วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว สัปดาห์แรกหลังคืนนั้น รวินท์พยายามกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ เขาหมกมุ่นอยู่กับการทำงานมากขึ้น พยายามหลีกเลี่ยงการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ และลดการไปสถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงเพลงและผู้คน แต่ถึงแม้เขาจะพยายามมากแค่ไหน ภาพของแพรวก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา รอยยิ้มของเธอ แววตาที่อ่อนโยนของเธอ และน้ำเสียงที่นุ่มนวลของเธอ เขาไม่เข้าใจตัวเอง เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ถึงแม้เขาจะเคยคบหาดูใจกับใครหลายคน แต่ก็ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกสั่นไหวได้เท่ากับแพรว "ฉันเป็นอะไรไปนะ" เขาถามตัวเองซ้ำๆ เขาพยายามจะตัดใจ คิดว่าคืนนั้นเป็นเพียงอุบัติเหตุที่เกิดจากความมึนเมา และแพรวก็เป็นเพียงคนใจดีที่เข้ามาช่วยเหลือเขาในยามที่เขาอ่อนแอที่สุด แต่ทุกครั้งที่เขาคิดเช่นนั้น ภาพของเธอก็จะปรากฏขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้มันคืออะไรกันแน่ วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังตรวจคนไข้ พยาบาลก็เดินเข้ามาพร้อมกับข้อความในโทรศัพท์มือถือ "คุณหมอคะ มีสายโทรเข้ามาค่ะ เป็นเบอร์ของคุณแพรวค่ะ" รวินท์สะดุ้งเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดว่าแพรวจะโทรหาเขา "รับสายให้ฉันหน่อย" เขาสั่งพยาบาล "สวัสดีค่ะคุณหมอ" เสียงหวานๆ ของแพรวดังขึ้นจากปลายสาย "ฉันโทรมาถามคุณหมอว่าสบายดีไหมคะ" "ครับ สบายดีครับคุณแพรว" รวินท์ตอบ "แล้วคุณล่ะครับ" "ฉันสบายดีค่ะ" แพรวตอบ "ฉันแค่อยากจะคุยกับคุณหมอเฉยๆ" "คุณ... คุณอยากคุยกับผมเรื่องอะไรครับ" รวินท์ถามอย่างไม่แน่ใจ "ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ" แพรวหัวเราะ "แค่คิดถึงคุณหมอ" คำพูดนั้นทำให้รวินท์ใจเต้นแรง "คิดถึง... ผมเหรอครับ" "ค่ะ" แพรวตอบเสียงหวาน "คุณหมอเป็นคนตลกดีนะคะ" รวินท์ไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาได้แต่ยิ้มแหยๆ "คุณก็เหมือนกันครับคุณแพรว" "คุณหมอว่างช่วงเย็นนี้ไหมคะ" แพรวถาม "ฉันอยากจะชวนคุณหมอไปทานข้าว" รวินท์ลังเล เขาไม่แน่ใจว่าเขาพร้อมที่จะพบกับแพรวอีกครั้งหรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ปฏิเสธเธอไม่ลง "เอ่อ... ผมว่าผมคงไม่ว่างครับ" เขาตอบ "ผมมีนัดตรวจคนไข้ต่อ" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวตอบเสียงผิดหวังเล็กน้อย "ถ้าคุณหมอว่างวันหลัง บอกฉันนะคะ" "ครับ" รวินท์ตอบ "แล้วผมจะติดต่อคุณไป" หลังจากวางสาย รวินท์ก็ถอนหายใจยาว เขาไม่เข้าใจตัวเองเลย ทำไมเขาถึงปฏิเสธแพรวไป ทั้งๆ ที่ใจจริงเขาก็อยากจะพบเธอ เขาเดินกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ "ฉันกำลังทำอะไรอยู่" เขาถามตัวเอง เขาควรจะเปิดใจรับความรู้สึกใหม่ๆ บ้างหรือไม่ หรือเขาควรจะซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกที่เขามีต่ออดีตที่ผ่านมา รวินท์กุมขมับ เขาไม่เคยรู้สึกสับสนขนาดนี้มาก่อน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดดูรายชื่อติดต่อ แล้วเลื่อนไปเรื่อยๆ จนเจอชื่อของแพรว เขากำลังจะกดโทรออก แต่ก็ชะงักมือไว้เสียก่อน "ไม่สิ" เขาบอกตัวเอง "ฉันต้องใจเย็นๆ ก่อน" เขาตัดสินใจว่าจะลองไปพบแพรวอีกครั้งในวันหลัง แต่คราวนี้ เขาจะต้องเตรียมใจให้พร้อม เขาพยายามจะกลับไปคิดถึงเรื่องงาน แต่ในหัวของเขาก็มีแต่ภาพของแพรว "บางที... การปล่อยให้ความรู้สึกนำทางไป อาจจะไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป" เขาคิดในใจ เขาหวังว่าครั้งต่อไปที่เขาได้พบกับแพรว เขาจะสามารถอธิบายความรู้สึกที่ซับซ้อนนี้ให้ตัวเองเข้าใจได้