แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง บ่งบอกว่าเช้าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว รวินท์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขารู้สึกปวดหัวตุบๆ ราวกับว่ามีใครกำลังทุบอยู่ข้างใน มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยดีหลังจากคืนที่ดื่มหนักเกินไป เขามองไปรอบๆ ห้อง พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ไม่คุ้นเคย "ที่นี่ที่ไหน" เขาพึมพำกับตัวเอง พยายามรวบรวมสติ ความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ ไหลย้อนกลับมา เขาไปบาร์กับภาคิน ดื่มเหล้าอย่างหนัก แล้วก็โทรหาแพรว... แพรว! รวินท์เบิกตากว้าง เขานั่งตัวตรงทันที กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว เขาเห็นข้าวของเครื่องใช้ของผู้หญิงวางระเกะระกะอยู่เต็มไปหมด และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง "ไม่จริงน่า" เขาพึมพำ "เมื่อคืนฉันไม่ได้ทำอะไรบ้าๆ แบบนั้นใช่ไหม" เขาพยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ทุกอย่างกลับเลือนรางไปหมด มีเพียงภาพของแพรวที่กำลังนั่งฟังเขาเล่าเรื่องต่างๆ ด้วยแววตาที่อ่อนโยน "หวังว่าฉันจะไม่ได้ทำเรื่องแย่ๆ ลงไปนะ" เขาภาวนาในใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากนอกห้อง รวินท์สะดุ้งเฮือก เขารีบกระโดดลงจากเตียง พยายามตั้งสติให้ดีที่สุด บานประตูถูกเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของแพรว เธอยังคงอยู่ในชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อน แต่คราวนี้เธอดูสดใสกว่าเมื่อคืนมาก ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อเห็นรวินท์ "คุณหมอ ตื่นแล้วเหรอคะ" เธอถามด้วยรอยยิ้ม รวินท์ยืนนิ่ง อึ้งไปเล็กน้อย "เอ่อ... สวัสดีครับคุณแพรว" เขาตอบเสียงตะกุกตะกัก "เมื่อคืน... ผม... ผมทำอะไรลงไปบ้างครับ" แพรวหัวเราะเบาๆ "คุณหมอจำอะไรไม่ได้เลยเหรอคะ" เธอถาม "คือ... ผมจำได้แค่ว่าคุยกับคุณ" รวินท์ตอบ "แล้วก็... ไม่แน่ใจว่ามีอะไรมากกว่านั้นหรือเปล่า" แพรวเดินเข้ามาใกล้รวินท์ "ไม่ต้องห่วงค่ะ" เธอบอก "คุณหมอไม่ได้ทำอะไรลงไปหรอกค่ะ" "จริงเหรอ" รวินท์ถามด้วยความโล่งอก "ผม... ผมขอโทษด้วยนะที่ทำให้คุณต้องลำบาก" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวส่ายหน้า "คุณหมอแค่เมาไปหน่อย" เธอเอื้อมมือไปหยิบชุดที่วางอยู่บนเก้าอี้ "นี่ค่ะ ชุดคุณหมอ" เธอส่งให้รวินท์ "ฉันเอาไปซักให้แล้ว" รวินท์รับชุดมาด้วยความรู้สึกขอบคุณ "ขอบคุณมากครับคุณแพรว" เขาพูด "ผม... เอ่อ... ผมควรจะไปแล้ว" "ค่ะ" แพรวพยักหน้า "ฉันจะไปส่งคุณหมอที่ประตูนะคะ" ทั้งสองคนเดินออกจากห้องนอน รวินท์รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย เขายังคงรู้สึกผิดที่ทำให้แพรวต้องลำบาก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกขอบคุณเธอมากจริงๆ เมื่อมาถึงประตู แพรวหันมาเผชิญหน้ากับรวินท์ "คุณหมอคะ" เธอเรียก "ครับ" รวินท์ขานรับ "เรื่องเมื่อคืน..." แพรวเว้นจังหวะ "ถ้าคุณหมอรู้สึกว่า..." "ผมเข้าใจครับ" รวินท์รีบพูด "ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง" แพรวเบิกตากว้าง "คุณหมอหมายถึง..." "ใช่ครับ" รวินท์ยืนยัน "ผมจะรับผิดชอบ" เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงตัดสินใจแบบนั้น ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรลงไปจริงๆ แต่เขาก็รู้สึกว่าเขาติดค้างอะไรบางอย่างกับแพรว "คุณหมอคะ..." แพรวเริ่มพูด แต่ก็หยุดไป "ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี" "ไม่ต้องพูดอะไรมากครับ" รวินท์บอก "ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" เขาเดินออกจากคอนโดของแพรว ทิ้งให้เธอยืนมองตามไปด้วยสีหน้าที่สับสน รวินท์เดินมาที่รถของเขา เขารู้สึกเหนื่อยล้า แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกว่าชีวิตของเขากำลังจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง เขามองไปที่กระจกข้างรถ เห็นใบหน้าของตัวเองที่ดูโทรมกว่าปกติ "นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่นะ" เขาถามตัวเอง เขาสตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วขับรถออกจากคอนโดของแพรว เขารู้ว่าเขาจะต้องกลับไปโรงพยาบาล เพื่อจัดการกับงานที่ค้างอยู่ และเพื่อเตรียมตัวรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น แม้ว่าเมื่อคืนจะไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ แต่การตัดสินใจของรวินท์ในครั้งนี้ จะนำพาไปสู่เรื่องราวที่คาดไม่ถึง และจะผูกพันชีวิตของเขากับแพรวอย่างไม่มีวันลืม เขาขับรถไปตามถนน ที่วันนี้ดูเหมือนจะวุ่นวายกว่าทุกวัน ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะหมุนเปลี่ยนไป พร้อมกับชีวิตของเขา