อัญมณีรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในม่านหมอกแห่งความสุข มือเรียวเล็กยังคงประคองสมุดบันทึกเล่มสุดท้ายที่เขาหยิบยื่นให้ ราวกับมันคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก ดวงตาของเธอพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ คำพูดที่พ่อของเธอเคยเอ่ยถึงเขาในความทรงจำยังคงดังก้องอยู่ในหู "เด็กคนนั้น... เขาเป็นคนดีนะลูก แต่บางที... คนดีก็อาจจะผิดพลาดได้เหมือนกัน" ตอนนี้เธอเข้าใจความหมายนั้นอย่างถ่องแท้ "คุณ..." เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับอากาศ "คุณ... พยายามมากจริงๆ" เขาดึงเธอเข้ามากอดกระชับ "ผมอยากให้ท่านอาจารย์รู้ว่าผมรู้สึกผิดแค่ไหน" เขาพึมพำข้างหูเธอ "ผมรู้ว่าท่านรักคุณมากแค่ไหน และผมก็รู้ว่าผมเคยทำให้คุณต้องผิดหวังมากแค่ไหน" "แต่ท่านอาจารย์ก็ให้อภัยคุณนะคะ" อัญมณีบอก "ท่านเองก็เข้าใจค่ะ" "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" เขาถอนหายใจยาว "ตอนนั้นผมเหมือนคนไร้ค่าจริงๆ ผมอยากจะแก้ตัวให้ท่าน แต่ผมก็ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง" "แล้วคุณทำยังไงคะ" เธอถาม พลางเงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่อยากรู้ "ผม... เริ่มจากเล็กๆ น้อยๆ" เขาอธิบาย "ผมติดต่อกับคุณต้น เขาคอยบอกข่าวคราวของคุณให้ผมฟัง ผมเริ่มจากการส่งเงินช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ให้ครอบครัวคุณ ผ่านทางมูลนิธิที่คุณพ่อของคุ... คุณพ่อของคุณเคยเป็นผู้บริหาร" อัญมณีเบิกตากว้าง "คุณหมายถึง... เงินที่... เงินที่ช่วยเรื่องค่ารักษาพยาบาลของท่าน... ตอนนั้นฉันคิดว่า... เป็นเงินบริจาคจากผู้มีจิตศรัทธา" "ผมแอบทำครับ" เขาตอบ "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าผมเป็นคนทำ คุณจะปฏิเสธ ผมเลยอยากจะช่วยคุณในทางที่มองไม่เห็น" "ทำไมคุณต้องทำแบบนั้นด้วยคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย "ถ้าคุณบอกฉันตรงๆ ฉันก็อาจจะ..." "ผมรู้ว่าคุณเป็นคนหัวแข็ง" เขาขัดจังหวะ "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าผมอยากจะช่วย คุณจะคิดว่าผมกำลังสงสารคุณ หรือกำลังเยาะเย้ยผม" "ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยค่ะ" เธอปฏิเสธทันควัน "ฉันแค่... อยากให้คุณมาอยู่เคียงข้างฉัน" เขาเม้มปากแน่น "ผมมันโง่จริงๆ" "ไม่ค่ะ" เธอส่ายหน้า "คุณแค่... ไม่เข้าใจฉันในตอนนั้น" "ผมสัญญาว่านับจากนี้ไป ผมจะไม่มีวันไม่เข้าใจคุณอีกแล้ว" เขาพูดอย่างหนักแน่น "ผมจะเรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ ทุกความรู้สึกของคุณ" "แล้ว... หลังจากนั้นล่ะคะ" เธอถาม พลางนิ้วเรียวไล้ไปตามตัวอักษรในสมุดบันทึก "หลังจากนั้น... ผมก็พยายามติดต่อคุณ" เขาเล่าต่อ "ผมส่งอีเมลไปหาคุณ แต่คุณก็ไม่เคยตอบ ผมโทรศัพท์ไป คุณก็ตัดสายทิ้ง ผมแทบจะหมดหวัง" "ฉัน... ฉันเสียใจค่ะ" เธอสารภาพ "ตอนนั้นฉันยังโกรธคุณอยู่มาก" "ผมเข้าใจ" เขาตอบ "แต่ผมก็ยังพยายาม ผมเริ่มศึกษาเรื่องการลงทุน ผมอยากจะสร้างตัวให้มั่นคง เพื่อที่จะได้มีอะไรไปขอคุณพ่อของคุณแต่งงานอย่างสมศักดิ์ศรี" อัญมณีหัวเราะเบาๆ "คุณเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" "ตั้งแต่ตอนที่ผมรู้ตัวว่ารักคุณ" เขาตอบทันที "แต่ตอนนั้นผมยังเด็กเกินไป ยังไม่เข้าใจความหมายของคำว่าความรับผิดชอบ" "แล้ว... คุณทำอะไรอีกบ้างคะ" เธอถามอย่างกระตือรือร้น "ผม... ผมเริ่มสร้างธุรกิจของตัวเอง" เขาอธิบาย "มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ผมล้มลุกคลุกคลานหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่ผมรู้สึกท้อแท้ ผมก็จะนึกถึงหน้าคุณ นึกถึงรอยยิ้มของคุณ มันเป็นเหมือนกำลังใจที่สำคัญที่สุด" "คุณ... คุณทำเพื่อฉันจริงๆ เหรอคะ" เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ "แน่นอนครับ" เขาตอบ "ผมอยากจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมเปลี่ยนไปแล้ว ผมพร้อมที่จะดูแลคุณให้ดีที่สุด" เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาวางบนตักของเธอ "เล่มนี้... เป็นบันทึกของผมตอนที่เราทะเลาะกันครั้งใหญ่" อัญมณีชะงัก เธอจำได้ดีถึงช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดนั้น "คุณ... คุณจำได้ด้วยเหรอคะ" เธอถาม "ผมจำได้ทุกอย่าง" เขาตอบ "ผมไม่มีวันลืมวันนั้นได้เลย" เธอค่อยๆ เปิดสมุดบันทึกด้วยมือที่สั่นเทา "คุณเขียนว่า..." เธอเริ่มอ่าน " 'ผมมันโง่จริงๆ ผมไม่น่าพูดจาแรงๆ แบบนั้นออกไปเลย อัญมณีต้องเสียใจมากแน่ๆ ผมมันไม่คู่ควรกับเธอเลย' " น้ำตาของอัญมณีไหลรินอีกครั้ง เธอจินตนาการถึงใบหน้าของเขาในวันนั้น ภาพของชายหนุ่มที่กำลังเสียใจและรู้สึกผิด "แล้วคุณ... คุณทำยังไงคะ" เธอถาม "ผมพยายามขอโทษคุณ" เขาตอบ "ผมไปหาคุณที่บ้าน ไปรอคุณที่มหาวิทยาลัย แต่คุณไม่ยอมเจอหน้าผมเลย" "ฉัน... ฉันเสียใจค่ะ" เธอพูดเบาๆ "ตอนนั้นฉันเหมือนคนบ้า ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี" "ผมเข้าใจ" เขาปลอบ "ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวดมาก" "คุณเขียนอีกว่า..." เธออ่านต่อ " 'ผมจะไม่ยอมแพ้ ผมจะพยายามต่อไป ผมจะทำให้เธอเห็นว่าผมรักเธอมากแค่ไหน' " "ผมก็ทำจริงๆ นะ" เขาบอก "ผมพยายามทุกวิถีทางที่จะกลับมาหาคุณ" "แล้ว... ทำไมสุดท้ายคุณถึงหายไปล่ะคะ" เธอถาม คำถามที่ค้างคาใจเธอมาตลอด เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ตอนนั้น... ผมได้ยินข่าวว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับคนอื่น" อัญมณีอึ้งไป "แต่งงาน? กับใครคะ" "ผมไม่รู้ชื่อเขา" เขาตอบ "แต่ผมได้ยินจากคุณต้น เขาบอกว่าคุณกำลังจะหมั้น ผมเลยคิดว่า... ผมคงหมดโอกาสแล้ว" "คุณ... คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ" เธอรีบอธิบาย "ฉันไม่ได้จะแต่งงานกับใครทั้งนั้น" "ผมรู้แล้ว" เขาตอบ "แต่ตอนนั้น... ผมเสียใจมาก ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมา" "แล้วคุณก็เลย... ตัดสินใจหายไป" เธอพูดต่อ "ใช่ครับ" เขาตอบ "ผมคิดว่า... ถ้าผมหายไป คุณก็อาจจะมีความสุขมากกว่า" "ไม่ค่ะ" อัญมณีปฏิเสธ "ฉันไม่มีความสุขเลยตอนที่คุณหายไป" "ผมขอโทษนะ" เขาพึมพำ "ผมมันอ่อนแอเกินไป" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอพูด พลางยิ้มให้เขา "อย่างน้อย... ตอนนี้คุณก็กลับมาแล้ว" เขาจับมือเธอไว้แน่น "ผมจะไม่ไปไหนอีกแล้ว" "ฉันจะรอคุณตรงนี้เสมอ" เธอตอบ