"เธอหมายความว่ายังไง" อรุณพรเลิกคิ้ว สีหน้าฉายแววไม่พอใจ "เธอคิดว่าจะต่อรองอะไรกับฉันได้งั้นเหรอ" รวินท์สูดหายใจลึก พยายามควบคุมอารมณ์ "ฉันไม่ได้จะต่อรอง ฉันมาเพื่อบอกให้เธอรู้ว่าฉันจะไม่ยอมให้เธอมาทำร้ายความสุขของฉันอีกต่อไป" "ความสุขของเธอเนี่ยนะ" อรุณพรหัวเราะหยัน "ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เธอเคยมีความสุขจริงๆ จังๆ กับใครบ้างนอกจากตัวเอง" คำพูดนั้นแทงใจดำรวินท์ แต่เขาก็พยายามสะบัดความคิดนั้นออกไป "เธอไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนั้น ฉันมาที่นี่เพื่อบอกว่า ถ้าเธอคิดจะทำอะไรกับแพรว ฉันจะไม่ยอมอยู่เฉย" "โอ้โห" อรุณพรเอียงคอ มองเขาด้วยสายตาดูแคลน "ปากดีจังนะ แล้วคิดว่าจะทำอะไรได้ล่ะ ฉันมีหลักฐานทุกอย่างนะ รวินท์ เธอแน่ใจเหรอว่าจะเล่นเกมนี้กับฉัน" "ฉันไม่กลัวเธอ" รวินท์กล่าวเสียงหนักแน่น "ฉันจะปรึกษาทนายความ และถ้าจำเป็น ฉันก็จะใช้กฎหมายจัดการกับเธอ" อรุณพรดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็กลับมาหัวเราะ "ทนายความงั้นเหรอ ดีเลย ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าทนายของเธอจะพูดว่ายังไง เมื่อเจอหลักฐานที่ฉันมี" "หลักฐานอะไร" รวินท์ถามด้วยความกังวล "เธอมีอะไร" "ก็เรื่องคืนนั้นไง" อรุณพรยิ้มมุมปาก "เรื่องที่เราอยู่ด้วยกัน เรื่องที่เธอเสียสติไปหมด ฉันมีรูป มีวิดีโอด้วยนะ รวินท์ เธอแน่ใจเหรอว่าอยากให้แพรวได้เห็น" รวินท์รู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเยียบ เขารู้ดีว่าอรุณพรพูดจริง เธอมักจะเตรียมพร้อมเสมอ และที่สำคัญ เธอมักจะทำในสิ่งที่พูด "เธอจะทำร้ายฉันก็ได้" รวินท์กล่าว "แต่เธอจะทำร้ายแพรวไม่ได้" "แล้วไง" อรุณพรยักไหล่ "ถ้าเธอไม่ยอมกลับมาหาฉัน ฉันก็ต้องหาทางให้เธอเจ็บปวดบ้าง ฉันไม่ชอบให้ใครทิ้งฉันไปง่ายๆ โดยเฉพาะเธอ" "ฉันไม่ได้ทิ้งเธอ" รวินท์พยายามอธิบาย "วันนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ เธอเองก็รู้" "อุบัติเหตุที่ทำให้เธอได้เจอผู้หญิงคนใหม่เร็วจริงๆ นะ" อรุณพรพูดประชด "ฉันรอเธอมาตลอดนะ รวินท์ รอจนหมดหวัง" "ฉันขอโทษ" รวินท์เอ่ย แต่เขาก็รู้ว่าคำขอโทษนั้นมันคงไม่มีความหมายอะไรแล้ว "แต่ฉันรักแพรว" "รักงั้นเหรอ" อรุณพรหัวเราะ "ความรักของหมอมันก็มีวันหมดอายุเหมือนกันนั่นแหละ" "ฉันจะไปแล้ว" รวินท์ลุกขึ้นยืน "ฉันจะไม่ยอมให้เธอคุกคามฉันอีกต่อไป" "เดี๋ยวก่อน" อรุณพรเรียกเขาไว้ "ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง คิดดีๆ นะรวินท์ ถ้าเธอไปบอกตำรวจ หรือฟ้องอะไรฉัน ฉันจะปล่อยของทั้งหมดทันที" รวินท์มองหน้าเธออย่างชั่งใจ เขาเห็นความเด็ดเดี่ยวและความอำมหิตในแววตาของอรุณพร เขาไม่สามารถเสี่ยงได้ เขาไม่อยากให้แพรวต้องเจ็บปวดหรือต้องเผชิญกับเรื่องราวแย่ๆ ที่เกิดจากเขา "ฉันจะคิด" รวินท์กล่าวอย่างอึดอัด และเดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้อรุณพรนั่งยิ้มอย่างผู้ชนะ เมื่อกลับถึงบ้าน รวินท์นั่งลงบนโซฟา เขารู้สึกเหนื่อยอ่อน เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เขาติดกับดักของอรุณพรเสียแล้ว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกำลังจะโทรหาแพรว แต่ก็ชะงัก เขาจะบอกเธออย่างไรดี จะบอกให้เธอรู้ว่าเขากำลังถูกคนรักเก่าข่มขู่ และอาจจะกำลังจะถูกเปิดโปงความลับที่น่าอับอาย ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด จู่ๆ โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากแพรว "สวัสดีครับ" รวินท์รับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติ "คุณหมอคะ" เสียงของแพรวฟังดูสดใสกว่าปกติ "วันนี้ว่างไหมคะ พอดีฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย" รวินท์ใจเต้นแรง "มีเรื่องอะไรเหรอครับ" "ก็... เรื่องของเราสองคนไงคะ" แพรวตอบ "ฉันคิดมาทั้งคืนแล้ว และฉันก็ตัดสินใจได้แล้ว" คำพูดของแพรวทำให้รวินท์ยิ่งกังวล เขาจะบอกเธออย่างไรดี ว่าเขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากขนาดนี้ "คุณแพรวครับ" รวินท์ลังเล "ผม... ผมมีเรื่องอยากจะบอกคุณก่อน" "เรื่องอะไรคะ" แพรวถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย "คุณหมอมีอะไรไม่สบายใจเหรอคะ" รวินท์ตัดสินใจเด็ดขาด เขาจะพูดความจริง เขาจะไม่ยอมให้เรื่องนี้มาทำลายความสัมพันธ์ที่เขากำลังจะสร้างกับแพรว "ผมมีเรื่องต้องสารภาพครับ" รวินท์กล่าว "เรื่องคืนนั้น... จริงๆ แล้วมันมีรายละเอียดมากกว่าที่ผมเคยบอกคุณ" แพรวเงียบไป รวินท์รู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่ส่งผ่านมาทางโทรศัพท์ "เรื่องคืนนั้น... ตอนนั้นผมไม่ได้แค่เมาอย่างเดียว" รวินท์เริ่มเล่า "ผมกำลังมีปัญหากับแฟนเก่า ผมทะเลาะกันอย่างหนัก และเขาก็..." รวินท์หยุดไป เขาจะเล่าต่ออย่างไรดี เขาจะบอกแพรวได้อย่างไรว่าเขาไปมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นในคืนนั้น เพียงเพราะความประชดประชันและความเสียใจ "เขา... เขาก็พูดจาดูถูกผมหลายอย่าง" รวินท์พยายามหาคำที่เหมาะสมที่สุด "ผมรู้สึกแย่มาก ผมเลยไปดื่มเพื่อระบายอารมณ์ และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ผม... เมาจนขาดสติ" "คุณหมอหมายความว่า..." แพรวเอ่ยเสียงแผ่วเบา "คืนนั้น ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น" รวินท์รีบอธิบาย "และผมก็เสียใจมากจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" "แล้ว... คุณอรุณพรคือแฟนเก่าคนนั้นใช่ไหมคะ" แพรวถาม "ใช่ครับ" รวินท์ตอบ "และเธอ... เธอกำลังจะทำเรื่องไม่ดีกับผม" รวินท์เล่าเรื่องที่อรุณพรข่มขู่เขาให้แพรวฟังอย่างละเอียด เขาไม่ต้องการปิดบังอะไรอีกแล้ว เขาต้องการให้แพรวรู้ความจริงทั้งหมด เมื่อฟังจบ แพรวเงียบไปนาน รวินท์ได้แต่รอคอยคำตอบด้วยหัวใจที่เต้นระรัว "คุณหมอคะ" ในที่สุดแพรวก็พูดขึ้น "ขอบคุณที่บอกความจริงค่ะ" "คุณ... คุณจะให้อภัยผมไหมครับ" รวินท์ถามด้วยความหวัง "ฉันยังไม่รู้ค่ะ" แพรวถอนหายใจ "แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่า ฉันกำลังจะบอกคุณหมอว่าอะไร" "คุณจะบอกว่า..." "ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ" แพรวพูดเสียงหนักแน่น "ฉันพร้อมจะให้โอกาสคุณหมอค่ะ" คำพูดของแพรวทำให้รวินท์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง "จริงเหรอครับ" "ค่ะ" แพรวยิ้ม "แต่คุณหมอต้องให้คำมั่นกับฉันนะคะ ว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก และต้องจัดการกับคุณอรุณพรให้เด็ดขาด" "ผมให้คำมั่นครับ" รวินท์ตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณเด็ดขาด" ทั้งสองคนคุยกันอีกพักใหญ่ ก่อนจะวางสาย รวินท์รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เขารู้ว่าการเผชิญหน้ากับอรุณพรจะไม่ง่าย แต่เขาก็มีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป