รวินท์เดินตามหลังแพรวออกมาจากห้องนอน เขายังคงรู้สึกถึงความอึดอัดที่ปะปนไปกับความโล่งใจ การที่เธอปฏิเสธว่าเขาไม่ได้ทำอะไรลงไปนั้นเป็นสิ่งที่เขาภาวนามาตลอด แต่ลึกๆ แล้ว เขาก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงจำเรื่องราวเมื่อคืนได้ไม่หมด "คุณหมอจะกลับเลยไหมคะ" แพรวเอ่ยถาม ขณะที่เดินนำเขาไปยังประตูทางออกบ้านของเธอ "ครับ" รวินท์ตอบ "ผมต้องรีบกลับไปทำงาน" เขาไม่แน่ใจว่าคำพูดนั้นจริงแค่ไหน เพราะหัวสมองของเขายังคงเบลอๆ อยู่เล็กน้อย "ขอบคุณสำหรับ... ทุกอย่างนะครับคุณแพรว" "ยินดีค่ะ" แพรวหันมายิ้มให้เขา รอยยิ้มของเธอทำให้หัวใจของรวินท์เต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "ถ้าคุณหมอต้องการอะไรอีก โทรหาฉันได้ตลอดนะคะ" "ครับ" รวินท์พยักหน้า เขาเดินไปที่ประตูบ้าน แล้วหันกลับมามองแพรวอีกครั้ง "หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะครับ... ในสถานการณ์ที่ดีกว่านี้" แพรวหัวเราะเบาๆ "ฉันก็หวังอย่างนั้นค่ะ" เธอตอบ "เดินทางปลอดภัยนะคะคุณหมอ" รวินท์ก้าวออกจากบ้านของแพรวมาสู่แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่ เขารู้สึกเหมือนเพิ่งหลุดพ้นจากฝันร้าย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ เขาเดินไปยังรถยนต์ของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับออกไป ถนนยังคงโล่งตา ผู้คนยังไม่มากเท่าไหร่นัก เขาขับรถช้าๆ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไป "เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" เขาพึมพำกับตัวเอง "ทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ค่อยได้เลย" ภาพสุดท้ายที่เขาจำได้คือใบหน้าของแพรวที่กำลังมองเขาด้วยแววตาที่อ่อนโยน แต่หลังจากนั้น ทุกอย่างก็เหมือนถูกลบหายไป เขาจำได้ว่าคุยกับเธอ ดื่มกับเธอ แต่หลังจากนั้น... ภาพมันขาดหายไป "ฉันเมามากจริงๆ สินะ" เขาบอกกับตัวเอง เขาคิดถึงภาคิน เพื่อนสนิทของเขา ภาคินคงจะรู้เรื่องราวทั้งหมด เขาควรจะโทรหาภาคินทันทีที่ถึงโรงพยาบาล เมื่อมาถึงโรงพยาบาล รวินท์จัดการธุระส่วนตัวเล็กน้อย ก่อนจะตรงไปยังห้องทำงานของภาคิน "ภาคิน!" เขาเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไปทันที ภาคินเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร ดวงตาของเขามีแววประหลาดใจเล็กน้อย "ไงเพื่อน มาเช้าเชียว" "อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องนะ" รวินท์เดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของภาคิน "เมื่อคืนฉันไปบ้านแพรวมาใช่ไหม" ภาคินยกมือขึ้นกอดอก "ทำไมแกถึงคิดอย่างนั้นล่ะ" เขาถามกลับอย่างกวนๆ "แกก็รู้ว่าฉันจำอะไรได้ไม่ค่อยชัด" รวินท์ถอนหายใจ "ฉันจำได้แค่ว่าฉันคุยกับแพรว แล้วหลังจากนั้น... มันเบลอไปหมด" ภาคินหัวเราะ "ก็แน่ล่ะ ใครใช้ให้แกดื่มหนักขนาดนั้น" "แล้วมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง" รวินท์ถามเสียงเข้ม "แกก็... แค่เมาน่ะสิ" ภาคินตอบ "คุยกับแพรวไปเรื่อยเปื่อย จนแกหลับคาโซฟาไปเลย" "แล้ว... แล้วฉันไม่ได้ทำอะไรผิดปกติไปใช่ไหม" รวินท์ถามอย่างไม่แน่ใจ "ผิดปกติเรื่องอะไร" ภาคินเลิกคิ้ว "แกก็แค่เมาแล้วก็หลับไป แพรวเขาก็แค่พาแกเข้าไปนอนในห้องของเธอ เพราะแกไม่ยอมลุกไปไหน" "จริงเหรอ" รวินท์ถามย้ำ "เธอไม่ได้... ไม่ได้อะไรใช่ไหม" "แกคิดว่ายังไงล่ะ" ภาคินยิ้มกวนๆ "แกคิดว่าแพรวจะทำอะไรกับแกตอนที่แกเมาแอ๋ขนาดนั้นเหรอ" คำพูดของภาคินทำให้รวินท์รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก "ฉัน... ฉันก็ไม่รู้" เขาตอบ "แค่กลัวว่าตัวเองจะไปสร้างปัญหาให้เธอ" "แพรวเขาใจดีจะตาย" ภาคินบอก "เขาไม่ถือสาอะไรหรอก" "แล้วทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ" รวินท์ถาม "มันนานขนาดนั้นเลยเหรอ" "แกเมามากจริงๆ นะรวินท์" ภาคินอธิบาย "แกจำอะไรไม่ได้ก็ไม่แปลก" รวินท์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงานของภาคิน เขายังคงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ถึงแม้ว่าภาคินจะบอกว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิดปกติไป แต่ความทรงจำที่ขาดหายไปนั้นยังคงเป็นเหมือนเงาตามตัว "ฉันว่าฉันควรจะเลิกดื่มหนักๆ แบบนี้ได้แล้ว" รวินท์พึมพำ "นั่นแหละดีแล้ว" ภาคินพยักหน้าเห็นด้วย "แกต้องดูแลตัวเองนะเพื่อน" "แล้ว... ทำไมฉันถึงโทรหาแพรว" รวินท์ถามอีกครั้ง "ฉันจำได้ว่าตอนนั้นฉันกำลังตัดสินใจว่าจะโทรหาใคร" ภาคินนิ่งไปเล็กน้อย "แก... แกอยากคุยกับใครสักคนน่ะ" เขาตอบ "แล้วแพรวเขาก็รับโทรศัพท์แก" "แล้วฉันก็ไปหาเธอเลยเหรอ" "ใช่" ภาคินพยักหน้า "ฉันพยายามจะห้ามแกแล้ว แต่แกไม่ฟัง" "ฉัน... ขอโทษแทนเมื่อคืนด้วยนะ" รวินท์บอก "ที่ทำให้เธอต้องลำบาก" "ไม่เป็นไร" ภาคินยิ้ม "ฉันเห็นว่าแกสองคนคุยกันอย่างออกรสออกชาติเลยนะ" "ออกรสออกชาติเหรอ" รวินท์ขมวดคิ้ว "เราคุยเรื่องอะไรกัน" "ก็... เรื่องชีวิต เรื่องงาน เรื่องความรู้สึก" ภาคินเว้นจังหวะ "แกเล่าให้เขาฟังเยอะเลยนะ" รวินท์รู้สึกแปลกใจ เขานึกว่าตัวเองคงจะพูดแต่เรื่องไร้สาระไปเสียอีก แต่การที่เขาเล่าเรื่องชีวิตของเขาให้แพรวฟังนั้น แสดงว่าเขารู้สึกไว้วางใจเธอในระดับหนึ่ง "บางที... การมีใครสักคนรับฟังก็อาจจะไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป" รวินท์คิดในใจ เขาเงยหน้ามองภาคิน "ฉันว่าฉันต้องไปตรวจคนไข้แล้วล่ะ" "โอเค" ภาคินตอบ "แล้วคืนนี้... ถ้าแกจะไปบาร์อีก บอกฉันนะ ฉันจะได้ไปคุมแก" รวินท์หัวเราะ "ไม่เอาแล้วล่ะ" เขาตอบ "ฉันคงต้องพักฟื้นสักพัก" เขาเดินออกจากห้องทำงานของภาคินไปพร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป ทั้งความโล่งใจ ความรู้สึกผิด และความสงสัยในบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงค้างคา