เช้าวันต่อมา ต้นกล้าและอัญมณีเดินทางมาถึงบ้านหลังเก่าของครอบครัวต้นกล้า บ้านหลังนี้ตั้งอยู่นอกเมืองเล็กน้อย ท่ามกลางสวนผลไม้ที่เงียบสงบ ตัวบ้านเป็นบ้านไม้สองชั้นที่ดูเก่าแก่ตามกาลเวลา แต่ยังคงมีความแข็งแรงอยู่พอสมควร "บ้านหลังนี้... ผมไม่ได้มานานมากแล้ว" ต้นกล้าเอ่ยขึ้น ขณะที่เขากำลังไขกุญแจประตู "ดูเก่าแก่ดีนะคะ" อัญมณีกล่าวพลางมองไปรอบๆ "แต่ก็ยังดูสวยงาม" "มันเคยเป็นบ้านที่ผมมีความสุขที่สุด" ต้นกล้าพูด "ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป" ทั้งสองคนก้าวเข้าไปในบ้าน ฝุ่นจับหนาตามเฟอร์นิเจอร์และพื้นผิวต่างๆ แสงแดดรอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ทำให้เห็นเม็ดฝุ่นที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ "เรามาเริ่มจากห้องเก็บของก่อนดีไหมคะ" อัญมณีเสนอ "เผื่อเราจะเจอเบาะแสอะไร" "ดีเลย" ต้นกล้าเห็นด้วย "แม่ผมชอบเก็บของเก่าๆ ไว้เยอะแยะไปหมด" ทั้งสองคนเดินไปยังห้องเก็บของที่อยู่ชั้นล่างสุดของตัวบ้าน ห้องนี้เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี มีทั้งกล่องเก่าๆลังไม้ และเฟอร์นิเจอร์ชิ้นเล็กชิ้นน้อย "นี่ไงครับ" ต้นกล้าชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้อง "ผมจำได้ว่ามีกล่องใบใหญ่ๆ อยู่ตรงนี้" เขาเดินเข้าไปหยิบกล่องกระดาษแข็งใบหนึ่งออกมา เปิดดูอย่างระมัดระวัง ข้างในเต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ รูปถ่ายขาวดำ และของใช้จิปาถะ "ส่วนใหญ่เป็นเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจของพ่อผม" ต้นกล้าพูด "แต่ก็มีรูปถ่ายสมัยแม่ยังสาวอยู่บ้าง" "คุณต้นคะ" อัญมณีร้องทักขึ้น "ดูนี่สิคะ" เธอชี้ไปที่รูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปของพ่อและแม่ของต้นกล้าในวันแต่งงาน พวกเขายืนยิ้มแย้มอยู่หน้าโบสถ์ ดูมีความสุขมากๆ "สวยจังเลยค่ะ" อัญมณีกล่าว "คุณแม่คุณต้นกล้าสวยมากจริงๆ" "ครับ" ต้นกล้าตอบ พลางหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู "ผมไม่เคยเห็นรูปนี้มาก่อนเลย" "แม่ผมดูมีความสุขมากๆ ในรูปนี้นะ" เขาพูดต่อ "ผมดีใจที่ได้เห็น" "เรามาดูที่กล่องอื่นๆ กันต่อดีกว่า" อัญมณีชวน ทั้งสองคนช่วยกันค้นหาในกล่องใบอื่นๆ ต่อไป แต่ก็ยังไม่พบสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับชุดแต่งงาน หรือเบาะแสสำคัญอื่นๆ "สงสัยเราจะหาไม่เจอแล้วล่ะ" ต้นกล้าถอนหายใจ "อาจจะไม่มีชุดแต่งงานเหลืออยู่แล้วจริงๆ" "อย่าเพิ่งหมดหวังนะคะ" อัญมณีปลอบ "เรายังไม่ได้ดูในห้องนอนของคุณแม่เลย" "จริงด้วย!" ต้นกล้าอุทาน "ผมลืมไปเลย" ทั้งสองคนเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ตรงไปยังห้องนอนที่เคยเป็นของคุณแม่ ต้นกล้าผลักประตูเข้าไปอย่างช้าๆ บรรยากาศภายในห้องดูเงียบสงบ มีเพียงแสงแดดที่ส่องผ่านเข้ามา "ห้องนี้... ไม่ได้มีใครเข้ามาเลยตั้งแต่แม่เสีย" ต้นกล้าพูดเสียงเบา "ผมไม่กล้าเข้ามา" "ฉันเข้าใจค่ะ" อัญมณีกล่าว "แต่เราต้องทำนะ" ต้นกล้าพยักหน้า เขาเดินเข้าไปในห้องสำรวจข้าวของต่างๆ อย่างละเอียด มีทั้งตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง และชั้นวางหนังสือ "เสื้อผ้าของคุณแม่ยังอยู่ครบเลย" ต้นกล้ากล่าว "แต่ส่วนใหญ่เป็นชุดลำลอง" "แล้วตู้เสื้อผ้าล่ะคะ" อัญมณีชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ ต้นกล้าเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าออก บานประตูเปิดออกอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นเสื้อผ้าแขวนเรียงรายอยู่เต็มไปหมด "มีแต่ชุดเดรสสวยๆ ทั้งนั้นเลย" อัญมณีกล่าว "คุณแม่ของคุณต้นกล้าคงชอบใส่ชุดเดรส" "ครับ" ต้นกล้าตอบ "แม่ผมชอบแต่งตัวสวยๆ ตลอด" "แต่... ผมไม่เห็นชุดแต่งงานเลย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง "รอสักครู่นะคะ" อัญมณีขอ "ฉันเห็นมีช่องลับอยู่ตรงนี้ค่ะ" เธอชี้ไปที่ด้านในสุดของตู้เสื้อผ้า มีช่องลับที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "ช่องลับเหรอ" ต้นกล้าถามอย่างประหลาดใจ "ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" "น่าจะเป็นที่ซ่อนของสำคัญของคุณแม่ก็ได้ค่ะ" อัญมณีสันนิษฐาน ต้นกล้าลองเปิดช่องลับดู มันเปิดออกอย่างง่ายดาย ข้างในมีกล่องใบเล็กๆ วางอยู่ใบหนึ่ง "นี่มัน..." ต้นกล้าหยิบกล่องออกมา "เป็นกล่องไม้แกะสลัก" เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นกล่องใบนี้ มันดูเก่าแก่และมีคุณค่า "เปิดดูสิคะ" อัญมณีเร่ง ต้นกล้าค่อยๆ เปิดกล่องออก ทันทีที่เปิดออก เขาแทบจะหยุดหายใจ ข้างในกล่องนั้น... คือชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกพับไว้อย่างดี มันดูเหมือนเพิ่งจะถูกนำออกมาจากหีบเมื่อไม่นานมานี้เอง "นี่มัน... ชุดแต่งงานของแม่ผมจริงๆ" ต้นกล้าพึมพำด้วยความตกตะลึง ชุดแต่งงานดูสวยงาม ประณีต และยังคงความสมบูรณ์ไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ "สวยมากเลยค่ะ" อัญมณีกล่าวด้วยความชื่นชม "สมกับที่คุณแม่ตั้งใจจะเก็บไว้" "แต่... ทำไมถึงมาอยู่ในช่องลับนี้ล่ะคะ" เธอสงสัย ต้นกล้าหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่ข้างๆ ชุดแต่งงานขึ้นมาอ่าน มันเป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของคุณแม่ "ถึงต้นกล้า... ลูกรัก" ต้นกล้าเริ่มอ่าน "ถ้าลูกได้มาอ่านจดหมายฉบับนี้..." "นั่นหมายความว่า... แม่คงจากลูกไปแล้ว" "แม่ขอโทษนะลูก ที่แม่ต้องจากไปก่อนที่จะได้เห็นลูกเติบโต" "แต่แม่ก็ดีใจนะ ที่อย่างน้อยแม่ก็ได้เห็นลูกในวันที่แม่มีความสุขที่สุด" "ในวันที่แม่ได้แต่งงานกับพ่อของลูก" "ชุดแต่งงานชุดนี้... เป็นของสำคัญที่สุดของแม่" "แม่หวังว่าถ้าลูกได้เจอ... ลูกจะเข้าใจความรักที่แม่มีให้" "แม่รักลูกนะ... รักสุดหัวใจ" "และแม่ก็ขอให้ลูกมีความสุขมากๆ ในชีวิตนะลูก" "อย่าลืมนะ... ความรักแรกแย้มที่แม่มอบให้ลูก... มันจะอยู่กับลูกตลอดไป" ต้นกล้าอ่านจดหมายจนจบ น้ำตาไหลอาบแก้ม เขารู้สึกตื้นตันใจจนพูดไม่ออก "คุณแม่... ท่านตั้งใจจะเก็บชุดแต่งงานไว้ให้ผม" ต้นกล้าพูดเสียงสั่น "เพื่อเป็นความทรงจำ" "ใช่ค่ะ" อัญมณีพูดเบาๆ "คุณแม่ท่านรักคุณต้นกล้ามากจริงๆ" "แล้วแหวนวงนั้นล่ะคะ" อัญมณีถามต่อ "แหวนที่คุณพ่อจะมอบให้คุณแม่" ต้นกล้าหยิบแหวนที่เขาเก็บไว้จากบ้านคุณย่าออกมาวางเทียบกับชุดแต่งงาน "ผมคิดว่า..." ต้นกล้าพูด "แหวนวงนี้... คงจะถูกวางไว้ในกล่องนี้ก่อนที่แม่จะเสีย" "อาจจะเป็นไปได้ค่ะ" อัญมณีเห็นด้วย "คุณแม่ท่านอาจจะรู้ตัวว่าท่านป่วยหนัก" "เลยอยากจะเก็บทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับความรักของท่านไว้" "แล้วก็... อาจจะอยากให้เป็นของขวัญสุดท้ายสำหรับผม" ต้นกล้าพยักหน้า เขาค่อยๆ หยิบชุดแต่งงานออกมาจากกล่อง มันดูสวยงามและทรงคุณค่า "เราควรจะนำชุดนี้กลับไปให้คุณย่าดูนะคะ" อัญมณีเสนอ "ใช่" ต้นกล้าตอบ "คุณย่าจะต้องดีใจมากแน่ๆ" การค้นหาในบ้านหลังเก่าในที่สุดก็ให้ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง มันไม่ใช่แค่การหาชุดแต่งงาน แต่เป็นการค้นพบความรัก ความเสียสละ และความทรงจำอันล้ำค่าของพ่อแม่ต้นกล้า