยความสับสน "คุณ... พูดจริงเหรอ" เขาถาม "ฉันพูดจริงค่ะ" เธอตอบ "ฉันไม่เคยนอกใจคุณเลยแม้แต่วินาทีเดียว" เขาปล่อยมือออกจากแก้วกาแฟที่ถืออยู่ ค่อยๆ เอื้อมมือมาจับมือของเธอไว้ "ขอโทษนะอัญมณี" เขาพูด "ผมมันโง่เองที่เชื่อในสิ่งที่เห็น โดยไม่ฟังคำอธิบายจากเธอ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบ "ฉันเข้าใจ" "ผมเสียใจจริงๆ ที่ทำให้เธอต้องเสียใจ" เขาพูด "ฉันก็เสียใจเหมือนกันค่ะ" เธอตอบ "เสียใจที่เราต้องแยกจากกัน เพราะความเข้าใจผิดเพียงครั้งเดียว" ทั้งสองนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความรู้สึกต่างๆ เข้ามาแทนที่ความขุ่นมัวในอดีต "แล้ว... ตอนที่เธอไปหาฉันที่มหาวิทยาลัย..." เขาเริ่มพูดอีกครั้ง "ทำไมเธอถึงไม่เข้ามาหา" "ฉัน... ฉันเห็นคุณอยู่กับผู้หญิงคนอื่น" เธอตอบ "ฉันคิดว่าคุณคงจะลืมฉันไปแล้ว" "ผู้หญิงคนนั้นเหรอ" เขาหัวเราะเบาๆ "เธอเป็นรุ่นน้องที่มาขอคำปรึกษาเรื่องเรียนเท่านั้นเอง" "ฉัน... ฉันไม่รู้" เธอตอบ "ฉันเห็นภาพแล้วก็เสียใจมาก เลยเดินกลับออกมา" "ผมพยายามตามหาคุณนะ" เขาพูด "แต่คุณก็หายไปจากชีวิตผมเลย" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอตอบ "ฉันพยายามจะติดต่อคุณ แต่คุณก็ไม่รับสาย" "ผม... ผมโทษตัวเองมาตลอด" เขาพูด "โทษที่ปล่อยให้คุณหลุดมือไป" "ตอนนี้เรากลับมาอยู่ด้วยกันแล้วนะคะ" เธอพูด พลางบีบมือเขาเบาๆ "เราจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปอีกไม่ได้" เขาพยักหน้า "ใช่ เราจะไม่ปล่อยให้มันหลุดไปอีกเด็ดขาด" ทั้งสองมองหน้ากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความรักและความหวัง "ฉันรักคุณนะ" เธอเอ่ย "ผมก็รักคุณครับ" เขาตอบ พลางโน้มใบหน้าเข้ามาจุมพิตเธออย่างอ่อนโยน จุมพิตนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความรัก ความคิดถึง และการให้อภัย เป็นจุมพิตที่ปิดฉากเรื่องราวในอดีต และเปิดประตูสู่อนาคตใหม่ของพวกเขา