หลายสัปดาห์ผ่านไป ชีวิตของรวินท์และแพรวเริ่มกลับสู่สภาวะที่ค่อนข้างปกติ แต่ความตึงเครียดบางอย่างยังคงค้างอยู่ในอากาศ ราวกับเงาที่มองไม่เห็น คอยเตือนใจถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา รวินท์พยายามอย่างเต็มที่ที่จะแสดงความรักและความใส่ใจต่อแพรวและแพรไหม เขาดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ ทำให้พวกเธอรู้สึกปลอดภัยและได้รับความรักอย่างเต็มเปี่ยม "คุณหมอคะ" แพรวเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน "วันนี้คุณหมอมีคนไข้เยอะไหมคะ" "ก็เยอะพอสมควรครับ" รวินท์ตอบ "แต่ไม่มีเคสไหนที่หนักหนาสาหัสเป็นพิเศษ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อ "แล้วแพรวเป็นไงบ้างวันนี้" "ก็ดีค่ะ" แพรวตอบ "แพรไหมไปเรียนพิเศษกลับมา ก็ทำการบ้านตามปกติ" "ดีแล้วครับ" รวินท์ยิ้ม "ผมดีใจที่เห็นทุกคนมีความสุข" "คุณหมอคะ" แพรววางส้อมลง มองหน้าเขาอย่างจริงจัง "แพรวอยากจะคุยกับคุณหมอเรื่องของเราค่ะ" รวินท์ชะงักเล็กน้อย เขาจับมือแพรวไว้เบาๆ "ว่ามาเลยครับ ผมพร้อมรับฟังเสมอ" "แพรวเชื่อที่คุณหมอพูดนะคะ" แพรวกล่าว "แพรวเชื่อว่าคุณหมอเสียใจจริงๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น" "ผมเสียใจจริงๆ ครับ" รวินท์ยืนยัน "แต่..." แพรวถอนหายใจ "ความไว้วางใจมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนนะคะคุณหมอ" "ผมรู้" รวินท์ตอบ "ผมจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อสร้างมันขึ้นมาใหม่" "แพรวก็พยายามอยู่ค่ะ" แพรวกล่าว "แต่บางครั้ง... บางครั้งแพรวก็ยังอดคิดมากไม่ได้" "ผมเข้าใจ" รวินท์บีบมือแพรวเบาๆ "ถ้ามีอะไรที่คุณกังวล หรือไม่สบายใจ บอกผมได้เสมอเลยนะครับ ผมอยากให้คุณรู้สึกสบายใจที่สุด" "ขอบคุณนะคะ" แพรวยิ้มบางๆ "แล้วเรื่องคุณอรุณพรล่ะคะ เป็นยังไงบ้าง" "เธอถอนแจ้งความแล้ว" รวินท์เล่า "ผมได้คุยกับทนายของเธอแล้ว เธอบอกว่าจะไม่มายุ่งกับชีวิตเราอีก" "ดีแล้วค่ะ" แพรวพยักหน้า "แพรวไม่อยากให้มีเรื่องยุ่งยากอะไรอีกแล้ว" "ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" รวินท์กล่าว "ผมอยากให้ชีวิตของเราสงบสุขจริงๆ" วันต่อมา รวินท์ไปทำงานที่คลินิกตามปกติ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น มีคนไข้แวะเวียนเข้ามาใช้บริการอย่างต่อเนื่อง แพรวเองก็ช่วยดูแลงานที่คลินิกเล็กๆ แห่งนี้ด้วยความเต็มใจ เธอพบว่าการได้ทำงานร่วมกับรวินท์ ทำให้เธอรู้สึกใกล้ชิดกับเขามากขึ้น และคลายความกังวลบางอย่างลงไปได้ "วันนี้คนเยอะเป็นพิเศษเลยนะคะคุณหมอ" แพรวกล่าวขณะที่กำลังจัดยาให้คนไข้ "ก็ดีครับ" รวินท์ยิ้ม "แสดงว่าคลินิกของเรากำลังเป็นที่ไว้วางใจของคนในชุมชน" "ก็แน่ล่ะค่ะ" แพรวหัวเราะ "เพราะมีคุณหมอที่เก่งและใจดีที่สุด" รวินท์หันมามองแพรว แววตาของเขาสื่อถึงความรักและความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะครับ" ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ ประตูคลินิกก็เปิดออก ชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามา รวินท์จำได้ว่าเป็นคุณสมชายและคุณหญิงอรุณรัตน์ พ่อแม่ของอรุณพร "สวัสดีครับคุณสมชาย คุณหญิง" รวินท์กล่าวทักทายด้วยความประหลาดใจ "สวัสดีค่ะคุณหมอ" คุณหญิงอรุณรัตน์กล่าว "เรามีเรื่องอยากจะคุยกับคุณหมอเป็นการส่วนตัวค่ะ" รวินท์มองแพรว แพรวพยักหน้าให้เขา "เชิญครับ" ทั้งสี่คนย้ายไปคุยกันในห้องพักแพทย์ คุณสมชายเริ่มพูดก่อน "คุณหมอครับ เราทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับลูกสาวของเราแล้ว" "ผมขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้คุณพ่อคุณแม่ต้องเป็นห่วง" รวินท์กล่าว "ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณหมอ" คุณหญิงอรุณรัตน์กล่าว "เราเข้าใจดีว่าบางครั้งคนเราก็พลาดพลั้งกันได้" "อรุณพรเธอเสียใจมากจริงๆ ค่ะ" คุณสมชายเสริม "เธอรู้ตัวแล้วว่าสิ่งที่เธอทำลงไปมันผิด" "ผมดีใจที่เธอได้คิดได้" รวินท์กล่าว "คุณหมอครับ" คุณหญิงอรุณรัตน์มองรวินท์อย่างจริงจัง "เราอยากจะขอโทษคุณหมอแทนลูกสาวของเราอย่างเป็นทางการ" "ผมรับคำขอโทษของคุณพ่อคุณแม่ครับ" รวินท์กล่าว "ผมเองก็มีส่วนผิดพลาดเช่นกัน" "เราอยากจะขอให้คุณหมอช่วยดูแลลูกสาวของเราต่อไปด้วยนะครับ" คุณสมชายกล่าว "เธอจะเข้ารับการบำบัดทางจิตเวช" "ผมยินดีครับ" รวินท์ตอบ "ผมจะทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุด" การมาของคุณสมชายและคุณหญิงอรุณรัตน์ในครั้งนี้ ทำให้ความตึงเครียดระหว่างรวินท์กับครอบครัวของอรุณพรคลี่คลายลงไปได้มาก รวินท์รู้สึกโล่งใจที่ปัญหาที่เคยคิดว่าจะบานปลายได้ถูกแก้ไขไปในทางที่ดี แพรวเองก็รู้สึกสบายใจขึ้นมากเช่นกัน เธอเห็นว่ารวินท์ได้แสดงความเป็นผู้ใหญ่และมีความรับผิดชอบในการแก้ไขปัญหาต่างๆ อย่างดีเยี่ยม สิ่งนี้ยิ่งทำให้เธอรู้สึกรักและไว้ใจเขามากขึ้น "คุณหมอคะ" แพรวเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสองกำลังจะปิดคลินิก "แพรวรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ" "ดีแล้วครับ" รวินท์ยิ้ม "ผมดีใจที่เห็นคุณมีความสุข" "ขอบคุณนะคะ" แพรวกล่าว "ขอบคุณที่ทำให้แพรวรู้สึกปลอดภัย" "ผมจะทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยแบบนี้ตลอดไปครับ" รวินท์กล่าว ในคืนนั้น ขณะที่ทั้งคู่นั่งดูดาวด้วยกันที่ระเบียงบ้าน รวินท์ก็หันไปมองแพรว "แพรว" เขาเรียก "เรามาเริ่มต้นกันใหม่จริงๆ จังๆ ดีไหม" แพรวหันมามองเขา ดวงตาของเธอเปล่งประกาย "แพรวก็รออยู่นะคะ" รวินท์โน้มตัวเข้าไปจุมพิตแพรวอย่างแผ่วเบา เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความรัก ความหวัง และคำมั่นสัญญาที่จะดูแลซึ่งกันและกันให้ดีที่สุด เปลวไฟแห่งความไว้วางใจที่เคยสั่นคลอน กำลังจะถูกจุดขึ้นมาใหม่ให้ลุกโชนอย่างมั่นคงกว่าเดิม