น้ำตาของอัญมณีไหลอาบแก้ม ใบหน้าของเธอฉายแววทั้งดีใจและสับสน ต้นกล้ามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขากำลังประมวลผลเรื่องราวที่เพิ่งถูกเปิดเผย “คุณ... คุณแน่ใจเหรอ” ต้นกล้าถามอีกครั้ง พยายามให้เสียงของเขาคงที่ “คุณคือ... เด็กผู้หญิงที่ผมเคยเจอตอนเด็กๆ จริงๆ เหรอ” “ใช่ค่ะ” อัญมณีพยักหน้า “ฉันคือคนนั้นจริงๆ” “ฉันจำคุณได้” เธอพูดต่อ “แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานมากแล้วก็ตาม” ต้นกล้ายังคงยืนนิ่ง มองเธอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาจำเหตุการณ์นั้นได้ลางๆ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเดรสสีหวานที่วิ่งเล่นอยู่ท่ามกลางดอกไม้นานาชนิด เขามีช่อดอกกุหลาบสีแดงที่เขาเพิ่งจะเก็บมาจากข้างทาง และเขาอยากจะมอบมันให้กับใครสักคน “ผม... ผมจำได้” เขาค่อยๆ พูด “ผมจำได้ว่าผมกำลังจะไปหาแม่ที่โรงพยาบาลวันนั้น” “ผมเห็นคุณกำลังนั่งเล่นอยู่คนเดียว” เขาเล่าต่อ “คุณดูเหมือนกำลังเศร้าอยู่ ผมเลยอยากจะปลอบใจคุณ” “ผมเลยไปเด็ดดอกกุหลาบดอกนั้นมา” เขาพูด “แล้วก็เดินเข้าไปหาคุณ” “ผมบอกคุณว่า ‘นี่สำหรับคุณ’ ใช่ไหม” เขามองอัญมณี “แล้วผมก็บอกว่า... ‘นี่คือรักแรกแย้มของผม’” อัญมณีพยักหน้า น้ำตาไหลริน “ใช่ค่ะคุณต้น” เธอตอบ “คุณพูดแบบนั้นจริงๆ” “ฉันยังจำได้เสมอ” เธอพูดต่อ “คำพูดของคุณมันมีความหมายกับฉันมาก” “แต่ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก” เธอเล่า “ฉันไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘รักแรกแย้ม’ จริงๆ” “ฉันคิดว่ามันเป็นแค่ชื่อดอกไม้ที่คุณให้มา” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา “จนกระทั่งฉันมาเปิดร้านดอกไม้แห่งนี้” “ฉันถึงได้เข้าใจความหมายที่แท้จริงของมัน” เธอว่า “และฉันก็เพิ่งจะตระหนักว่า... คุณคือคนคนเดียวกับคนที่ฉันเคยพบ” ต้นกล้าก้าวเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ เขาเอื้อมมือไปปาดน้ำตาที่แก้มของเธอเบาๆ “ผมขอโทษนะอัญ” เขาพูด “ที่ผมจำคุณไม่ได้” “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบ “ฉันก็เหมือนกัน” “ฉันไม่เคยคิดเลยว่า... คุณคือต้นกล้า คนที่ฉันรู้จัก” “คุณต้นคะ” อัญมณีถาม “แล้วสร้อยคอรูปดอกกุหลาบนี่ล่ะคะ” ต้นกล้าหยิบสร้อยคอขึ้นมาอีกครั้ง เขาพิจารณาอยู่นาน “ผม... ผมคิดว่านี่อาจจะเป็นของแม่ผม” เขาบอก “แต่ผมไม่แน่ใจ” “แล้วถ้า... ถ้าแหวนวงนี้ล่ะคะ” อัญมณีพูดต่อ “คุณบอกว่ามันอาจจะเป็นแหวนของคุณพ่อ” “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง... มันก็หมายความว่า... คุณพ่อของคุณตั้งใจจะขอคุณแม่แต่งงาน” “แต่ทำไมแหวนถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ” เธอถาม “ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน” ต้นกล้าตอบ “เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินไป” “คุณต้นคะ” อัญมณีเอ่ยขึ้น “มีบางอย่างที่ฉันอยากจะเล่าให้คุณฟัง” “เรื่องเกี่ยวกับคุณพ่อของคุณ” เธอพูดต่อ “ฉันเคยได้ยินเรื่องราวของคุณพ่อคุณจาก... จากคนรู้จัก” ต้นกล้าหันมามองเธออย่างตั้งใจ “คุณรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับท่านบ้าง” “ฉันเคยได้ยินมาว่า... คุณพ่อของคุณเป็นคนที่รักและภักดีต่อภรรยาของคุณแม่มาก” อัญมณีกล่าว “ท่านไม่เคยมีใครอื่นเลยหลังจากที่คุณแม่เสียชีวิต” “แต่... แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง” ต้นกล้าพูด “ทำไมแหวนวงนี้ถึงมาอยู่ที่นี่” “อาจจะเป็นไปได้ว่า...” อัญมณีเว้นจังหวะ “คุณพ่อของคุณอาจจะเคยพยายามที่จะมอบแหวนวงนี้ให้คุณแม่ แต่... แต่ก็มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น” “แล้ว... แล้วคุณแม่ของคุณ” ต้นกล้าถาม “ท่านรู้เรื่องแหวนนี้ไหม” “ฉันไม่ทราบค่ะ” อัญมณีตอบ “แต่ถ้าท่านเก็บแหวนวงนี้ไว้ในหีบ... มันอาจจะมีความหมายบางอย่างกับท่าน” “อาจจะเป็นความทรงจำบางอย่าง” เธอเดา “หรืออาจจะเป็นเครื่องเตือนใจ” ต้นกล้าก้มหน้าลงมองแหวนในมือ เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างกับแหวนวงนี้ ราวกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวในครอบครัวของเขา “ผม... ผมต้องไปคุยกับคุณย่า” เขาพูด “ท่านน่าจะรู้เรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้” “คุณย่าของคุณต้น” อัญมณีทวนคำ “คุณคิดว่าท่านจะเล่าให้ฟังเหรอคะ” “ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น” ต้นกล้าตอบ “ท่านเป็นคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ และน่าจะรู้เรื่องราวในอดีตมากที่สุด” “ถ้าอย่างนั้น... คุณต้นคะ” อัญมณีกล่าว “ฉันจะไปด้วยนะคะ” “คุณจะไปด้วย?” เขาถาม “ค่ะ” เธอพยักหน้า “ฉันอยากจะช่วยคุณคลี่คลายปมในอดีตนี้” “และ... และฉันก็อยากจะเห็นคุณย่าของคุณด้วย” เธอพูดต่อ “ฉันอยากจะทำความรู้จักกับครอบครัวของคุณ” ต้นกล้าหันมายิ้มให้เธอ “ขอบคุณนะอัญ” เขาพูด “ผมรู้สึกดีขึ้นมากที่มีคุณอยู่ข้างๆ” “ฉันก็รู้สึกดีเหมือนกันค่ะ” เธอยิ้มตอบ ทั้งสองคนมองหน้ากัน ความเข้าใจและความผูกพันของพวกเขาได้ก่อตัวขึ้นอย่างแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม จากเหตุการณ์ในอดีตที่ค่อยๆ ถูกเปิดเผย “คุณต้นคะ” อัญมณีเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “แล้วรูปเด็กผู้หญิงที่อยู่ในหีบใบนั้นล่ะคะ” “คุณจำเธอได้ไหม” เธอถาม “หรือว่าคุณคิดว่าเธอคือใคร” ต้นกล้าหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง เขาพิจารณาใบหน้าของเด็กผู้หญิงคนนั้นอย่างตั้งใจ “ผม... ผมยังจำเธอไม่ได้ชัดเจน” เขาตอบ “แต่ผมรู้สึกคุ้นเคยกับเธอมากๆ” “บางที... ถ้าเราไปคุยกับคุณย่า” อัญมณีเสนอ “ท่านอาจจะบอกได้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นคือใคร” “นั่นเป็นความคิดที่ดี” ต้นกล้าพยักหน้า “เราจะได้รู้ความจริงทั้งหมด” พวกเขามองเข้าไปในหีบไม้ใบเก่าอีกครั้ง เต็มไปด้วยความทรงจำที่รอการเปิดเผย อัญมณีมองไปยังสร้อยคอรูปดอกกุหลาบในมือของต้นกล้า “คุณต้นคะ” เธอเอ่ย “คุณคิดว่า... คุณแม่ของคุณท่านรู้ไหมว่าฉันคือใคร” ต้นกล้าเงียบไปครู่หนึ่ง “ผมไม่แน่ใจ” เขาตอบ “แต่ถ้าท่านเห็นคุณ... ท่านอาจจะจำคุณได้” “เพราะคุณคือ ‘รักแรกแย้ม’ ของผม” เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้ม อัญมณีหน้าแดงเล็กน้อย “คุณต้นคะ” เธอว่า “ตอนนี้เรามีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมากมาย” “ใช่” เขาพยักหน้า “เราต้องไปคุยกับคุณย่า” “แต่ก่อนอื่น” อัญมณีพูด “ฉันอยากจะขอเก็บรูปถ่ายพวกนี้ไว้สักหน่อยได้ไหมคะ” “แน่นอน” ต้นกล้าตอบ “คุณอยากเก็บรูปไหนก็ได้” “ขอบคุณค่ะ” เธอว่า “ฉันอยากจะเก็บรูปที่คุณต้นยังเด็กๆ เอาไว้ดู” “แล้วก็... รูปเด็กผู้หญิงคนนั้นด้วย” เธอมองไปที่รูปนั้น “เผื่อว่าฉันจะนึกออกว่าเธอคือใคร” “ได้เลย” ต้นกล้าตอบ “เราจะช่วยกันหาคำตอบ” ทั้งสองคนช่วยกันเก็บรูปถ่ายและเอกสารต่างๆ กลับเข้าไปในหีบไม้ใบเก่า แต่ก่อนที่จะปิดฝา ต้นกล้าก็หยิบสร้อยคอและแหวนออกมา “สองสิ่งนี้...” เขาพูด “ผมจะเก็บไว้” “ผมจะนำไปให้คุณย่าดู” เขาว่า “เพื่อที่จะได้ความจริงทั้งหมด” อัญมณีพยักหน้า “ค่ะ” เธอตอบ “ฉันเชื่อว่าคุณย่าจะต้องรู้ทุกอย่าง”