แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของบ้านสวนหลังเก่า เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ อัญมณีเดินสำรวจห้องต่างๆ ในบ้านด้วยความคิดถึง ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน "คุณจำได้ไหม" เธอเอ่ยขึ้นขณะที่เดินผ่านห้องทำงานของบิดา "ห้องนี้เป็นห้องโปรดของพ่อเลยนะ" เขาพยักหน้า "จำได้สิ" เขาตอบ "พ่อของคุณเคยพาผมเข้ามาดูรูปเก่าๆ ที่นี่ด้วย" "รูปเก่าๆ" อัญมณีทวนคำ "คุณหมายถึงอัลบั้มรูปที่อยู่บนชั้นวางตรงนั้นน่ะเหรอคะ" "ใช่" เขาตอบ "คุณพ่อของคุณเล่าเรื่องราวในรูปให้ผมฟังเยอะแยะเลย" อัญมณีเดินไปหยิบอัลบั้มรูปเล่มหนาออกมาจากชั้นวาง ภาพถ่ายขาวดำหลายสิบปีที่แล้วปรากฏขึ้นตรงหน้า เธอเห็นภาพบิดามารดาของเธอในวัยหนุ่มสาว ภาพครอบครัวที่อบอุ่น และภาพของเธอเองในวัยเด็ก "นี่ไง" เธอชี้ไปที่รูปภาพหนึ่ง "รูปนี้ตอนฉันอายุ 5 ขวบ พ่อพาไปเที่ยวทะเลครั้งแรก" เขาเดินเข้ามาดูใกล้ๆ "คุณดูน่ารักมากเลยนะตอนเด็ก" เขาชม "คุณก็เหมือนกัน" อัญมณีตอบ "รูปนี้ของคุณตอนเด็กๆ เป็นยังไงบ้างคะ" "ผมไม่แน่ใจว่ามีรูปสมัยเด็กๆ เหลืออยู่หรือเปล่า" เขาบอก "บ้านผมเคยมีปัญหาเรื่องไฟไหม้ตอนผมยังเด็ก เอกสารและรูปถ่ายหลายอย่างเลยหายไป" อัญมณีเงียบไป เธอรู้สึกเห็นใจเขาจับใจ "แต่ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆ ผมชอบเล่นซนมาก" เขาหัวเราะเบาๆ "ชอบปีนต้นไม้ ปีนกำแพง วิ่งเล่นซนไปทั่ว" "น่าจะดีนะคะ" อัญมณีเอ่ย "ถ้ามีรูปถ่ายตอนเด็กๆ ของคุณ ฉันจะได้เห็นว่าคุณซนขนาดไหน" ทั้งสองเดินไปสำรวจห้องอื่นๆ ในบ้านอย่างเพลิดเพลิน จนกระทั่งมาถึงบันไดเล็กๆ ที่ทอดขึ้นไปยังห้องใต้หลังคา "ห้องนี้... ฉันไม่เคยขึ้นไปเลยค่ะ" อัญมณีบอก "พ่อเคยห้ามไว้ บอกว่ามันอันตราย" "อยากขึ้นไปดูไหม" เขาถาม "เผื่อจะมีอะไรที่น่าสนใจ" อัญมณีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจ "ก็ได้ค่ะ" ทั้งสองค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไปตามแรงกด บรรยากาศภายในห้องใต้หลังคาอบอ้าวและเต็มไปด้วยฝุ่นละออง มีข้าวของเก่าๆ วางระเกะระกะอยู่ทั่วบริเวณ "ว้าว" อัญมณีอุทาน "มีของเยอะแยะเลยนะเนี่ย" "ดูนั่นสิ" เขาชี้ไปที่กล่องไม้เก่าใบหนึ่ง "กล่องนี้เหมือนมีอะไรอยู่ข้างในนะ" ทั้งสองช่วยกันยกกล่องไม้ใบนั้นลงมาวางบนพื้นอย่างระมัดระวัง เมื่อเปิดฝากล่องออก สิ่งที่อยู่ภายในทำเอาทั้งสองตะลึง "นี่มัน..." อัญมณีอุทาน "ของของคุณนี่นา" ภายในกล่องเป็นสมุดบันทึกเก่าๆ หลายเล่ม หนังสือเรียนสมัยมหาวิทยาลัย และของใช้ส่วนตัวบางอย่างที่ดูคุ้นตา "ผมจำได้" เขาพูด "นี่มันของของผมจริงๆ ด้วย" เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดดู หน้ากระดาษเหลืองกรอบ ปากกาที่เคยใช้เขียนสีซีดจาง แต่ตัวอักษรยังคงชัดเจน "นี่มันบันทึกของผมตอนเรียนปีสุดท้ายนี่นา" เขาบอก "ผมไม่คิดเลยว่ามันจะมาอยู่ที่นี่ได้" "แล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ" อัญมณีถาม "ผมว่า... ผมน่าจะเคยมาซ่อนของไว้ที่นี่ตอนที่เราคบกัน" เขาบอก "ผมจำได้ว่าเคยมีครั้งหนึ่งที่คุณพ่อของคุณไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่ ผมเลยกลัวว่าท่านจะรื้อค้นของของผม" "พ่อไม่ชอบคุณเหรอคะ" อัญมณีสงสัย "ทำไมล่ะ" "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" เขาถอนหายใจ "ท่านอาจจะมองว่าผมไม่เหมาะสมกับคุณก็ได้" อัญมณีรู้สึกแปลกใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน บิดาของเธอไม่เคยแสดงท่าทีไม่พอใจเขาเลยสักครั้ง "แต่ผมก็รักคุณมากนะ" เขาพูดต่อ "ผมเลยแอบเอาของสำคัญๆ มาซ่อนไว้ที่นี่ เผื่อวันใดวันหนึ่งเกิดมีปัญหาขึ้น" "แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยกลับมาเอามันไปเลยล่ะคะ" เธอถาม "ผม... ผมลืมไปแล้ว" เขาตอบ "หลังจากที่เราเลิกกัน ผมก็พยายามลืมทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ รวมถึงที่นี่ด้วย" ทั้งสองค่อยๆ หยิบข้าวของในกล่องออกมาดู ภาพความทรงจำเก่าๆ หวนคืนมาอีกครั้ง บทสนทนาเต็มไปด้วยความสุขและความอาลัย "จำได้ไหม" เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา "นี่คือรูปที่เราไปเที่ยวทะเลด้วยกันครั้งแรก" อัญมณีรับรูปมาดู "จำได้ค่ะ" เธอยิ้ม "ตอนนั้นคุณบอกว่าจะพาฉันไปแต่งงานที่ทะเลแห่งนี้" "ผมยังจำคำพูดนั้นได้เสมอ" เขาบอก "แล้วคุณล่ะ จำได้ไหมว่าคุณเคยบอกอะไรผม" "ฉัน... ฉันบอกว่า ฉันจะรอคุณ" อัญมณีตอบ เสียงสั่นเครือ "แล้ววันนี้" เขาถาม "คุณยังจะรอผมอยู่ไหม" อัญมณีเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "ค่ะ" เธอตอบอย่างหนักแน่น "ฉันจะรอคุณ" รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน "ขอบคุณนะอัญมณี" เขาพูด "ที่ยังรอผม" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบ "เพราะคุณคือคนที่ฉันรัก" ทั้งสองนั่งลงบนพื้นห้องใต้หลังคา ท่ามกลางข้าวของเก่าๆ และความทรงจำที่หวนคืนมา ราวกับว่าเวลาได้ย้อนกลับไปเมื่อครั้งวันวาน