มือของเขาเย็นเฉียบ ผิดกับปกติ อัญมณีรู้สึกได้ถึงความสั่นเล็กน้อยในมือที่ประคองมือเธอไว้ ดวงตาคู่สีเข้มของเขาที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยว ตอนนี้เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความเสียใจอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน การกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตที่เจ็บปวดนี้ดูเหมือนจะบีบคั้นหัวใจของเขาไม่น้อย "ผมมันโง่เองที่เชื่อในสิ่งที่เห็น โดยไม่ฟังคำอธิบายจากเธอ" เขาพึมพำ เสียงแหบพร่า "ผมปล่อยให้ความไม่เข้าใจและความสงสัยกัดกินหัวใจผม จนทำให้เราต้องห่างกันไปนานขนาดนี้" อัญมณีบีบมือเขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบ "เรื่องมันผ่านไปแล้ว เรากำลังจะเริ่มต้นใหม่กันนะ" "เริ่มต้นใหม่" เขาทวนคำ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้า "แต่ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำได้ดีแค่ไหน ผมทำคุณเจ็บปวดมามากแล้ว" "คุณไม่ได้ทำฉันเจ็บปวดคนเดียว" อัญมณีพูด "ฉันเองก็เสียใจที่ไม่สามารถอธิบายให้คุณเข้าใจได้ในตอนนั้น" ทั้งสองนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด การยอมรับความผิดพลาดและการให้อภัยซึ่งกันและกัน ดูเหมือนจะเป็นกุญแจสำคัญที่ไขประตูแห่งความเข้าใจที่ปิดตายมานาน "แล้ว... หลังจากวันนั้น คุณเป็นยังไงบ้าง" เขาถาม พลางกวาดสายตาสำรวจใบหน้าเธออย่างละเอียด "คุณ... หายดีแล้วจริงๆ ใช่ไหม" "ค่ะ" อัญมณีพยักหน้า "ร่างกายฉันแข็งแรงดีแล้ว ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ" "ผมเป็นห่วงคุณมาตลอดแหละ" เขาบอก "แม้ว่าเราจะไม่ได้คุยกันเลย แต่ผมก็คอยตามข่าวของคุณอยู่ห่างๆ" "ตามข่าวฉัน?" อัญมณีเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ "คุณทำได้ยังไงคะ" "ผมมีเพื่อนที่รู้จักกับครอบครัวคุณ" เขาอธิบาย "เขาเล่าให้ผมฟังเป็นระยะๆ ว่าคุณเป็นยังไงบ้าง" "เพื่อนคนไหนคะ" เธอถามอย่างสงสัย "คุณจำได้ไหม" เขาถามกลับ "ผู้ชายที่เคยมาหาคุณที่บ้านตอนที่เรายังคบกันอยู่ เขาเป็นเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของผม ชื่อ 'ต้น' ไง" อัญมณีพยักหน้าอย่างเข้าใจ "อ้อ ต้น... จำได้ค่ะ เขาเป็นคนดีมากๆ เลย" "ใช่ เขาเป็นคนดี" เขาเห็นด้วย "เขาเป็นคนที่คอยบอกข่าวคราวของคุณให้ผมฟังเสมอ" บทสนทนาลื่นไหลไปเรื่อยๆ จากเรื่องราวในอดีต สู่ปัจจุบัน และอนาคตที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินไปด้วยกัน เขาเล่าถึงชีวิตของเขาในช่วงที่ผ่านมา ความผิดหวัง ความเสียใจ และความรู้สึกที่ว่างเปล่าเมื่อไม่มีเธออยู่ข้างกาย "ผมยอมรับว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมพยายามลืมคุณนะ" เขาถอนหายใจ "แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ ภาพของคุณก็ยิ่งชัดเจนขึ้นในหัวใจของผม" "ทำไมคุณไม่ลองติดต่อฉันตั้งแต่แรกคะ" เธอถาม "ผมกลัว" เขาตอบตามตรง "ผมกลัวว่าคุณจะรังเกียจผม กลัวว่าคุณจะมีคนอื่นแล้ว ผมคิดว่าการปล่อยให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่" "แต่สุดท้ายแล้ว มันก็ไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราเลยนะคะ" อัญมณีพูด พลางมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "เราเสียเวลาไปมากเกินไป" "ใช่ เราเสียเวลาไปมากจริงๆ" เขาเห็นด้วย "ผมอยากจะชดเชยทุกๆ วันเวลาที่ผมปล่อยให้คุณต้องอยู่คนเดียว" "ไม่ต้องชดเชยอะไรหรอกค่ะ" เธอส่ายหน้า "แค่คุณกลับมาอยู่ตรงนี้กับฉัน ก็เพียงพอแล้ว" เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอ มืออีกข้างที่ว่างอยู่ค่อยๆ ยกขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา "อัญมณี" เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ "ผมรักคุณนะ รักมาตลอด" น้ำตาเอ่อคลอหน่วยตาของอัญมณี เธอพยักหน้าตอบรับ "ฉันก็รักคุณค่ะ" ทั้งสองสบตากัน ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่อยู่ตรงนั้น บรรยากาศโรแมนติกอบอวลไปทั่วร้านอาหารหรู แต่แล้วเขาก็ผละออกเล็กน้อย "แต่ว่านะ" เขาพูด เสียงของเขาจริงจังขึ้น "ผมยังมีเรื่องที่อยากจะถามคุณอยู่" อัญมณีเลิกคิ้ว "เรื่องอะไรคะ" "เรื่องที่บ้านสวนไง" เขาพูด "ทำไมคุณถึงต้องไปอยู่ที่นั่น? แล้วใครเป็นคนจัดการเรื่องมรดกทั้งหมดให้คุณ?" อัญมณีถอนหายใจเบาๆ ดูเหมือนว่าเรื่องราวในอดีตจะยังไม่จบสิ้นเพียงเท่านี้ "เรื่องบ้านสวนน่ะ" เธอเริ่มเล่า "หลังจากที่คุณหายไป ฉันก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง" "ผมขอโทษนะ" เขาแทรกขึ้น "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอพูดต่อ "พ่อของฉันเสียชีวิตอย่างกะทันหัน แล้วก็ทิ้งมรดกไว้ให้ฉันมากมาย รวมถึงบ้านสวนหลังนั้นด้วย" "แล้วทำไมคุณถึงไม่อยู่ที่นั่นล่ะ" เขาถาม "ฉัน... ฉันไม่พร้อมที่จะกลับไปเผชิญหน้ากับความทรงจำเก่าๆ ที่นั่น" เธออธิบาย "มันเหมือนเป็นที่ที่เต็มไปด้วยความสุขและความเศร้าปะปนกันไปหมด ฉันเลยเลือกที่จะให้ทนายความเป็นคนจัดการทุกอย่างแทน" "แล้ว... ทำไมคุณถึงกลับไปอยู่ที่นั่นตอนนี้ล่ะ" เขาถามต่อ "เพราะว่า... ฉันไม่มีที่ไปแล้ว" อัญมณีพูดตรงๆ "บริษัทของฉันมีปัญหา การเงินขัดสน ฉันเลยตัดสินใจกลับไปอยู่ที่บ้านสวน เพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย" "บริษัทของคุณมีปัญหา?" เขาดูตกใจ "ทำไมคุณไม่บอกผม" "ฉันไม่อยากให้คุณต้องมารับภาระ" เธอตอบ "คุณเองก็มีเรื่องต้องจัดการเยอะแยะ" "แต่เราเป็นอะไรกัน" เขาถาม "เราควรจะช่วยเหลือกันสิ" "ใช่ค่ะ" อัญมณีเห็นด้วย "แต่ตอนนั้น ฉันยังไม่แน่ใจว่าเราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรือเปล่า" "แล้วตอนนี้ล่ะ" เขาถาม "คุณแน่ใจแล้วใช่ไหม" อัญมณีพยักหน้า "แน่ใจค่ะ" "ดี" เขาพูด "ผมจะช่วยคุณเอง ผมจะช่วยบริษัทของคุณ แล้วเราจะผ่านมันไปด้วยกัน" "ขอบคุณนะคะ" เธอซึ้งใจ "คุณดีกับฉันเสมอเลย" "เพราะคุณคือคนที่ผมรัก" เขาตอบ "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ" บทสนทนาของทั้งสองยังคงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น ราวกับว่าปมในอดีตที่เคยมีได้คลี่คลายลงไปแล้ว เหลือเพียงความเข้าใจและความรักที่ก่อตัวขึ้นใหม่