แพรวเงียบไปนาน เธอพยายามรวบรวมสติเพื่อรับฟังสิ่งที่รวินท์กำลังจะบอก ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามานั้นหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้ว่าเธอต้องฟัง "เริ่มจากคืนนั้นนะครับ" รวินท์เริ่มเล่า "ผมจำได้ว่าผมไปงานเลี้ยงของคุณพ่อคุณแม่ของอรุณพร และผมก็ดื่มไปมากพอสมควร" แพรวพยักหน้าช้าๆ ราวกับกำลังนึกภาพตาม "ผมจำได้ว่าผมรู้สึกไม่สบายใจและอยากจะออกมาสูดอากาศข้างนอก" รวินท์เล่าต่อ "ผมเดินไปที่สวนหลังบ้าน แล้วผมก็ได้เจอกับคุณ" แพรวเบิกตากว้าง เธอพยายามนึกถึงคืนนั้นอีกครั้ง แต่ภาพก็ยังคงพร่ามัว "คุณ... คุณจำผมได้ไหมครับ" รวินท์ถามอย่างลังเล "จำได้ค่ะ" แพรวตอบเสียงแผ่ว "แต่จำได้แค่ภาพรางๆ" "ผมจำได้ทุกอย่าง" รวินท์กล่าว "ผมจำได้ว่าคุณดูเหนื่อยและเศร้า ผมเลยเข้าไปคุยกับคุณ" "แล้ว... แล้วทำไมเราถึง..." แพรวถามเสียงสั่น "เราคุยกันนานมากครับ" รวินท์เล่า "คุณเล่าเรื่องที่ถูกกดดันจากครอบครัวเรื่องการแต่งงาน ส่วนผม... ผมก็มีปัญหาเรื่องงาน" "เราทั้งคู่ต่างก็รู้สึกโดดเดี่ยว" รวินท์กล่าว "แล้วในที่สุด... เราก็อยู่ด้วยกัน" แพรวหลับตาลง ภาพเหตุการณ์คืนนั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในหัวของเธอ เธอจำได้ว่าเธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเมื่ออยู่กับรวินท์ "ผมขอโทษนะครับแพรว" รวินท์กล่าว "ที่คืนนั้นมันเกิดขึ้นโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวตอบ "แพรวเข้าใจ" "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ถึงแม้ว่ามันจะเริ่มต้นด้วยความผิดพลาด" รวินท์กล่าว "แต่ผมก็รักคุณจริงๆ" "แพรวก็รักคุณหมอค่ะ" แพรวกล่าว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แท้จริง "ถึงแม้ว่าแพรวจะจำรายละเอียดไม่ได้ทั้งหมด แต่แพรวรู้ว่าแพรวรักคุณหมอ" "ตอนที่คุณอรุณพรเข้ามาในชีวิตผม..." รวินท์เล่าต่อ "ผมยอมรับว่าผมสับสนมาก" "ผมพยายามที่จะตัดขาดจากคุณ" รวินท์กล่าว "เพราะผมคิดว่ามันดีที่สุดสำหรับคุณ" "แต่ผมก็ทำไม่ได้" รวินท์กล่าว "ผมคิดถึงคุณตลอดเวลา" "แล้ว... แล้วทำไมคุณหมอถึงยอมแต่งงานกับคุณอรุณพรคะ" แพรวถาม "ผมถูกกดดันครับ" รวินท์ตอบ "พ่อของอรุณพรเป็นผู้มีอิทธิพลมาก" "ผมถูกข่มขู่ครับ" รวินท์กล่าว "ถ้าผมไม่แต่งงานกับเธอ ครอบครัวของคุณก็จะเดือดร้อน" แพรวตกใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "แล้ว... แล้วคุณหมอทำยังไงคะ" แพรวถาม "ผมขอให้คุณรอผมนะครับ" รวินท์กล่าว "ผมบอกคุณว่าผมจะกลับมาหาคุณ" "ผมพยายามทุกวิถีทางที่จะหาทางออก" รวินท์เล่า "ผมปรึกษาทนายความ และผมก็หาหลักฐานที่จะมัดตัวพ่อของอรุณพร" "แล้วคุณหมอก็ทำสำเร็จใช่ไหมคะ" แพรวถาม "ใช่ครับ" รวินท์ยิ้ม "ผมสามารถทำให้เขาถอนการหมั้นได้" "แล้วหลังจากนั้น..." รวินท์กล่าว "ผมก็รีบมาหาคุณทันที" "ตอนที่ผมมาเจอคุณอีกครั้ง" รวินท์กล่าว "ผมดีใจมากที่คุณยังรอผมอยู่" "ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องรอนานนะครับ" รวินท์กล่าว "ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน" "แพรวก็รักคุณหมอค่ะ" แพรวตอบ "แพรวเชื่อใจคุณหมอเสมอ" "ผมดีใจจริงๆ ครับ" รวินท์กอดแพรวไว้แน่น "ผมอยากให้เราเริ่มต้นชีวิตของเราใหม่" "เราจะเริ่มต้นใหม่ค่ะ" แพรวพยักหน้า "ด้วยความรักและความเข้าใจ" "จากนี้ไป... เราจะไม่มีความลับต่อกันอีกแล้วนะครับ" รวินท์กล่าว "ค่ะ" แพรวตอบ "เราจะเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบที่สุด" ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความรักและความหวัง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ "คุณหมอคะ" แพรวเอ่ยขึ้น "แพรวมีข่าวดีจะบอกค่ะ" "ข่าวดีอะไรครับ" รวินท์ถาม "แพรวท้องค่ะ" แพรวกล่าว รวินท์อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเต็มไปด้วยความสุข "จริงเหรอครับ!" รวินท์อุทาน "คุณกำลังจะมีลูกกับผมจริงๆ ใช่ไหมครับ" "ใช่ค่ะ" แพรวยิ้ม "เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน" รวินท์อุ้มแพรวขึ้นมาหมุนตัวด้วยความดีใจ "ผมดีใจที่สุดเลยครับ! ขอบคุณนะครับที่รัก" "แพรวก็ดีใจค่ะ" แพรวตอบ "เรากำลังจะมีสมาชิกใหม่ในครอบครัวของเราแล้ว" ทั้งสองคนกอดกันแน่น ความสุขที่ได้กำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่ สดใสและเต็มไปด้วยความหวัง "คุณหมอคะ" แพรวเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งพักผ่อนกันในสวนหลังบ้าน "แพรวมีความสุขมากจริงๆ ค่ะ" "ผมก็เหมือนกันครับ" รวินท์จับมือแพรวไว้ "ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของผมจะสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้" "ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะเรามีกันและกัน" แพรวกล่าว "เราจะผ่านทุกอุปสรรคไปด้วยกัน" "แน่นอนครับ" รวินท์ยิ้ม "เราคือครอบครัวเดียวกัน" เสียงเล็กๆ ดังขึ้นมาจากในบ้าน "คุณพ่อคะ คุณแม่คะ" แพรไหมวิ่งออกมาหาทั้งสองคน "ว่าไงลูก" รวินท์ถาม "หนูอยากมีน้องค่ะ" แพรไหมกล่าว "หนูอยากมีน้องชาย/น้องสาว" แพรวและรวินท์มองหน้ากันแล้วหัวเราะอย่างมีความสุข "แล้วลูกจะได้น้องสมใจเลย" แพรวบอก "จริงเหรอคะ!" แพรไหมดีใจมาก "หนูจะดีใจที่สุดเลยค่ะ" ทั้งสามคนโอบกอดกัน ภาพครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ยิ่งใหญ่กว่าเดิมด้วยสมาชิกใหม่ที่กำลังจะมาถึง เป็นจุดเริ่มต้นของความรักและความสุขที่ไม่มีที่สิ้นสุด