แพรวเงียบไป เธอพิจารณารวินท์อย่างละเอียด สีหน้าของเขามันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเสียใจอย่างแท้จริง "ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดีค่ะคุณหมอ" เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับจะขาดห้วงไปในอากาศ "ความรู้สึกมันซับซ้อนไปหมด" รวินท์มองดวงตาของแพรว เขาเห็นความเจ็บปวดที่สะท้อนอยู่ภายในนั้นลึกกว่าครั้งไหนๆ "ผมเข้าใจ" เขาตอบเสียงนุ่ม "ผมไม่ได้หวังให้คุณให้อภัยผมทันที หรือลืมเรื่องที่เกิดขึ้นได้ง่ายๆ แต่ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมเสียใจจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" "เรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่แค่เรื่องของคืนนั้น" แพรวพูดต่อ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "มันคือความรู้สึกที่ถูกหักหลัง ความรู้สึกที่ว่าสิ่งที่ฉันเชื่อมั่นมาตลอดมันพังทลายลง" "ผมรู้" รวินท์กล่าว "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดร้ายแรง ผมมัวเมา ผมขาดสติ และผมไม่ได้คิดถึงผลที่จะตามมาเลยแม้แต่น้อย ผมไม่รู้เลยว่าอรุณพรจะเข้ามาตอนนั้น ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องเห็นภาพที่ไม่ควรเห็น" "ภาพนั้นมันติดตาผมไปแล้วค่ะ" แพรวพูด น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มอีกครั้ง "ทุกครั้งที่นึกถึง ฉันก็รู้สึกเหมือนหัวใจมันบีบรัด" "ผมจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้คุณลืมภาพนั้นได้" รวินท์พูดอย่างหนักแน่น "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผู้หญิงที่คุณรักและไว้ใจมาตลอด คือผมคนเดิม" "แต่คุณหมอคะ" แพรวเงยหน้าขึ้นมอง "ความไว้ใจมันสร้างยาก แต่ทำลายได้ง่ายเหลือเกิน" "ผมรู้" รวินท์พยักหน้า "ผมเข้าใจดี ผมจะค่อยๆ สร้างมันขึ้นมาใหม่ทีละเล็กทีละน้อย ผมจะแสดงให้คุณเห็นด้วยการกระทำ ไม่ใช่แค่คำพูด" "แล้วเรื่องของคุณอรุณพรล่ะคะ" แพรวถาม "เธอจะหยุดแค่นี้จริงๆ หรือคะ" "ผมจะจัดการเรื่องอรุณพรเอง" รวินท์ตอบ "ผมจะไม่ให้เธอเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตเราอีก ผมได้คุยกับเธอแล้ว และเธอก็รับปากว่าจะไม่มายุ่งกับผมและคุณอีก" "แล้วคุณหมอแน่ใจเหรอคะ" แพรวถามด้วยแววตาไม่แน่ใจ "คนแบบนั้น... เขาจะยอมหยุดง่ายๆ จริงๆ เหรอคะ" "ผมจะทำให้แน่ใจ" รวินท์กล่าว "ผมจะเผชิญหน้ากับเธอ และบอกเธออย่างชัดเจนว่าชีวิตของผมตอนนี้มีคุณอยู่แล้ว" แพรวถอนหายใจยาว "ฉัน... ฉันยังคงรู้สึกสับสนไปหมดค่ะคุณหมอ" "ไม่เป็นไร" รวินท์กล่าว "คุณไม่ต้องรีบตัดสินใจอะไรทั้งสิ้น ผมจะรอคุณ ผมจะอยู่ที่นี่เพื่อคุณเสมอ" "แล้วน้องแพรไหมล่ะคะ" แพรวถาม "เธอถามหาฉันค่ะ" "ผมบอกเธอว่าคุณไม่สบาย" รวินท์ตอบ "เธอคิดถึงคุณมาก" "ฉันก็คิดถึงเธอค่ะ" แพรวพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ฉัน... ฉันจะกลับไปหาเธอ แต่เรื่องของเรา... ฉันขอเวลาคิดอีกสักหน่อยนะคะ" "แน่นอน" รวินท์ตอบ "ผมจะให้เวลาคุณเต็มที่ ผมจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ" แพรวพยักหน้าช้าๆ เธอหันหลังกลับไปมองในบ้าน "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" "แพรว" รวินท์เรียกเธอไว้ "ผมรักคุณนะ" แพรวหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองรวินท์อีกครั้ง "ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะ" เธอพูดเบาๆ แล้วก็รีบเดินเข้าไปในบ้าน ปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้รวินท์ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เขากลับรู้สึกมีความหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจ ในอีกด้านหนึ่ง อรุณพรนั่งอยู่ที่บ้านของเธอเพียงลำพัง เธอยังคงรู้สึกโกรธแค้น แต่ก็มีความรู้สึกผิดบางอย่างประดังเข้ามาในใจ เธอได้ทำลายชีวิตของใครบางคน และผลที่ตามมามันหนักหนาสาหัสกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก เธอมองไปที่รูปถ่ายของรวินท์สมัยที่ทั้งสองยังคบกันอยู่ รอยยิ้มที่สดใสของเขาในวันนั้น ต่างจากแววตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความผิดหวังของเขาในวันนี้อย่างสิ้นเชิง "ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ของทนายความที่เธอเคยรู้จัก "ทนายคะ ฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษาค่ะ" "ว่ามาเลยครับคุณอรุณพร" เสียงทนายดังขึ้น "ฉัน... ฉันอยากจะถอนแจ้งความค่ะ" อรุณพรพูดเสียงสั่น "เรื่องที่ฉันแจ้งความคุณหมอรวินท์ไว้" ทนายความเงียบไปครู่หนึ่ง "แน่ใจนะครับคุณอรุณพร การถอนแจ้งความตอนนี้อาจจะส่งผลกระทบต่อรูปคดีได้นะครับ" "ฉันแน่ใจค่ะ" อรุณพรตอบหนักแน่น "ฉันไม่อยากทำลายชีวิตใครไปมากกว่านี้แล้ว" "ตามใจคุณครับ" ทนายตอบ "ผมจะดำเนินการให้" เมื่อวางสายโทรศัพท์ อรุณพรก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน การแก้แค้นที่เธอเคยคิดว่าเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เธอจมดิ่งลงไปในความทุกข์มากกว่าเดิม เธอเข้าใจแล้วว่า ความสุขที่แท้จริงไม่ได้มาจากการทำให้คนอื่นเจ็บปวด แต่มาจากการให้อภัยและการก้าวเดินต่อไปข้างหน้า